“แบบนี้นี่เอง แต่พี่ว่านะ เราน่ะหน้าตาน่ารัก แล้วก็มีเสน่ห์มากเลย ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู ขนาดพี่เป็นผู้หญิงด้วยกัน ยังเผลอมองหน้าเราบ่อยๆเลย ผู้หญิงอะไรมองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ แล้วลองคิดดูสิ ถ้าเป็นผู้ชายล่ะ…”
พี่พยาบาลลากเสียงท้ายประโยคยาวๆ ก่อนจะยิ้มขำ
“จะหลงเสน่ห์สักแค่ไหน”
“ขอบคุณนะคะ แต่หนูว่าก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”
เมล์ลินตอบกลับเสียงเบา พลางยิ้มเขินๆ
พี่พยาบาลหัวเราะเบาๆ คล้ายแกล้งแซว ก่อนจะหันไปตั้งใจคีย์ข้อมูลผู้ป่วยประจำรอบเช้า
“นี่จ๊ะ แฟ้มประวัติผู้ป่วยเตียงเจ็ด เดินไปส่งที่ห้องทำงานคุณหมอเอเดียนให้พี่หน่อย”
“ได้ค่ะ”
หลังจากรับหน้าที่ เมล์ลินก็เดินออกจากวอร์ดตรงไปยังห้องทำงานหมอเอเดียน ระหว่างทางต้องเดินผ่านหน้าห้องทำงานหมอฮ่องเต้ เธอชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเผลอเหลือบสายตาไปมองแผ่นป้ายหน้าห้องนั้นอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
หัวใจวูบไหวแปลกๆ เสียวสันหลังวาบขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหต
