ครืด~ครืด~
ในระหว่างที่ต่างคนต่างเงียบ มือถือของเมล์ลินก็ดังขึ้น พอดูหน้าจอก็ไม่ผิดคาดซักเท่าไหร่ ป้าเธออีกเช่นเคย เธอรีบปิดหน้าจอเอาไว้ไม่ยอมรับสาย เพียงไม่นานเสียงก็ดังขึ้นอีก
ครืด~ครืด~
“รับเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจพวกผม โทรหลายสายขนาดนี้คงมีธุระ ”
พอหมอเอเดียนพูดแบบนั้น เธอเองก็จำใจรับ
“ค่ะป้า ”
{เมล์ลินแกอยู่ไหน ลงมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ
ฉันอยู่หน้าโรงพยาบาลที่แกฝึกงาน }
เสียงตะโกนแสบหูดังเข้ามาในสาย
“ป้ามาทำไมคะ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ ป้าจะมาวุ่นวายไม่ได้ ”
พอได้ยินว่าป้ามาที่โรงพยาบาล เมล์ลินถึงกับเสียงสั่น ป้าเธอทำได้ทุกอย่างจริงๆเธอรู้ดี
{ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ ฉันจะถ่อมาหาแกถึงนี่ไหม
ฉันให้เวลา10นาที ถ้ายังไม่โผล่หัวมา ฉันจะขึ้นไปหาแกเอง ฉันรออยู่ในร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาล ”
แล้วป้าก็วางสายไป เมล์ลินกำมือถือแน่นแทบอยากร้องไห้ ‘ทำไมต้องมาทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรฉันขนาดนี้นะ’
“มีอะ
