3 ผับมาเฟีย
1135 Words
“อืม… ขอบใจแกนะ”
เมล์ลินเดินกลับห้องตัวเอง ในใจก็ได้แต่ครุ่นคิด
‘ หรือฉันคิดมากไปจริงๆ ’
แต่ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เธอข่มตานอนอีกครั้ง
หลังจากที่บอกความประสงค์กับเพื่อนไปแล้ว
ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะหาเงินก้อนโตได้ทันเวลาหรือเปล่า
📌แนะนำตัวละคร
“เมล์ลิน นักศึกษาพยาบาลปีสี่ผู้มีใบหน้าอ่อนหวานแต่เฉียบคม สวยจนสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่มอง ดวงตากลมใสมีประกายฉลาด ริมฝีปากระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ผิดเนียนละเอียดออร่าจับ แม้จะใส่แค่ชุดนักศึกษาพยาบาลเรียบง่าย เธอก็ยังดูโดดเด่นออร่ากว่าใครเพื่อน ส่วนชีวิตครอบครัว พ่อกับแม่ของเธอแยกทางกันตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง และหลังจากที่แม่คลอด ก็ทิ้งเธอไว้กับยาย และก็มีแต่ยายที่เลี้ยงเธอมา พอยายเสีย ป้ากับลุงก็รับมาอุปการะ แต่ใครจะไปคิดว่าพอเธอโตขึ้นมาหน่อย ป้ากับลุงก็ใช้คำว่าบุญคุณ บีบบังคับเธอทุกอย่าง ให้เธอต้องทำงานบ้าน ทั้งยังต้องหาเงินเพื่อใช้จ่ายในครอบครัว และจ่ายค่าเทอมให้กับแซมลูกสาวป้ากับลุงนั่นอีก
อีกด้าน ผับตระกูลคาร์เนอร์ หรือที่หลายๆคนเรียกว่าผับมาเฟีย
ณ ห้องลับ VVIP
“อุ้ย… เฮียติณคะ… เบาหน่อยสิ เกรซเจ็บไปหมดแล้วนะ…”
“คืนนี้ยังอีกยาว เฮียจะทำให้เธอเจ็บกว่านี้อีกพันเท่า ถ้ากลัวก็ถอนตัวได้เล ฮึๆ”
“เชี่ยติณ… มึงใจเย็นบ้าง หื่นไม่แผ่วเลยนะมึง”
ในงานเลี้ยงฉลองปันผลของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในเครือตระกูลคาร์เนอร์ บรรดาหุ้นส่วนต่างดื่มเหล้า เคลียคลอนารีระดับนางแบบเกรดพรีเมี่ยม ที่นั่งแนบชิดบดเบียดแต่ละคน ซุกไซ้ เลียไล่กันอย่างโจ่งแจ้ง… จนกลายเป็นเรื่องปกติของห้องลับแห่งนี้ไปแล้ว
“เฮียคะ… ให้มีอาร์ดูแลตรงไหนมั้ยคะ มีอาร์ดูแลดีมากนะคะ”
เสียงหวานยั่วหูดังขึ้นจากนางแบบมือทอง ที่ค่าตัวไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้กลับต้องนั่งเฉาอยู่คนเดียว เพราะหมอหนุ่มเจ้าของโรงพยาบาลอย่างหมอฮ่องเต้ ไม่ยอมแม้แต่จะเหลียวมองเธอสักครั้ง ทั้งที่เธอคือตัวท็อปของวงการแท้ๆ
แต่เขา… กลับนิ่งเฉยเหมือนเธอไร้ตัวตน
“ไม่ต้อง ผมไม่ชอบ แค่รินเหล้าก็พอ”
คำตอบสั้นๆของเขา ทำเอามีอาร์หน้าเสียแทบหงายหลังลมจับ นึกถึงเพลงฉันมาทำอะไรที่นี่ผุดขึ้นมาในหัวเลยทันที
ระดับเธอ… ถูกเมินเฉยกลางงานแบบนี้ มันโคตรขายหน้า
‘หรือที่ลือกันว่าหมอฮ่องเต้ชอบไม้ป่าเดียวกัน… จะเป็นเรื่องจริง หึ… เดี๋ยวก็รู้กันล่ะว่าจริงหรือเปล่า’ มีอาร์ได้แต่คิดในใจ ก่อนผุดแผนร้ายเข้ามาในหัว
“ไอ้หมอ…นายก็สนใจน้องมีอาร์หน่อยสิวะ ไหนๆเธอก็มาแล้ว ”
เฮเดนพูดขึ้นขำๆ ทั้งที่บนตักเขาก็มีสาวสวยอีกคนนั่งอยู่ เฮเดนคือพี่ชายแท้ๆของหมอฮ่องเต้ ที่คลานตามกันมา
“เฮียก็รู้ว่าผมไม่ชอบ”
คำตอบสั้นๆแต่เด็ดขาดของหมอหนุ่ม ทำเอาเฮเดนต้องยอมยกธง เลิกเซ้าซี้แล้วกลับไปสนใจสาวสวยที่นั่งบนตักเหมือนเดิม ปล่อยให้น้องชายดื่มเงียบๆต่อไป
อึก…
“ดื่มอีกแก้วนะคะเฮีย…”
มีอาร์คอยประคบประหงมไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เอาอกเอาใจเป็นอย่างดี แต่ดื่มได้ไม่นาน ฮ่องเต้ก็รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดผิดจังหวะ ร้อนวูบวาบตั้งแต่ท้ายทอยไล่ลงมาถึงหน้าอก อาการแบบนี้… เขารู้ดีว่ามันไม่ปกติ
“อืม…”
เสียงครางต่ำลอดลำคอ มือใหญ่กำแก้วแน่นจนเส้นเลือดปูด ก่อนจะหันไปจ้องมีอาร์ด้วยแววตาคมกริบ ริมฝีปากขบกันแน่นขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ รอดผ่านไรฟันช้าๆ
“เธอใส่อะไรลงไปในเหล้า”
“เปล่านะคะเฮีย! มีอาร์ไม่ได้ใส่!”
