เช้าวันต่อมา… เป็นเช้าที่สดใสของใครหลายคน
แต่ไม่ใช่สำหรับเมล์ลินเลยสักนิด เพราะทันทีที่รู้สึกตัว เธอก็เจ็บแปลบไปทั่วทั้งกาย
“อ๊ะ…ซี้ด…”
โดยเฉพาะ ตรงนั้น ที่เหมือนบวมระบมไปหมด
“พังหมดแล้วมั้ง… ไอ้คนรวยหื่นกาม! โอ๊ย…ทำฉันรุนแรงแล้วยังไม่คิดจะดูดำดูดีอีก บ้าที่สุดเลย แล้วฉันจะกลับหอได้ยังไง… ดูชุดฉันสิ…”
เมล์ลินบ่นอุบอิบ น้ำตาคลอด้วยความปวดแปลบ
แรงจะขยับยังแทบไม่มี สภาพแบบนี้… ให้เธอออกไปข้างนอกทั้งอย่างนี้จริงเหรอ
“เอ๊ะ…”
ระหว่างที่บ่นเขาไปด้วย ก็พยายามขยับตัวไปด้วย เธอก็เหลือบไปเห็นชุดที่พับไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะข้างหัวเตียง พร้อมกับชามอาหาร
เธอค่อยๆกระดึ๊บเข้าไปใกล้
“หืม…ข้าวต้มเหรอ กินก่อนแล้วกัน เรื่องอื่นไว้ค่อยคิดทีหลัง”
เมื่อคืนเธอเสียพลังงานมากเกินไป ตื่นมานี่ทั้งเจ็บทั้งไม่มีแรง
พอเห็นของกินตรงหน้า เมล์ลินก็ซัดใหญ่จนหมดชาม
ข้าวต้มหมูสับหายวับเรียบเกลี้ยง
“ว่าแต่…ข้าวต
