Ep.21: คนละเรื่องกัน

1587 Words

รถของธามแล่นออกจากอาคารไปช้า ๆ แสงไฟริมถนนไหลผ่านกระจกเป็นเส้นยาวบรรยากาศในรถเงียบแต่ไม่ธรรมดาต้นรักนั่งตัวตรงมือกำสายกระเป๋าแน่นเล็กน้อยใจยังไม่หายเต้นแรงจากก่อนหน้านี้เธอเหลือบมองคนขับแวบหนึ่งก่อนจะรีบหันกลับ “เฮีย!!” เสียงเรียกยังแผ่วเหมือนยังไม่ชินธามไม่หันมาแต่มุมปากยกขึ้นนิดเดียว “หืม!?” เสียงตอบต่ำ ๆ “นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดรักแล้วนะคะ” ไฟเลี้ยวติดขึ้นรถเลี้ยวเข้าอีกเส้นทางที่ไม่ใช่ทางกลับของเธอ “เฮียรู้” คำตอบสั้น ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ต้นรักหันขวับมองทันทีคิ้วขมวดชัด “แล้วจะไปไหนคะ” คราวนี้เขาเหลือบตามามองเธอสายตานิ่ง… แต่มีแววบางอย่างที่จงใจไม่ปิด “บ้านเฮีย” หัวใจต้นรักกระตุกแรง “ไม่ได้นะคะ!!” เสียงเธอรีบขึ้นทันทีธามไม่เถียงไม่อธิบายแค่เลี้ยวรถเข้าซอยเงียบ ๆ ต่อหน้าด้าน… แบบไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว “ทำไม” “เอ่อ... เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันจะมานอนบ้านเดียวกันไม่เหมาะมั้งคะ” “ทำไม?? เราจูบกันแล้วจะนอนด้วยกันแปลกตรงไหน” ต้นรักหันไปมองหน้าธามด้วยสายตาตะลึง คิ้วขมวดแน่น แก้มเริ่มร้อนขึ้นแบบควบคุมไม่ได้ “เฮียพูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ!?” เสียงเธอสูงขึ้นนิดหนึ่ง ทั้งอาย ทั้งไม่อยากยอม ธามเหลือบตามองเธอแวบเดียวสีหน้าเรียบสนิท “รู้” ธามตอบสั้น ๆ ไม่มีความลังเล ไม่มีความรู้สึกผิด ต้นรักอ้าปากจะเถียงต่อแต่เหมือนโดนความหน้าตายของเขาตัดบทไปดื้อ ๆ “มันไม่เหมือนกันนะคะ!!” เธอยังไม่ยอมเสียงเริ่มเบาลง แต่ยังฝืนค้าน “จูบกับ… กับนอนบ้านเดียวกันมันคนละเรื่องเลย” ธามพยักหน้าช้า ๆ เหมือนรับฟังก่อนจะพูดต่อแบบไม่สะเทือนอะไรเลย “อืม คนละเรื่อง” เขาหยุดพูดนิดหนึ่งก่อนจะเสริมเรียบ ๆ “แต่เฮียอยากให้เป็นเรื่องเดียวกัน” ต้นรักนิ่งค้างทันที “เฮีย!!” เสียงหลุดออกมาอย่างไม่รู้จะโต้ยังไงดีรถเลี้ยวลึกเข้าไปในซอยมากขึ้นบรรยากาศเงียบลงเรื่อย ๆ หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินชัด “รักไม่โอเคนะคะ” เธอพูดอีกครั้งคราวนี้เสียงเบาลงกว่าเดิมเหมือนพยายามยืนยันกับตัวเองมากกว่าเขาธามไม่ตอบทันทีแค่ขับรถต่อ นิ่ง… มั่นคง… เหมือนเดิม ก่อนจะพูดออกมาในที่สุด “เฮียก็ไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรสักหน่อย” “แล้วที่พูดเมื่อกี้ละคะ!?” ต้นรักหันขวับทันที ธามเลิกคิ้วนิดเดียวมุมปากยกขึ้นบาง ๆ “เฮียพูดความจริง” หน้าด้านแบบไม่ปิดเลยสักนิดต้นรักถึงกับพูดไม่ออก เธอหันหน้าหนีเม้มปากแน่น “คนอะไร” ต้นรักพึมพำเบา ๆ ธามได้ยินแต่ไม่เถียงกลับดูเหมือนจะพอใจด้วยซ้ำรถค่อย ๆ ชะลอก่อนจะจอดหน้าบ้าน ไฟหน้าบ้านเปิดอยู่ บ้านเงียบสงบและเป็นส่วนตัวเครื่องยนต์ดับลงความเงียบเข้ามาแทนทันทีธามหันมามองเธอสายตานิ่งแต่คราวนี้… จริงจังกว่าเดิม “ลงไหม” ถามสั้น ๆ ออกจากปากของธาม ต้นรักยังไม่ขยับเธอก้มมองมือตัวเองลังเลชัดเจน “รักบอกแล้วนะคะ… ว่าจะกลับ” ต้นรักค้านเสียงเบาแต่ไม่แข็งเหมือนตอนแรกแล้ว ธามเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อยแขนพาดพนักเบาะด้านหลังเธอลดระยะห่างลงอีก “อืม” เสียงเขาต่ำ “เดี๋ยวไปส่ง” ต้นรักเงยหน้าขึ้นทันทีเหมือนจะโล่งใจ “แต่ตอนนี้ ลงก่อน” คำพูดต่อมาทำให้เธอเงียบลงอีกครั้ง เธอหันไปมองเขาด้วยรู้สึก ทั้งงง ทั้งหงุดหงิด แต่ก็เถียงไม่ออก “เฮียนี่มันหน้าด้านจริง ๆ เลยนะคะ” เธอพึมพำ ธามหัวเราะเบา ๆ ในลำคอไม่ปฏิเสธ “เพิ่งรู้เหรอ” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้เธอไปต่อไม่ถูกความเงียบตกลงมาอีกครั้งไม่กี่วินาทีก่อนที่ต้นรักจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนยอมแพ้ให้กับอะไรบางอย่าง “แค่แป๊บเดียวนะคะ” เสียงเบาแทบเป็นกระซิบมุมปากของธามยกขึ้นทันทีชัดเจนกว่าเดิม “อืม” เขาลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ต้นรักมองเขานิดหนึ่งสายตายังมีแรงค้าน… แต่ไม่เหลือแรงจะสู้จริง ๆ แล้วสุดท้ายก็ยอมลงทันทีที่เท้าแตะพื้น มือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้ “เฮีย” ต้นรักเงยหน้ามอง เอ่ยเสียงอ่อนออกมาอย่างไม่รู้ตัว ธามไม่ตอบแค่กระตุกมือเธอเบา ๆ “เข้าไปก่อน” เสียงต่ำไม่ใช่คำสั่งแต่ก็ไม่เปิดทางให้ปฏิเสธต้นรักลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะก้าวตามประตูบ้านเปิดออกแสงไฟอุ่น ๆ ภายในส่องออกมาและทันทีที่เธอเดินเข้าไปเธอก็รู้ตัวว่าเธอกำลังยอมให้เขาพาไป ทั้งที่รู้ตัวดีทุกอย่างส่วนคนที่ยืนข้าง ๆ ก็ยังคงนิ่งหน้าด้านและมั่นใจว่าคืนนี้… เขาจะไม่ปล่อยเธอกลับง่าย ๆ แน่นอน ประตูบ้านปิดลงเบา ๆ เสียง คลิก แผ่ว ๆ แต่ทำให้ต้นรักสะดุ้งนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัวภายในบ้านเงียบกว่าที่คิดแสงไฟสีอุ่นส่องนุ่มไปทั่วไม่สว่างจ้า… แต่พอดีจนรู้สึกผ่อนคลาย กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้ลอยอยู่ในอากาศทุกอย่างดูเป็นระเบียบ… เนี้ยบ… และนิ่งเหมือนเจ้าของบ้านไม่มีผิด ต้นรักยืนอยู่ตรงนั้นสายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเก็บอาการ “บ้านเฮียเงียบจังเลยนะคะ” เสียงเธอเบาธามเดินเข้ามาด้านหลังถอดนาฬิกาวางลงบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน “อยู่คนเดียว” ตอบสั้น ๆ ต้นรักพยักหน้าเบา ๆ แต่คำว่า อยู่คนเดียว กลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นแบบไม่ขออนุญาตเธอขยับยืนไม่ค่อยถูกมือยังจับสายกระเป๋าแน่นเหมือนเดิมธามเหลือบตามองก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ไม่รีบแต่ก็ไม่หยุดระยะห่างค่อย