Nare'nin görüntüsü ekrandan silinir silinmez derin bir iç çekti Vaha. Bomboş ekranda birkaç saniye daha gezdirdi gözlerini. Nare'yi özlemişti... Normal miydi bu? Normali neydi onu bile bilmiyordu ki Vaha. İlk defa arkadaşı olmuştu, içinden geldiği gibi davranıyordu işte. Mutlu olduğunda, üzüldüğünde içinden geleni yapıyor söylüyordu. Özlüyordu Nare'yi. Özlediğini de söylüyordu.
Burada olduğunda en azından işe giderken işten gelirken ya da şirkette görüyordu. Bazen asansörde karşılaşıyorlardı. Nare onu her gördüğünde pes etmeden selam veriyor hevesli gözlerle karşılığını bekliyordu. Sabahları acele acele günaydın diyordu, akşamları ise yorgunluktan gözleri kapanırken iyi akşamlar diye mırıldanıyordu.
Vaha çok üzülüyordu böyle zamanlarda. Cevap vermek istiyor bir şey söyleyemiyordu. Yanl
