เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม

พบสหายรักอีกครา

“เอาล่ะทุกคน สิ่งที่อาจารย์สอนไปเมื่อครั้งก่อน วันนี้จะทำการทดสอบ หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง” ได้ยินอาจารย์อวี๋เอ่ยเช่นนั้น เหล่าศิษย์หญิงต่างก้มหน้างุด เพราะกลัวว่าตนจะถูกเรียกไปทดสอบเป็นคนแรก

เพราะในยามปกติ หญิงสาวที่ถูกยกย่องว่าโดดเด่นที่สุดในรุ่นของนางก็คือหลินเสวี่ยถง บุตรสาวเสนาบดีกรมพิธีการหลิน

คู่ปรับตลอดกาลของเซี่ยหรงเหยา และการทดสอบของอาจารย์อวี๋ ทุกครั้งนางจะได้รับคำชมเสมอ จึงทำให้ถูกเหล่าบุตรสาวขุนนางหมั่นไส้ ทว่าครั้งนี้กลับเปลี่ยนไป เพราะคนที่ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรกก็คือ...เซี่ยหรงเหยา

“นี่! ทำบ้าอันใด นั่งลงเร็ว!...เจ้าคงไม่อยากถูกท่านอาจารย์อวี๋หวดเป็นคนแรกหรอกนะ” ว่านหนิงอวิ๋นดึงเซี่ยหรงเหยาให้นั่งลง

“น่าอายจะตาย”

“ไม่เป็นไร เจ้าไม่เชื่อฝีมือของข้าหรือ” ท่าทางมั่นอกมั่นใจของนาง ทำอีกฝ่ายงุนงง เพราะที่ผ่านมาต่างก็รู้ฝีมือของกันและกันดี

“เชื่อก็บ้าแล้ว! เจ้าไปเอาความมั่นใจนี้มาจากที่ใด ใครที่นี่ไม่รู้บ้างว่า ฝีมือการเล่นกู่ฉินของเจ้าห่วยเพียงใด” วานหนิงอวิ๋นกระตุกชายแขนเสื้อของสหายรักเบาๆ

“เจ้ายังเป็นสหายของข้าอยู่หรือไม่” เซี่ยหรงเหยาสะบัดออก พร้อมกอดอกด้วยท่าทีน้อยใจ

หลายปีที่นางเพียรฝึกปรือศิลปะทุกแขนง เพื่อให้เป็นที่พอใจของตวนอ๋อง และเพื่อเอาชนะหลินเสวี่ยถง ทว่ากลับถูกมองว่าเป็นเพียงเงาของนาง

ยามนี้ได้เกิดใหม่แล้ว ตนเองจะถอยห่างจากตัวหายนะทั้งสอง และใช้ชีวิตให้ดี...จะไม่ยอมถูกตีตายเหมือนชาติที่แล้วอีก

“กระซิบกระซาบอันใดกัน เซี่ยหรงเหยา! เจ้าออกมาที่นี่”

อาจารย์อวี๋ซิน สตรีผู้ถูกขนานนามว่า...เป็นปรมาจารย์ในด้านกู่ฉิน ชี้ไม้มาที่หญิงสาว สายตาคมกริบของสตรีวัยกลางคนจ้องมองพวกนาง ทำเซี่ยหรงเหยาและว่านหนิงอวิ๋นสะดุ้งพร้อมกัน

ผ่านไปสองชาติ ข้าก็ยังหวาดกลัวนางไม่เปลี่ยน แต่ก็ต้องขอบคุณท่านอาจารย์อวี๋ในชาติที่แล้ว จึงทำให้ตนเองได้เรียนรู้กู่ฉินได้เข้าใจอย่างถ่องแท้

เซี่ยหรงเหยาคิดในใจ ระหว่างที่กำลังวางนิ้วมือลงบนสายกู่ฉิน

เมื่อยามที่บทเพลงถูกบรรเลง ทุกคนที่อยู่ภายในห้องเรียน รวมถึงอาจารย์อวี๋ ต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง คนที่เรียนได้อันดับรั้งท้ายในทุกด้านอย่างเซี่ยหรงเหยา กลับมีฝีมือดีดกู่ฉินได้ไพเราะถึงเพียงนี้

“นี่มันบทเพลงอะไร! เหตุใดพวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อน ช่างไพเราะยิ่งนัก” ทุกคนต่างหันหน้ามองกัน พร้อมกระซิบกระซาบ

เซี่ยหรงเหยาแอบยิ้มในใจ

นี่เป็นเพลงที่ข้าแต่งให้มู่หรงจ้านเมื่อชาติก่อน พวกเจ้าเคยได้ยินก็แปลกแล้ว

หลังบรรเลงจนจบบทเพลง อาจารย์อวี๋เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับปรบมือให้นาง