ๆ หายไปต้นรักเงยหน้ามองทันทีสายตาเริ่มระแวง “แค่แป๊บเดียวนะคะ” ต้นรักพูดย้ำเสียงหนักแน่น ธามพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าเรียบ “อืม แป๊บเดียว” ตอบง่ายมากง่ายจนไม่น่าเชื่อมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือเธอเบา ๆ ดึงออกจากสายกระเป๋าที่เธอกำอยู่ “มานั่งก่อน” น้ำเสียงนิ่งเหมือนชวนธรรมดาต้นรักยังไม่ทันค้านก็ถูกพาไปที่โซฟาแรงไม่ได้เยอะแต่เขาพาแบบไม่ถามซ้ำเธอนั่งลงช้า ๆ ยังเกร็งอยู่เล็กน้อยธามยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งสายตานิ่งไม่หลบเลยต้นรักเริ่มอยู่ไม่สุข “มองอะไรคะ??” เธอพึมพำ “หึหึ” ธามยกมุมปากนิดเดียวก่อนจะหัวเราะในลำคอแบบหน้ามึนสุด ๆ ต้นรักชะงัก ยังไม่ทันได้ขยับร่างทั้งร่างก็ลอยขึ้นจากโซฟา “ว้าย!!! เฮีย” เธอร้องเสียงหลงออกมาทันที มือรีบคว้าชายเสื้อเขาแน่นธามอุ้มเธอขึ้นมาเฉย ๆ สีหน้ายังนิ่งเหมือนเป็นเรื่องปกติ “ดิ้นทำไม” ถามเรียบ ๆ ระหว่างก้าวเดินต้นรักตาโตหน้าแดงขึ้นทันที “ก็เฮียอุ้มรักทำไมละคะ!! ปล่อยนะ!!” เธอพยายามขยับตัวเล็กน้อยแต่ยิ่งขยับเขายิ่งอุ้มแน่นขึ้นไม่ได้ออกแรงแต่หวงแหนและบ่งบอกว่ายังไงก็ไม่ปล่อย “ก็เมื่อกี้รักบอกจะกลับ งั้นเตรียมตัวก่อน” ต้นรักงงไปทันที “เตรียมอะไรคะ!?” ธามไม่ตอบแต่เดินตรงไปตามทางเดินด้านในบ้านก้าวมั่นคง ไม่รีบ เหมือนคุ้นเคยทุกมุมต้นรักเงยหน้ามองเขาทั้งงง ทั้งเขิน ทั้งเริ่มระแวง “เฮีย!! ปล่อยรักลงก่อนก็ได้นะคะ เดินเองได้” เสียงเธอเบาลงเพราะรู้ว่าเถียงไปก็ไม่ชนะ ธามเหลือบตามองแวบหนึ่งมุมปากยกนิดเดียว “รู้” ตอบสั้น ๆ “แต่ขี้เกียจรอ” หน้ามึนแบบไม่ปิดเลยสักนิด ต้นรักเงียบไปทันทีเถียงไม่ออกอีกตามเคย ไม่นานประตูห้องหนึ่งถูกเปิดออกเป็นห้องนอน โทนเดียวกับด้านนอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะมองรายละเอียดธามก็พาเธอเดินตรงเข้าไปด้านในอีกห้องน้ำแสงไฟสีขาวนวลสว่างขึ้นทันที เขาค่อย ๆ วางเธอลงปลายเท้าแตะพื้นช้า ๆ ต้นรักยังงงอยู่มือยังจับแขนเขาไว้โดยไม่รู้ตัว “เฮีย…” เสียงเรียกเบาธามปล่อยมือแต่ยังยืนอยู่ใกล้สายตานิ่งมองเธอ “อาบน้ำก่อน” พูดเรียบ ๆ เหมือนสั่งงานธรรมดาต้นรักกะพริบตา “คะ!?” งงจริงธามเลิกคิ้วนิดเดียว “หน้าแดงขนาดนี้” สายตามองไล่จากแก้มลงมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อหน้าตาย “คิดว่าเฮียไม่เห็นเหรอ” ต้นรักนิ่งค้างทันทีแก้มยิ่งร้อนขึ้นกว่าเดิม “เฮีย!!” เสียงหลุดออกมาแบบอายจัดเธอรีบหันหนีทันทีเดินไปที่อ่างล้างหน้าเหมือนหนีสายตาเขามือเปิดน้ำเร็วเกินไปเล็กน้อยธามยืนพิงกรอบประตูกอดอกสบาย ๆ มองภาพนั้นนิ่ง ๆ มุมปากยกขึ้นนิดเดียวหน้ามึนและพอใจโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มเลยสักคำ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more