เธอยืนยันเสียงแข็ง แต่สีหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆ กลับฟ้องชัดเจนว่า เธอโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย
“เกิดอะไรขึ้น นายเป็นอะไร!”
เฮเดนที่อยู่ข้างๆ รีบจับไหล่น้องชายด้วยความเป็นห่วง
“เธอ… ใส่ยาในเหล้า… อาส์…”
เขาครางลึกต่ำอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างเริ่มร้อนจนควบคุมไม่ไหว
มีอาร์ยังทำท่าจะเข้ามาประคองเขา แต่ยังไม่ทันแตะตัวดี เฮเดนก็ตวัดสายตาคมดุไปที่เธอทันที
“จับตัวผู้หญิงนี่ไว้”
เฮเดนออกคำสั่งเข้ม จนบรรยากาศในห้องเงียบกริบ
บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างขยับตัวทันที จับแขนมีอาร์รวบไว้ทั้งสองข้าง
“เฮีย! มีอาร์ไม่ได้ทำอะไรนะคะ!”
“ปิดปากเธอไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน”
เฮเดนสั่งเรียงเรียบ ทำเอามีอาร์หน้าถอดสี ไม่กล้าส่งเสียงอีก
เขาหันกลับมาประคองน้องชายที่กำลังหอบหนัก ใบหน้าแดงก่ำเหมือนคนไม่ไหวแล้ว
“ไซเรน! พยัคฆ์!”
เฮเดนเรียกลูกน้องคนสนิทของฮ่องเต้ทันทีหลัง หลังจับตังมีอาร์ ทั้งคู่ก็ปรากฏตัวข้างหลังอย่างพร้อมเพรียง
“พานายฮ่องเต้ขึ้นไปพักบนห้องชั้นบนก่อน”
“ รับทราบครับนาย/รับทราบครับนาย”
ลูกน้องสองคนตอบรับพร้อมกัน และรีบเข้ามาประคองเจ้านายไว้ ก่อนพาออกจากห้องไป
-อีกด้าน เมล์ลิน-
เมล์ลินกับเพื่อนๆมาถึงผับตั้งแต่หัวค่ำแล้ว สั่งเหล้ามาดื่มเพื่อเพิ่มความกล้า และก็มองหาผู้ชายที่ถูกใจไปด้วย ถึงจะเป็นการขายสิ่งหวงแหนเพื่อแลกกับเงินก็เถอะ
“คนนั้นเป็นไงยัยเมล์ พอไหวป่ะ ”
ฟางข้าวบุ้ยปากไปยังกลุ่มลูกค้าผู้ชาย ที่นั่งโซนvipฝั่งซ้าย
“ไม่เอาอะยัยฟาง แค่เห็นหน้าฉันก็ยี้แล้วอ่ะ ฉันว่าอีตานั่นคงอายุเท่าลุงฉันแน่เลย”
เมล์ลินรีบปฏิเสธ ดูแต่ละคนที่เพื่อนเลือกให้สิ
มีแต่แก่ๆทั้งนั้นเลย เธอยอมเสียครั้งแรกให้ไม่ได้หรอกนะ
“โอ้ย…นี่ยัยเมล์… แก่ไม่แก่มันไม่สำคัญแล้วนะตอนนี้ ที่สำคัญคือแกต้องได้เงินไปจ่ายค่าเทอมให้น้องสาวแกไม่ใช่หรอ ถ้ามัวแต่เลือกอยู่แบบนี้ ทั้งคืนแกก็คงไม่ได้คนที่ถูกใจหรอก”
ใบพลูบ่นยาวเหยียด เมล์ลินได้แต่ถอนหายใจ แต่มันก็จริงของเพื่อน เธอเม้มปากแน่นเหมือนกำลังตัดสินใจ หรือเธอจะกัดฟันเดินเข้าไปเสนอตัวเลยดีมั้ย
- Writer
