“หลินอ้ายชิง รู้ความผิดของตนหรือไม่”
สุรเสียงทรงอำนาจของมู่หรงฮ่องเต้ดังสะท้อนก้อง บัดนั้น ความเงียบพลันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะปริปากขอร้องแทน เพราะมองออกว่ายามนี้ เจ้าผู้ครองแผนดินกำลังทรงพิโรธ
เสนาบดีหลินทรุดกายลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
“กระหม่อม...มิอาจสั่งสอนบุตรสาวให้เป็นคนดีได้ ขอฝ่าบาททรงลงพระอาญาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของขุนนางวัยกลางคนสั่นเครือ และเต็มไปด้วยความยอมจำนนต่อชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง
มู่หรงฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงเยือกเย็น
“ในเมื่อรู้ผิดแล้ว เจิ้นก็จะไม่ทำให้ลำบากใจ สั่งการลงไปเสนาบดีหลิน ดูแลสั่งสอนบุตรสาวให้เป็นคนดีไม่ได้ ถูกลดตำแหน่งสองขั้น พักงานครึ่งปีโดยไม่ได้รับเบี้ยหวัด” พระสุรเสียงทรงอำนาจยังคงดังต่อเนื่อง
“หลินเสวี่ยถง คิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ แต่เห็นแก่ที่ต้องสูญเสียทายาท หลังแต่งเข้าจวนอ๋องตวน มีรับสั่งให้กัก
