เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...ภาระที่ชายหนุ่มกล่าวถึงคือบัลลังก์มังกร และตำแหน่งรัชทายาทแห่งเป่ยหมิง
เป็นเรื่องจริงที่ในอีกสองปีข้างหน้า ชายหนุ่มตรงหน้าจะสละตำแหน่งรัชทายาท และเดินทางกลับไปยังแดนเหนือ กระทั่งก่อนสิ้นลมหายใจของนาง เซี่ยหรงเหยายังไม่เคยได้ยินข่าวว่าเขากลับมาเยือนที่นี่อีกเลย
มู่หรงชิงยี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับ เป็นพี่น้องกันมาหลายปี ย่อมรู้ดีถึงนิสัยรักอิสระของน้องชาย เขาไม่เคยยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาผูกมัด โดยเฉพาะบ่วงที่เรียกว่าบัลลังก์
ทว่าความรักต่อราษฎรในใจของชายหนุ่มนั้น กลับเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์คนใดในเป่ยหมิง ดังนั้น...มู่หรงฉางชิงจึงทอดทิ้งแดนเหนืออันแร้นแค้นไม่ได้
“เช่นนั้น เรามาเริ่มกันเลยเถอะ” มู่หรงชิงยี่รับโอสถเม็ดนั้นใส่ปากโดยไม่ลังเล
เพียงครู่เดียว ทั่วร่างก็พลันร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น ทั้งเจ็ดทวา
