The Forbidden Fruit
Chapter 42
“How are you my child?” she asked in that voice.
At hindi ko alam kung nasa isang panaginip ba ako sa mga oras na ito.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko at hindi ko alam kung bakit parang hindi ako makagalaw ngayon.
Pero nang ngumiti sya sa akin at nagsalita uli, I know that she’s so real to be a dream.
“My Camellia…” she whispered.
At hindi ko na namamalayan ang isa-isang pagpatak ng luha sa mga pisngi ko.
Yes. Suddenly, all my emotions went back.
Because..
She is…
She is my…
And with tears in my eyes, I smiled and spoke. “Mom…”
Pero paano?
Paano nangyari ang lahat ng ito? Akala ko ba…
Akala ko ba pinatay sya ng bampirang kaharap ko a thousand years ago?
At ang isa pang nagpapa-confuse sa akin ay ang vampire scent na nanggagaling sa
