“ต่อให้เห็นของด้านใน หนูก็ไม่เอาอยู่ดีค่ะ ของมีค่าแบบนี้ คุณไม่ควรให้คนอื่นไปทั่ว เพราะของแต่ละชิ้นมันมีความหมาย”
ต่อให้รู้แล้วว่าด้านในคืออะไร เมล์ลินก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธอยู่ดี
หมอฮ่องเต้ถอนหายใจเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ที่ผมให้ เพราะเห็นว่าคุณไม่มีใส่ ไม่ได้สื่อถึงอะไรทั้งนั้น ผมซื้อมานานมากแล้ว แล้วก็ไม่ได้ใช้ คิดว่าเอามาให้คุณใช้ประโยชน์ดีกว่าวางทิ้งไว้เฉยๆ ให้ฝุ่นมันเกาะ
มันอาจไม่มีประโยชน์สำหรับผม แต่ถ้ามันใช้ประโยชน์กับคนอื่นได้ ผมก็แค่อยากส่งต่อเท่านั้น
ถ้าคุณไม่สบายใจที่จะรับฟรีๆ วันหลังค่อยไปทำงานชดเชยให้ผมก็ได้”
คำพูดนั้นทำให้เมล์ลินเม้มปากเบาๆ อย่างลังเล ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกเกรงใจ แต่อีกใจก็ปฏิเสธไม่ลง แล้วไอ้งานที่ว่านั่นมันงานอะไรละ
“รับไปสิ คุณจะทำหรือไม่ทำผมก็ไม่ว่าอะไรหรอก ดีกว่าวางทิ้งไว้เฉยๆ”
เขาวางกล่องสมาร์ทวอทช์ลงบนโต๊ะทำงานของเธอ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งท
