แผนรักเจ้านายมาเฟีย

Ep.14: ขัดจังหวะ

หลังจากวันนั้น ต้นรักพยายามหลบทุกวิธีที่คิดได้ เธอมาทำงานเช้ากว่าเดิม เลือกนั่งเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียง พยายามจดจ่อกับงานตรงหน้าให้มากที่สุด ไม่เงยหน้า ไม่มอง ไม่รับรู้ ทั้งที่ความจริงคือ เธอรับรู้ทุกอย่าง และมีอีกคนที่รับรู้ชัดยิ่งกว่า

ธาม ตั้งแต่เช้าเขาเห็นหมดเห็นตอนที่เธอรีบเข้าห้องโดยไม่แม้แต่จะมองมาทางเขาเห็นตอนที่เธอก้มหน้าแทบจะตลอดเวลาเห็นจังหวะที่เธอสะดุ้งเล็ก ๆ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา เขาไม่ได้เรียก ไม่ได้ทัก แค่เงยหน้ามองเป็นระยะ สายตาคมนิ่ง ๆ เหมือนดูอะไรเพลิน ๆ แต่ความจริงคือเขากำลังรอ รอให้เธอพลาดเองและเธอก็พลาดจริง ๆ

“ต้นรัก” เสียงทุ้มดังขึ้น เรียบ แต่มีอะไรบางอย่างแฝงอยู่มือเธอชะงักทันที ก่อนจะตอบกลับมาโดยไม่หัน

“คะ… คะ??” มุมปากของธามยกขึ้นเล็กน้อยยังไม่ยอมมอง

“มานี่” สั้น ๆ แต่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธเขามองเธอเดินเข้ามา เห็นจังหวะก้าวที่ช้ากว่าปกติ เห็นลมหายใจที่เริ่มไม่สม่ำเสมอยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งชัด

“ดูตรงนี้” แฟ้มถูกเลื่อนเข้าหาเธอ อย่างตั้งใจวางในระยะที่ใกล้จนน่าตกใจ ต้นรักรีบก้มลงอ่านทันทีเหมือนจะใช้มันเป็นที่กำบัง ธามไม่ได้มองเอกสารเขามองเธอ มองสายตาที่พยายามนิ่ง มองปลายนิ้วที่เกร็ง มองลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เขาขยับเข้าไปอีกนิด จงใจและก็ได้ผล ร่างเล็กแข็งขึ้นทันที

“คะ… คุณ” น้ำเสียงของต้นรักที่เอ่ยออกมานั้นสั่นนิด ๆ ธามกดสายตาลงเล็กน้อยซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ ไว้

“อ่านต่อ” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาราบเรียบคำพูดออกมาเหมือนไม่มีอะไรแต่ระยะระหว่างทั้งสองไม่ปกติเลยสักนิด ต้นรักพยายามอ่านเอกสารต่อทั้งที่สมาธิแทบไม่เหลือแล้ว

“หยุด” เสียงเขาดังขึ้นใกล้กว่าเดิมนิ้วแตะลงบนเอกสารใกล้มือเธอ

“ตรงนี้” ต้นรักกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก สายตาเลื่อนไปตามอย่างว่าง่าย

“เธออ่านข้าม” เขาพูดเรียบ ๆ แต่สายตายังจับเธออยู่เธอพยายามดึงตัวเองกลับมาที่งานธามปล่อยให้เธอพยายามแค่ไม่ปล่อยให้ระยะห่างกลับมาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีก

“วันนี้ตั้งใจเป็นพิเศษเลยนะ” ตำพูดเหมือนจะชมแต่จังหวะมันไม่ใช่ ต้นรักชะงักงันยังไม่ทันได้ตอบเขาก็พูดต่อ “หรือว่าผมทำให้เสียสมาธิ” เสียงเขาต่ำลงเล็กน้อย ใกล้และจงใจ

“มะ… ไม่ใช่ค่ะ” ตอบเร็วเกินไป ธามแทบจะยิ้ม เขาโน้มลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้ใกล้ขึ้นอีก

“งั้นก็ดี” เสียงเรียบ แต่ปลายเสียงเหมือนแฝงอะไรบางอย่าง

“ผมนึกว่าคุณกำลังพยายามไม่มองผมอยู่” ประโยคนั้นถูกพูดออกมาเหมือนแค่หยอกเล่นเบา ๆ แต่ตรงเป้า ต้นรักเงียบทันที ธามมองปฏิกิริยานั้นนิ่ง ๆ ดวงตาลึกขึ้นนิดหนึ่ง เขาไม่ได้ซ้ำแค่ปล่อยให้ความเงียบนั้นทำงานเอง

