CHAPTER 71
Muntik pa akong hindi makatulog kagabi sa kakaisip dahil sa sinagot sa akin ni Dylan. Paano kaya kung nang una palang ay sinabi ko na sa kanila ang sitwasyon ko? Tutulungan din kaya nila ako? Kung siguro ay sinabi ko agad sa kanila ang sitwasyon ko ay hindi siguro gan’to kahirap ang pinagdadaanan ko. Sana nakaamin na ako kay Dylan na... Na maha— “EVE!!!!” Binuksan ko ang pinto ng k’warto ko nang marinig ko na ang malakas na boses ni Dylan na tinatawag ang aking pangalan. “Tara na,” aniya nang makita niya akong nakadungaw sa aking pinto. Lumabas ako dala ang bag ko at sumunod sa kaniya sa baba upang pumunta sa garahe kung nasaan ang kotse niya. “Grabe ang dami kong nainom kagabi, muntik pa akong hindi magising sa alarm ko,” aniya bago maunang sumakay sa kotse niya. Sumunod ako sa ka
- Writer
