เนี่ยฮองเฮาเสด็จออกนอกวังเพื่อดูอาการของบุตรชายคนเล็ก ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ตำหนักรัชทายาท กลับพบภาพที่ทำให้พระนางถึงกับต้องชะงักงัน
บนเตียงไม้จันทน์หอมกลางห้อง มีสตรีงามผู้หนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของบุตรชาย มู่หรงฉางชิงเหลือบมองพระมารดาเล็กน้อย ก่อนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้นางอย่าส่งเสียงใดๆ ออกมา
ดวงตาคมกริบของเนี่ยฮองเฮาไหววูบ ก่อนจะโบกพระหัตถ์ให้ข้ารับใช้ทั้งหมดออกไป เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในห้อง พระนางทรงนั่งลงบนเก้าอี้ห่างออกไปเล็กน้อย สายพระเนตรจับจ้องบุตรชายอย่างไม่วางตา
“นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” มู่หรงฉางชิงยิ้มบาง
“ให้คนไปพามาเมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ เจ็บหนักจนทนไม่ไหว ต้องมีคนคอยดูแล” ท่าทางนั้นไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด
“ตั้งแต่เมื่อใดที่เทพสงครามแห่งเป่ยหมิง ต้องการสตรีนางหนึ่งเพื่อคอยดูแล” น้ำเสียงอ่อนใจเอ่ยกับบุตรชายคนเล็ก ร่างสูงยักไหล่
“ก็ตอนนี
