พายุรัก-1
1232 Words
พายุรัก 1
"กรี๊ด! แกๆๆๆดูนั่นสิ" เสียงของหนึ่งในสามสาวๆที่ยืนอยู่หน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งดังขึ้น ทำให้คนอื่นๆที่อยู่รอบๆบริเวณนั้นจ้องมองไปยังชายหนุ่มหน้าตาหล่อคมที่ยืนอยู่ข้างๆรถสปอร์ตสีดำสุดหรูเป็นตาเดียวกัน
"ว๊าย! นั่นพี่พายุรุ่นพี่เราที่จบไปหลายไปแล้วนี่" หญิงสาวอีกคนหนึ่ง เต้นกระดี๊กระด๊าจนออกนอกหน้าเมื่อหันไปมองตามที่เพื่อนบอก
"ใช่ๆ พี่พายุจริงๆด้วย"
"ว่าแต่..พี่เขามาทำอะไรที่คณะเราอ่ะแก"
"นี่แกโง่หรือโง่...ห๊ะ!" คนถูกด่าว่าโง่ โดนเพื่อนใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากแล้วผลักจนหน้าหงาย
"โอ้ย!...ก็ฉันไม่รู้จริงๆนี่" ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วเถียงกลับไป
"แกไปอยู่ดาวไหนมาวะ ถึงไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนๆในคณะเราเขาลือกันว่าพี่พายุอ่ะคบกับยัยแก้มหอม" เมื่อเห็นว่าเพื่อนโง่จริงไม่ได้แกล้ง จึงบอกออกไป
"จริงดิ!"
"เออ!../ จริง!.."
"โอ้ย..ฉันล่ะอิจฉายัยแก้มหอม ทำไมไม่มีหนุ่มหล่อ รวย โปรไฟล์ดีแบบนี้มาจีบฉันบ้าง ฉันสาบานเลยนะว่าฉันจะยอมพลีกายถวายใจให้แบบไม่มีข้อแม้เลย" ทำท่าเพ้อฝัน ฉีกยิ้มเงยหน้าหลับตาพริ้ม
"เพ้อเจ้อ ดูสาระร่างตัวเองด้วย ยัยไม่สวย" ถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อถูกเพื่อนรักทำลายความฝัน
"เออ!...ฉันไม่สวยแล้วไง อย่างกับแกสองคนสวยตายเลยนิ"
"พอๆเลิกเถียงกัน นู่นยัยแก้มหอมกับยัยนิลเดินมานู่นแล้ว"
ทั้งสามสาวพร้อมใจกันเงียบ เมื่อคนที่ถูกเอ่ยถึงกำลังเดินมาพร้อมกับเพื่อนรัก แก้มหอมเป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวย หุ่นดี เธอมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้ามาเรียนต่อมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงตามลำพัง ทางบ้านเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยมากนัก แต่ก็ไม่ถึงกับจนกรอบยังพอมีกำลังส่งเสียให้เธอเรียนได้
ถึงอย่างนั้นแก้มหอมก็ไม่ได้คอยแต่จะแบมือขอเงินทางบ้านอย่างเดียว เธอทำงานพริตตี้และเรียนไปด้วยโดยที่เกรดไม่มีตกแม้แต่เทอมเดียว เพราะเธอตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะต้องเรียนจบพร้อมกับได้เกียรตินิยม
"แก้มหอม...ไหนบอกว่าวันนี้ว่างไง" นิลดา หรือ นิล ใช้ไหล่กระทบไหล่เพื่อนรักพร้อมกับเอ่ยถาม
"ก็ว่างไง ว่างจริงๆ" แก้มหอมไม่ได้โกหกเลยสักนิดเพราะวันนี้เธอไม่มีนัดกับใครแล้วก็ไม่มีงานที่ไหนด้วย
"แล้วนั่นพี่พายุมารอรับใคร อย่าบอกนะว่าไม่ได้มารับเธอ" นิลดาถามด้วยความสงสัย เพราะรู้ว่าพายุตามจีบเพื่อนเธอมานานกว่าห้าเดือนแล้ว
"ทำไมเธอไม่คิดว่าเขามารับคนอื่นบ้างล่ะ" แก้มหอมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง พายุอาจจะเบื่อที่จะต้องตามตื๊อเธอแล้วก็ได้
"เขาจีบเธออยู่ไม่ใช่เหรอ?"
