“อะไรกันอะเมล์ ทำไมถึงเอาข้าวของไปเยอะขนาดนี้ นี่แกไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีกแล้วใช่ไหม ก็ใช่น่ะสิ แกจะเรียนจบแล้วนิ แกจะมาสนใจอะไร กับแค่คนที่เลี้ยงมาอย่างป้าล่ะ…”
พอเธอลากกระเป๋าใบใหญ่ลงมาจากห้อง ป้าก็ถามขึ้น พร้อมกับดราม่าเรียกน้ำตาตามสไตล์เดิม ทวงบุญคุณทุกเม็ดเหมือนเคย แต่ตอนนี้ไม่เห็นเสี่ยอู๋แล้ว คงกลับไปนานแล้วล่ะ
“เมล์มาเก็บของเพราะต้องย้ายไปอยู่ใกล้ที่ฝึกงานค่ะ มันไกลจากหอพักและก็ไกลจากบ้านด้วย คงไม่ได้กลับมาบ่อยๆ”
เธออธิบายให้ป้าสบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่ได้บอกหรอก ว่าที่ป้าคิดไว้น่ะ มันถูกต้องทั้งหมด เธอจะไม่มีกลับมาที่นี่อีกแล้วนะสิ
“หลานพูดจริงนะ…ว่าแต่ไหนล่ะค่าเทอมน้อง”
ป้าดาหวันเสียงอ่อนลงทันที รีบวกกลับมาที่เรื่องเงินค่าเทอมหนึ่งแสนบาทอย่างรวดเร็ว
“นี่ค่ะ เงินค่าเทอม”
เมล์ลินหยิบเงินออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ป้า
“หูย…ขอบใจนะหลานรัก เมล์ของป้าเก่งมากๆเลย อาทิตย์เดีย
