Ep.12: คำสั่งไม่ใช่คำถาม

1288 Words

ต้นรักผลักประตูแผนกเข้าไปยังไม่ทันก้าวถึงโต๊ะเสียงมะปรางดังขึ้นก่อนใคร เพลงพิณหันขวับมามองด้วยความเร็ว สายตาสองคู่พุ่งตรงมาที่เธอแบบไม่ต้องนัด “มาแล้ว!!” “โดนเรียกไปทำไม!?” “โดนดุไหม!?” “หน้าแบบนี้คืออะไร เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” คำถามจากเพื่อนรักทั้งสองรัวใส่ต้นรักแทบไม่เปิดช่องให้หายใจ ต้นรักชะงักไปนิดยังไม่ทันตั้งตัวจากห้องนั้นดีก็ต้องมาเจอกับอีกสมรภูมิหนึ่งทันที “เดี๋ยว ๆ ทีละคน ทีละคำถาม” เธอพึมพำเบา ๆ แต่สองสาวไม่ฟังมะปรางลากเก้าอี้มานั่งประชิดเพลงพิณเท้าโต๊ะโน้มตัวเข้ามา “พูดมา!!” “ประธานเรียกไปทำอะไร!” ต้นรักเม้มปากเล็กน้อยภาพในห้องยังวนอยู่ในหัวน้ำเสียงนิ่งของธาม คำสั่งที่ไม่ใช่คำถาม พรุ่งนี้แปดโมง มือเธอกำแน่นขึ้นนิดหนึ่งก่อนจะปล่อยออก “ให้ย้ายไปช่วยงานที่ชั้นบน” สองสาวเงียบไปครึ่งวินาที “ช่วยงาน?? /ช่วยงานเนี่ยนะ!?” สายตาสองคู่เริ่มหรี่ลงพร้อมกันอย่างไม่อยากเชื่อ “ใช่ ช่วยงาน” ต้นรักหลบสายตานิดหนึ่ง “อะไร?? ยังไง??” มะปรางถามทันที “ให้รักย้ายไปทำงานที่ห้องประธาน” “ห๊ะ!?/ห๊ะ!?” สองสาวร้องประสานเสียงกันดังลั่นแผนก “เดี๋ยวนะ!!” เพลงพิณแทบลุกพรวด “นี่มันไม่ใช่ช่วยงานแล้วนะ นี่มันย้ายแผนก!!” “ไม่ใช่แผนกธรรมดาด้วยนะ!!” มะปรางเสริมทันที “นั่นมัน… ตัวบอสเลยนะ!!” “…อืม” ต้นรักฝืนยิ้มบาง ๆ “แล้วแกโอเคเหรอ!?” คำถามนั้นทำให้ต้นรักเงียบไปแป๊บหนึ่งแต่มันก็ยาวพอให้เพื่อนทั้งสองจับสังเกตได้ “ไอ้รัก” เพลงพิณเสียงเบาลง “ก็ต้องโอเคแหละ” ต้นรักสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะตอบคำตอบเสียงราบเรียบ แต่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมดมะปรางหรี่ตามอง “แกไม่อยากไปใช่ไหม” เงียบ ต้นรักไม่ตอบทันทีปลายนิ้วบีบขอบแฟ้มเบา ๆ “เลือกไม่ได้” คำสั้น ๆ แต่ชัดเจนทุกคำ สองสาวเพื่อนสนิทมองหน้ากันก่อนจะหันกลับมาที่ต้นรักอีกครั้ง “เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อนนะ” มะปรางเริ่ม “นี่แปลว่า…” เพลงพิณต่อ ก่อนมะปรางกับเพลงพิณโน้มเข้ามาพร้อมกันก่อนจะหันหน้าไปมองต้นรัก “ท่านประธานสนใจแกปะเนี่ย!?” “เฮ้ย!! ไม่ใช่!!” ต้นรักรีบส่ายหน้าปฏิเสธกับน้ำเสียงเอ่ยปฏิเสธด้วยความเร็ว แต่ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ก็แล้วมันจะอะไรล่ะ!! อยู่ดี ๆ ดึงเด็กฝึกงานไปทำงานด้วยตัวเองเนี่ยนะ!?” “มันแปลกนะ!!” “เขาบอกว่า… รักกล้า” ต้นรักเม้มปากแน่นเธอเองก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าทำไมรู้เพียงว่า มันแปลกมาก แต่เธอไม่รู้จะอธิบายยังไงดี “กล้า??” สองสาวชะงัก “อืม กล้าพูดในที่ประชุม แล้วก็…” เธอหยุดนิดหนึ่ง “…กล้ามองเขาโดยไม่หลบตา” ความเงียบตกลงมาแป๊บหนึ่งก่อนที่ “โอ๊ยยยยย!!” มะปรางกรี๊ดเบา ๆ “นี่มันพล็อตพระเอกสนใจนางเอกชัด ๆ!!” “ไม่ใช่!!” “ใช่!!” “ไม่ใช่จริง ๆ!!” ต้นรักรีบเถียงกลับทันทีแต่เสียงที่เปล่งออกมาเริ่มไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเองเท่าไหร่นัก “แล้วสรุป… พรุ่งนี้ไป??” เพลงพิณยิ้มมุมปาก คำถามนั้นทำให้ต้นรักเงียบอีกครั้งภาพสายตาของธามย้อนขึ้นมา พรุ่งนี้แปดโมง ห้ามสาย เธอถอนหายใจเบา ๆ “ใช่” คำเดียว สั้น แต่เหมือนยอมรับอะไรบางอย่างมะปรางยิ้มกว้าง “โอเค งั้นคืนนี้กินของหวานฉลอง!!” “ฉลองอะไร!?” “ฉลองเพื่อนฉันกำลังจะเข้าโหมดชีวิตไม่ปกติไง!!” “แล้วก็น่าจะไม่ได้นอนง่าย ๆ ด้วย หึหึ” เพลงพิณหัวเราะเบา ๆ ต้นรักส่ายหน้าเบา ๆ แต่สุดท้ายก็เผลอยิ้มออกมานิดหนึ่งแม้ในใจยังไม่พร้อมเลยก็ตาม เช้าวันใหม่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ต้นรักลืมตาแทบจะทันที ไม่มีอาการงัวเงียเหมือนทุกวัน เพราะเธอแทบไม่ได้นอน ภาพกับคำพูดของธามเมื่อวานยังวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ พรุ่งนี้แปดโมง ห้ามสาย เธอหันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาว่าวันนี้เธอตื่นเร็วกว่าปกติแต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเช้าเกินไป “ต้องมาเช้าขนาดนี้เลย??” เสียงมะปรางดังขึ้นจากทางด้านหลัง ต้นรักหันไปมองก็เจอเธอกับเพลงพิณถือกาแฟ “นอนไม่หลับ??” เพลงพิณถาม “อืม” “เข้าใจได้” มะปรางพยักหน้า “โดนย้ายไปอยู่กับนายใหญ่เนี่ยนะ” ต้นรักเม้มปากนิดหนึ่งก่อนจะแก้วรับกาแฟที่เพลงพิณส่งมาให้โดยไม่ปฏิเสธ “สู้ ๆ นะ” “ตอนเย็นต้องกลับมาเล่าให้ฟังให้หมดนะว่าเป็นยังไงบ้าง” “ถ้ายังรอดกลับมาอะนะ” ต้นรักหลุดขำเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าตึกไปพร้อมกัน ลิฟต์เลื่อนขึ้น ตัวเลขเปลี่ยนไปทีละชั้นหัวใจเธอเต้นตาม…แต่ครั้งนี้นิ่งขึ้นนิดหนึ่ง ติ๊ง ชั้นผู้บริหารประตูลิฟต์เปิด ต้นรักก้าวออกมาเดินตรงไปตามทางโดยไม่หยุดจนถึงหน้าประตูห้องประธาน เธอเคาะทันที ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่มีเสียงตอบ ต้นรักชะงักเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจบิดลูกบิดประตูเปิดออกช้า ๆ เธอก้าวเข้าไปแล้วก็หยุด ธามยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่แสงเช้าตกกระทบเงาของเขา เขาหันกลับมามองทันที สายตานิ่ง… เหมือนรู้ว่าเธอจะมาเวลาไหน ต้นรักก้าวเข้าไปอีกก้าวก่อนจะชะงักอีกครั้งสายตากวาดมองภายในห้องโดยอัตโนมัติแล้วก็สะดุดโต๊ะทำงานอีกตัว ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะหลักของธามมากนักจัดวางเรียบร้อยมีคอมพิวเตอร์ เครื่องเขียน และแฟ้มวางครบเหมือน… มีคนเตรียมไว้แล้ว หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง เมื่อวานมันยังไม่มี ปลายนิ้วเธอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวความคิดหนึ่งแล่นผ่านอย่างรวดเร็วนี่ไม่ใช่การเรียกมาช่วยงานธรรมดามันถูกเตรียมไว้แล้ว …สำหรับเธอ “มาเร็วดีนิ” เสียงทุ้มต่ำ เรียบ ต้นรักเผลอกลืนน้ำลาย “ค่ะ” “เข้ามาสิ จะมัวยืนอยู่ทำไม” เธอเดินเข้าไปอีกสองก้าวประตูปิดลงเบา ๆ ด้านหลังความเงียบปิดล้อมทันที ธามเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะหยิบแฟ้ม ๆ หนึ่งขึ้นมาแล้วเลื่อนมาตรงหน้าเธอ “ตารางงาน” ต้นรักรับมาเปิดดู ตารางที่แน่นจนไม่มีช่องว่าง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “จดให้ครบ แล้วสรุปส่งผมก่อนเลิกงาน” ไม่มีคำถามว่าเธอไหวไหม ไม่มีช่วงปรับตัว มีคำถาม ไม่มีคำอธิบายอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น ต้นรักเม้มปาก “ค่ะ” เธอกำลังจะขยับตัว แต่กลับหยุดแล้วหันหน้ามามองเขาด้วยสายตาที่มีคำถาม “แล้วให้ฉันช่วยงานส่วนไหนคะ” ธามเงยหน้าขึ้นมามองสายตานิ่งมองสบตาเธอนิ่ง ๆ “ทุกอย่าง” คำตอบสั้นแต่ทำให้เธอชะงักเขาแตะนิ้วลงบนแฟ้ม “เริ่มจากนี่ แต่ถ้าไม่เข้าใจก็ถามได้” สายตาเขามองมาเหมือนเป็นการอนุญาต “ค่ะ” “นั่น... โต๊ะ” ต้นรักหันไปมองโต๊ะตัวนั้นอีกครั้งก่อนจะเดินไปช้า ๆ นั่งลงเปิดแฟ้มมือเริ่มจดหัวใจยังเต้นแรงแต่ครั้งนี้ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอยู่ได้… ถ้าเธอไม่เก่งพอและเธอไม่มีสิทธิ์พลาด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more