“มองผมสิ” คำพูดถัดมานุ่มลงแต่ไม่มีทางให้เลี่ยงต้นรักกำกระดาษแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาประสานกัน ใกล้จนลมหายใจชนกันแผ่ว ๆ ธามมองเธออยู่อย่างนั้นนานเกินจำเป็น สายตาเขาไล่สำรวจช้า ๆ จากดวงตา… ลงไปถึงริมฝีปาก ก่อนจะกลับขึ้นมาตั้งใจให้เธอรู้ว่าเขาจำได้

“อืม” เสียงตอบสั้น ๆ เหมือนพอใจอะไรบางอย่างเขาขยับเข้าไปอีกนิดพอให้เธอถอยไม่ได้แต่ยังไม่แตะต้องต้อง

“ทำงานต่อ” น้ำเสียงธามราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต้นรักยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ขยับไม่ออก หัวใจยังเต้นแรง ความรู้สึกเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดออก

“โห ขัดจังหวะอะไรรึเปล่าวะเนี่ย” เสียงคีรินดังขึ้นทันที ตามมาด้วยไททันที่เดินเข้ามาช้า ๆ สายตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าเพียงครั้งเดียวแล้วหยุดต้นรักสะดุ้ง ถอยออกทันทีเหมือนเพิ่งรู้ตัว มือกำแฟ้มแน่น

“ขะ… ขอโทษค่ะ!!” พูดเร็วเกินไปโดยไม่มีใครถามคีรินเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากทันที

“ขอโทษทำไม น้องต้นรักทำอะไรผิดเหรอ?? หึหึ” ลากเสียงยาว สายตาสลับมองระหว่างสองคน “แต่ผมว่าบรรยากาศในห้องมันออกจะแปลก ๆ ไปหน่อยนะ”

ธามไม่ตอบแค่ปิดแฟ้มลงเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองคนสนิททั้งสองคน สีหน้ากลับไปนิ่งสนิทเหมือนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“มีอะไร??” เสียงเรียบ สั้น ตัดบท ไททันมองธามนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เรื่องงาน??” น้ำเสียงหนัก แต่สายตายังไม่ละจากต้นรัก เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง ต้นรักยิ่งก้มหน้า ไม่กล้าสบตาใครคีรินหัวเราะเบา ๆ เหมือนสนุกกับสถานการณ์

“ครับ” คีรินพยักหน้ารับคำธามแต่สายตายังไม่เลิกล้อเลียนก่อนจะหันไปมองทางต้นรักด้วยสายตาพึงพอใจ

“เมื่อคืนนอนหลับดีไหม?? น้องต้นรักคนสวย”

“คะ!?” ต้นรักชะงักทันที หัวใจหล่นวูบ เงยหน้าขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว สายตาของธามตวัดมองไปที่คีริน นิ่ง คม ดุโดยไม่ต้องขึ้นเสียง คีรินหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนจะยิ้มเหมือนไม่สะทกสะท้านกับสายตาของธาม

“โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว”

ไททันยังยืนเงียบสายตามองภาพตรงหน้าเหมือนประเมินสถานการณ์ บรรยากาศในห้องตึงขึ้นแบบมองไม่เห็น ต้นรักกลืนน้ำลายรู้สึกว่าตัวเองยืนผิดที่ผิดเวลาอย่างชัดเจนเธอกำแฟ้มในมือแน่น ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“เอ่อ… ฉันขอตัวก่อนพอดีมีคุยกับแผนกอื่น” เสียงเธอเบาลงเล็กน้อย ไม่กล้ามองใครตอนพูดจบเหมือนกลัวว่าถ้าสบตา จะอ่านอะไรบางอย่างออกมา หรือเผลอให้อีกฝ่ายอ่านเธอออกแทน ธามไม่ตอบทันทีความเงียบกินเวลาไปชั่วอึดใจก่อนที่เขาจะพูดสั้น ๆ

“อืม” แค่นั้นไม่มีการรั้ง ไม่มีการถามเหมือนมันควรเป็นแบบนั้นอยู่แล้วต้นรักพยักหน้าเบา ๆ รีบหันตัวเดินไปที่ประตูแทบจะทันทีแต่จังหวะที่มือบางแตะลูกบิด

“ไว้คุยกันอีกนะครับ น้องต้นรัก” เสียงคีรินลอยตามมา พร้อมรอยยิ้มที่เธอไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นยังไง ต้นรักชะงักไปเสี้ยววินาทีก่อนจะรีบเปิดประตูออกไปทันทีที่พ้นห้องลมหายใจที่กลั้นไว้ก็หลุดออกมาแรงกว่าที่คิดเหมือนเพิ่งหนีอะไรบางอย่างมาได้ แต่ในความโล่งนั้นกลับมีบางอย่างหนักอึ้งค้างอยู่ในอกด้านในห้องประตูปิดลงความเงียบกลับมาอีกครั้งและสายตาของธาม คมขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อหันไปมองคีริน