“ดี! ไพเราะยิ่งนัก! เจ้าไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังเลยสักนิด ทุกคนดูเซี่ยหรงเหยาเป็นตัวอย่าง ต้องพัฒนาตนเองให้ได้อย่างนาง หมั่นเพียรฝึกฝนฝีมือ สุดท้ายชื่อเสียงและความสำเร็จจะเป็นของทุกคน”

อาจารย์อวี๋เอ่ยชื่นชมจากใจจริง

“ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านที่สั่งสอนและเข้มงวด แต่ฝีมืออ่อนด้อยของศิษย์ ยังต้องเรียนรู้จากท่านอาจารย์อีกมาก ไหนเลยจะกล้ารับคำชม”

หญิงสาวยอบกายลงอย่างอ่อนน้อม ท่าทีถ่อมตนของนาง ทำอาจารย์อวี๋ซินนึกชื่นชมในใจ

“นี่! เจ้ายังเป็นเซี่ยหรงเหยาอยู่หรือไม่ เหตุใดเล่นกู่ฉินได้ไพเราะเพียงนั้น” ว่านหนิงอวิ๋นเขย่าร่างเซี่ยหรงเหยาไปมาด้วยความตื่นเต้น

“เจ้าโง่...คนที่เคยคลั่งรักราวกับคนบ้า เมื่อใดที่ตาสว่างก็มักเก่งกาจขึ้นเสมอ” หญิงสาวเชิดปลายคางขึ้น พร้อมเอ่ยด้วยท่าทีโอ้อวด ทว่าว่านหนิงอวิ๋นกลับมองมาด้วยสีหน้างุนงง

“เจ้าพูดอันใด! ข้าฟังไม่รู้เรื่อง”

“เปล่าไม่มีอะไร ต่อไปเป็นทีของเจ้าแล้ว” หญิงสาวพยักพเยิดไปยังอาจารย์อวี๋ที่ชี้ไม้เรียวมาที่นาง

“ข้าหรือ! ...ไม่นะ! สหายทรยศ! ข้าขอประณามเจ้า” หญิงสาวที่ถูกเลือกไปทดสอบฝีมือเป็นคนต่อไปคือ ว่านหนิงอวิ๋น และเป็นเซี่ยหรงเหยาที่ดันนางให้เดินออกไปยังด้านหน้าห้อง

ทุกคนต่างหัวเราะสตรีทั้งสองที่กำลังยื้อยุดกันไปมา และเป็นไปตามคาด ว่านหนิงอวิ๋นถูกตีมือไปหนึ่งครั้ง เพราะนางเล่นได้ห่วยจริงๆ

“เจ้าสหายทรยศ! ฝากไว้ก่อนเถอะ! ฮื่ออ! มือน้อยๆ ของข้า บวมหมดแล้ว” หญิงสาวคร่ำครวญ พร้อมกับเป่ามือของตนที่มีรอยแดงที่เกิดจากไม้เรียวของอาจารย์อวี๋

“โอ๋! โอ๋! น้องน้อยของข้า มานี่มา...พี่สาวเป่าให้” เซี่ยหรงเหยาดึงมืออีกฝ่ายมาตรงหน้า พร้อมกับทายาและเป่าเบาๆ ไปที่มือของนาง

“ไม่พอ...เจ้าต้องเลี้ยงข้าวกลางวันข้าด้วย”

“ได้ๆ บ่าวทำตามที่นายหญิงสั่งเจ้าค่ะ” การหยอกล้อของพวกนาง ถือเป็นสีสันของห้องเรียนในสำนักศึกษาสตรี และในเมืองหลวงแห่งนี้ ไม่มีใครที่ไม่รู้จักหลานสาวของเซี่ยโสวฝู่และบุตรสาวของแม่ทัพว่าน

อีกทั้งพวกนางยังโด่งดังเรื่องความเกเร เป็นอันธพาลอันดับหนึ่งประจำสำนักศึกษา แต่เพราะมีอำนาจหนุนหลัง จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องหรือเอาผิดคนทั้งสอง

ยามนี้...สิ่งที่พวกนางกำลังพูดคุย ได้ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนแล้ว ชายหนุ่มในชุดสีทมิฬ ปักดิ้นทองลายเมฆมงคล กำลังหยุดฟังเสียงกู่ฉินด้านนอกห้อง เมื่อยามที่เซี่ยหรงเหยาเริ่มบรรเลง

“นางเป็นใคร...”

