“ท่านอ๋อง โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ บางทีคุณหนูเซี่ยอาจมีธุระบางอย่าง จึงได้ไปที่ตำหนักองค์รัชทายาท” ชิงหลง องครักษ์คนสนิทรีบคุกเข่าลง กล่าวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ” มู่หรงจ้านหอบหายใจแรง ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ยังไม่มอดดับ
“กระหม่อมแน่ใจพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูเซี่ยพึ่งรู้จักองค์รัชทายาทได้เพียงไม่นาน มีเหตุผลใดที่ทำให้ทั้งสองต้องสนิทสนมกัน ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์” ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นออกจากกัน
“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า...ไปสืบมาว่าเซี่ยหรงเหยาต้องการอะไรจากพี่รองของข้า” น้ำเสียงชายหนุ่มกลับมาสุขุมดังเดิม
แต่ในแววตายังคงมีประกายแห่งความหึงหวงและความไม่พอใจหลงเหลืออยู่ และภายในใจยังคงหลอกตนเองว่า...ไม่ว่านางจะทำสิ่งใด สุดท้ายหัวใจของนางก็ยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
เซี่ยหรงเหยาที่แอบมาเที่ยวเล่นอยู่กับมู่หรงฉางชิง ยามนี้กำลังนั่งรถม้าก
