“ถ้าคุณหมอไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวนะคะ”
เธอพูดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พยายามหาทางชิ่งหนีจากสถานการณ์ที่ทำให้ทั้งอาย ทั้งหน้าชา อยากหายตัวไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยวสิ”
เสียงเขารั้งไว้ก่อนที่เธอจะเดินถึงประตู
เมล์ลินชะงัก หันกลับมาด้วยสีหน้าลำบากใจ
“คุณหมอมีอะไรอีกคะ…ถ้ามีคนมาเห็นเข้า เกรงว่าจะไม่เหมาะ หนูไม่อยากมีปัญหากับใครด้วย”
โดยเฉพาะหมอไอรดา ถ้าเธอรู้เข้าละก็ จะผิดหวังแค่ไหน
หมอฮ่องเต้จ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย
“ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องเงิน ทำไมไม่ติดต่อมาล่ะ ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ”
คำพูดนั้นทำให้เมล์ลินเงยหน้าขึ้นทันที
แววตาสับสน ฉายชัดกว่าความอายเมื่อครู่เสียอีก
“คุณหมอเข้าใจผิดแล้วค่ะ”
เมล์ลินเงยหน้าขึ้นยืนยัน น้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่คิด
“หนูไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แล้วก็จะไม่ทำแบบนั้นอีก หนูบอกคุณหมอไปตั้งแต่วันนั้นแล้วนี่คะ”