ชายหนุ่มหันไปถามองครักษ์ข้างกาย เมื่อเสียงกู่ฉินหยุดลง

“คนไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“คนที่พึ่งเล่นกู่ฉินจบไปเมื่อสักครู่”

“อ๋อ...นางคือเซี่ยหรงเหยา หลานสาวคนเล็กของเซี่ยโสวฝู่พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้อายุสิบหกปี อีกทั้งในเมืองหลวง...ยังเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความเกเร ยามนี้มีข่าวลือว่านางหลงรักตวนอ๋องจนโงหัวไม่ขึ้น ไม่ว่าตวนอ๋องไปที่ใดก็มักเห็นนางวิ่งตามเสมอ เป็นคนที่ดื้อรั้นและทำให้ครอบครัวต้องอับอาย”

“เช่นนั้น...นางก็คือหลานสาวจากตระกูลเดิมของไทเฮา”

“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายมิได้กลับมาเมืองหลวงนับสิบปี จึงยังไม่รู้ข่าวคราวภายใน แม้นางจะพึงใจต่อตวนอ๋อง ทว่าก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับบุตรีของเสนาบดีหลิน หญิงสาวที่ทั้งงดงามและกิริยาอ่อนหวาน อีกทั้งยังมีความสามารถเหนือสตรีอื่นใดในเมืองหลวง”

“คนไหนรึ”

“คนที่กำลังบรรเลงกู่ฉินในตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มเหลือบมองเข้าไปยังห้องเรียนสตรีอีกครั้ง ยามนี้หลินเสวี่ยถงกำลังบรรเลงกู่ฉินเพื่อรับการทดสอบ

เมื่อบทเพลงจบลง...หญิงสาวก็ได้รับคำชื่นชมจากอาจารย์อวี๋เช่นเดียวกัน ทว่า...การบรรเลงของนางก็มิได้ทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจเท่ากับฝีมือของเซี่ยหรงเหยา

“ก็แค่เล่นกู่ฉินได้นิดหน่อยเท่านั้น ไม่คิดว่าไม่พบหน้ากันสิบปี สายตาน้องชายของเราจะแย่ถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มหยุดไปเล็กน้อย พร้อมกับเบือนสายตาไปยังหญิงสาวที่กำลังหยอกล้อกับสหายในห้องเรียน

“ต่างจากนาง...ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง เซี่ยหรงเหยาเป็นสตรีคนแรกที่ทำให้รู้สึกสนใจ เช่นนั้น...นางย่อมต้องไม่ใช้คนธรรมดาเป็นแน่ ไป...ไปสืบเรื่องของนางมาให้เรา อยากรู้นัก สตรีผู้นี้จะยังมีสิ่งใดให้น่าค้นหาอีก”

“แต่ชื่อเสียงของนาง...” องครักษ์หนุ่มนามสืออี คิดเอ่ยทัดทาน ทว่าสายตาคมกริบกลับตวัดมองมา

“สืออี! ตั้งแต่เมื่อใดที่เจ้าใช้ข่าวลือตัดสินผู้อื่น” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยเตือนเบาๆ

“กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มประสานมือคารวะ ก่อนถอยออกจากจุดนั้น และเพียงไม่นาน เหล่าสรีทั้งหลายต่างก็ทยอยออกจากห้องเรียน

วันนี้เซี่ยหรงเหยาได้สัญญากับว่านหนิงอวิ๋นเอาไว้แล้วว่า นางจะเลี้ยงอาหารกลางวันที่หอว่านเซียง เหลาอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ทว่า...ยามนี้ กลับถูกขวางเอาไว้ที่หน้าประตูสำนักศึกษา

“เดี๋ยวก่อน!...”

หลินเสวี่ยถงก้าวออกมาขวางสตรีทั้งสอง ที่กำลังก้าวออกจากสำนักศึกษาหมิงเยวี่ย ทั้งที่พวกนางไม่กินเส้นกันมาก่อน การมาของนางครั้งนี้ คล้ายมีจุดประสงค์บางอย่าง

“มีอะไร...”

เซี่ยหรงเยาเอ่ยถามเสียงห้วน เพราะไม่ว่าชาติก่อนหรือตอนนี้ สตรีทั้งสองก็เป็นดั่งศัตรู มิอาจปรองดอง และชีวิตนี้...นางต้องการหลบเลี่ยงไม่คิดคบหา ประหนึ่งน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง

“บทเพลงที่เจ้าเล่นก่อนหน้านี้...มีชื่อว่าอันใด เจ้าแต่งเองหรือไม่ เช่นนั้น...ช่วยเขียนเนื้อเพลงให้ข้า...ยืม เพื่อบรรเลงในงานชมดอกเหมยได้ไหม”