“ไม่ใช่แค่เจ้า ข้าเองก็เย็นต้นคอไม่ต่างกัน” สองพ่อลูกพูดคุยเสียงเบา ความรู้สึกในตอนนี้...คล้ายตัวกับหัวกำลังไม่สามัคคี ต้องการแยกจากกัน
มู่หรงฉางชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ขอตอบตามตรง เปิ่นไม่จื่อไม่มีความสนใจต่อบัลลังก์”
คำตอบนั้นทำให้เซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ด้านข้าง แอบยกยิ้มบางเบา นางคาดเดาไว้แล้วว่า เขาจะต้องตอบเช่นนี้
ชายชราลูบเคราขาวพลางพยักหน้าเบาๆ
“เช่นนั้น...เจ้าเล่า สนใจหรือไม่” คำถามนั้นตกลงบนหัวของมู่หรงชิงยี่ เซี่ยมู่หว่านได้ยินถึงกับสะดุ้งตกใจ
“ท่านปู่ ไยถามเช่นนี้เล่าเจ้าคะ คนที่เป็นรัชทายาทในตอนนี้คือน้องรอง อีกอย่าง...ฝ่าบาทก็ยังทรงแข็งแรง...ยังสามารถนั่งบนบัลลังก์ได้อีกหลายปีเจ้าค่ะ”
หญิงสาวเหลือบมองน้องสามีที่อาจกลายเป็นน้องเขยในอนาคตของตน สีหน้าของมู่หรงฉางชิงยังคงเรียบเฉย แต่ในแววตากลับมีแววขบขันวาบผ่าน
“ไยต้องตกใจ” ชายชรากล่าวเสียงเรียบ