"มันก็ใช่ และเขาก็อาจจะกำลังจีบคนอื่นพร้อมกับตอนจีบฉันด้วยก็ได้ เธอดูสินิลนั่นพี่พายุนะ เขาอ่ะระดับไหน ฉันไม่อยากเป็นของเล่นของใครหรอกนะ" พูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อโชคชะตาของตัวเอง ถ้าจะเปรียบเทียบกันจริงๆเธอกับพายุแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งฐานะ ทั้งสังคมและการใช้ชีวิต
"คิดมากไปหรือเปล่าแก้มหอม พี่พายุคงไม่ได้เล่นๆกับเธอหรอก ฉันยังไม่เคยเห็นพี่พายุควงใครนานเท่าเธอเลยนะ" นิลดาบอกตามที่เห็น เพราะที่ผ่านมาพายุไม่เคยทุ่มเทตามตื๊อใครมากเท่ากับแก้มหอมเลยสักคน
"เขาแค่ยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการเหอะ"
"ห๊ะ!...เธอว่าไงนะ นี่อย่าบอกนะว่าเธอกับพี่พายุยังไม่ได้....ยิ้มกัน" นิลดายิ้มล้อเลียน ไม่น่าเชื่อว่ากวางน้อยอย่างเพื่อนของเธอจะรอดเงื้อมมือเสืออย่างพายุมาได้ตั้งหลายเดือน
"หืม...ใครจะไปเหมือนคู่ของเธอกับพี่พายัพล่ะจ๊ะนิลดา"
"ใช่ ไม่เหมือนเพราะฉันกับพี่พายัพเป็นคู่หมั้นกัน มีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องธรรมดา" นิลดาพูดออกมาอย่างเต็มปาก ส่วนแก้มหอมก็ทำได้แค่ยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา
"พี่พายุ ทางนี้ค่ะ" นิลดาตะโกนเรียกพายุเมื่อเธอกับแก้มหอมเดินไปใกล้จะถึงตรงที่เขายืนอยู่ พอพายุได้ยินเขาก็รีบเดินมาหาพวกเธอ
"มารับเพื่อนนิลหรือว่ามารับใครเหรอคะ"
"ถามอะไรอย่างนั้นล่ะนิล พี่ก็ต้องมารับแฟนพี่สิครับ" พายุตอบนิลดาแต่สายตาจดจ้องอยู่ที่แก้มหอม
"แฟน? เดี๋ยวนี้เรียกแฟนได้เต็มปากนะคะพี่พายุ" นิลดาตกใจกับคำว่าแฟนที่พายุพูดแล้วหันไปทางแก้มหอม
"แก้มหอมเธอตกลงเป็นแฟนกับพี่พายุแล้วเหรอ ไม่เห็นบอกฉันเลยอ่ะ"
"อะไรกัน ใครเป็นแฟนใคร ฉันยังไม่ได้ตกลงกับใครทั้งนั้นแหละ" แก้มหอมปฏิเสธหน้าตาเฉยแบบไม่ไว้หน้าพายุเลยทีเดียว
"แก้มหอมสัญญาว่าจะให้คำตอบพี่วันนี้ พี่ก็เลยมารอเอาคำตอบนี่ไงครับ"
"แก้มบอกแบบนั้นเหรอคะ ไม่เห็นจะจำได้เลย" แก้มหอมบ่ายเบี่ยง แต่แก้มที่แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างกระทันหันทำให้นิลดากับพายุรู้ว่าเธอโกหกไม่เนียน
"นิลว่าพี่พายุพาแก้มหอมกลับไปได้แล้วค่ะ คนมองกันใหญ่แล้ว" นิลดาบอกเมื่อรู้ตัวว่าพวกตนกำลังตกเป็นเป้าสายตา แถมพวกที่มองยังหันไปซุบซิบกันด้วยท่าทางหลากหลายอิริยาบท
"แล้วเธอล่ะนิล จะกลับยังไง"
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่พายัพกำลังมาแล้ว" ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ให้เพื่อนดูเพื่อจะบอกว่าคุยกับพายัพแล้ว
"ไปเหอะ ขับรถดีๆส่งเพื่อนนิลให้ถึงห้องอย่างปลอดภัยนะคะพี่พายุ" นิลดาดันตัวแก้มหอมไปหาพายุพร้อมกับเอ่ยกำชับเขาเป็นนัย
"ครับ.." พายุยิ้มบางๆก่อนที่จะรับปากนิลดาแล้วพาแก้มหอมเดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล
"หิวหรือเปล่า แวะหาอะไรทานก่อนไหมค่อยกลับ" เมื่อขับรถออกมาได้สักระยะหนึ่งพายุจึงหันไปถามแก้มหอมที่นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆมาตลอดทาง
"แก้มไม่ค่อยหิวค่ะ พี่พายุหิวเหรอคะ" ตอบกลับไปแต่สายตายังคงจดจ่ออยู่ที่จอมือถือ
พายุค่อยๆแตะเบรคเมื่อเห็นสัญญาณไฟข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วเอียงตัว โน้มไปหน้าไปหาคนที่นั่งข้างๆ จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูบนเส้นผมของแก้มหอม เขาหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ ก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกระเส่า
"หิวครับ หิวมากด้วย"
"พะ...พี่พายุ"
...................................................
เปิดตอนแรก ไรท์ฝากด้วยนะคะ
- Writer
