ทันทีที่เมล์ลินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ ร่างบางนิ่งค้างไปชั่วอึดใจ ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน
พร้อมเสียงในหัวที่ดังขึ้น
‘ทำไมมันเหมือนขนาดนี้…
คงไม่ใช่หรอกมั้ง ผู้ชายคืนนั้นกับหมอมากความสามารถคนนี้
แถมยังเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาล…จะเป็นไปได้ยังไง
ไม่ใช่แน่นอน’
“ยัยเมล์!! ยัยเมล์!!”
เสียงเรียกดังซ้ำๆ แต่เธอกลับไม่ได้ยินแม้แต่น้อย
“เมล์ลิน!!”
“ห๊ะ!!”
เมล์ลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะรีบหันไปมองเพื่อนข้างๆ
“แกว่าไงนะ…”
“เหม่ออะไรของแกเนี่ย อาจารย์เรียกให้กลุ่มเราไปพรีเซนต์แล้วนะ!”
คำพูดนั้นเหมือนดึงสติของเธอกลับมาในพริบตา
“อ้อ…โอเค…”
เธอพยักหน้ารัวๆ พร้อมส่งยิ้มแห้งๆแบบเงอะงะ
“โทษทีนะ เมื่อกี้ฉันใจลอยไปหน่อย”
เมล์ลินสูดลมหายใจลึก รวบรวมสมาธิ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ถือแฟ้มงานขึ้นอย่างตั้งใจ เมื่อก้าวขึ้นไปด้านหน้า ความสั่น
