หลังการแข่งขันสิ้นสุดลง ร่างใหญ่ของหมอทั้งสองก็เดินออกจากห้องไป เมล์ลินได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้าง จนถึงตอนนี้แล้ว เธอยังไม่แน่ใจเลยว่าใช่เขารึเปล่า หมอเล่นไม่เปิดแมสไม่ถอดแว่นเลย
“เมล์… เมล์ลิน”
“ห๋า..อะไร..”
ฟางข้าวเรียกซ้ำหลายรอบ
“แกเป็นอะไรอีกแล้วเนี่ย เหม่ออะไร ใจลอยตามอาจารย์หมอไปแล้วรึไง คิกๆ”
เมล์ลินกระพริบตาถี่ๆ เหมือนเพิ่งดึงตัวเองกลับมาจากห้วงความคิด
“บ้า…ฉันเปล่าซักหน่อย ”
เธอตอบสั้นๆ แต่แววตากลับไม่มั่นใจเอาเสียเลย
ฟางข้าวเลิกคิ้วขึ้นสูง
“เปล่าแบบไหน นี่หน้าตาแกเหมือนคนกำลังคิดอะไรหนักมากนะ”
เมล์ลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“ฉันไม่แน่ใจ”
เธอตอบเพื่อนเสียงเบา
“เล่ามาเพื่อนรัก เราสามคนไม่มีความลับต่อกันอยู่แล้ว ”
ฟางข้าวกับใบพลูหน้าตาจริงจังขึ้นกว่าเดิม จากที่เคยล้อเล่นเมื่อก่อนหน้า
“เขา…”
เมล์ลินเม้มริมฝีปาก
“เขาเหมือนผู้ชายในคืนนั้นเลย”
“เฮ้ย!!”
เพื
