ยี่สิบนาทีต่อมา
วันนี้เขาเข้ามาตรวจคนไข้ตามตารางปกติ แต่คนที่เดินถือแฟ้มตามหลังกลับไม่ใช่ร่างบางที่คุ้นตา หากเป็นนักศึกษาฝึกงานอีกคนแทน
หมอฮ่องเต้หยุดฝีเท้าลงกลางทาง ก่อนจะหันไปมองพยาบาลพี่เลี้ยงด้วยสายตานิ่งสนิท
“นักศึกษาที่มากับผมเมื่อวานไปไหน ใครเป็นคนโยกย้ายหน้าที่”
น้ำเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันชัดเจน เขายังไม่ยอมเดินไปที่เตียงคนไข้จนกว่าจะได้คำตอบ
“วันนี้น้องไม่สบายค่ะ เลยแจ้งไปที่อาจารย์หมอว่าขอหยุดพัก แล้วจะมาทำชดเชยในวันหยุดถัดไปค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
‘ไม่สบายอะไร
เมื่อเช้ายังดูปกติดีอยู่เลย แค่นี้ถึงกับต้องหยุดงาน…’
ความคิดแล่นวาบขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย
แต่สุดท้ายเขาก็เก็บสีหน้าเอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปตรวจคนไข้ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
@เมล์ลิน
พอออกจากห้องน้ำ เธอก็ตรงดิ่งมายังแผนกสูติฯ ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง จนต้องรีบ
