ข้ารับใช้ที่เห็นหญิงสาวรีบจากไป ต่างมองตามด้วยสีหน้างุนงง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าซักถาม เพราะอย่างน้อย...ท่านอ๋องก็สงบลงแล้ว
เมื่อกลับถึงเรือน หลินเสวี่ยถงขังตนเองอยู่ภายในห้อง ไม่ยอมทานอาหารหรือพบหน้าใคร นางเพียงรอเวลา รอให้มู่หรงจ้านได้สติกลับมา
“เจ้าให้คนไปเฝ้าดูที่จวนท่านอ๋อง เขาได้สติเมื่อใด รีบมาบอกข้า” หญิงสาวสั่งเสียงเรียบ
“เจ้าค่ะคุณหนู” สาวใช้รับคำแล้วรีบออกไป และเพียงไม่นานนัก นางก็กลับมาพร้อมงานที่ถูกสั่ง
“เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างร้อนรน
“ท่านอ๋องได้สติแล้วเจ้าค่ะ แต่...พระองค์ถามหาคุณหนูเซี่ย ถามว่านางได้มาที่นี่หรือไม่” แววตาของหลินเสวี่ยถงพลันแข็งกร้าวขึ้น ความเจ็บปวดและความโกรธแผ่ซ่านทั่วอก
“ดี...เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าเก็บของ ข้าจะไปแจ้งต่อท่านแม่สักหน่อย” ร่างบางลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินออกไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่ในดวงตากลับซ่อนแรงอาฆาตไว้ลึกๆ
ไม่นานนัก หลินเสวี่ยถงกลั
