แผนรักเจ้านายมาเฟีย

Ep.18: ยิ่งรีบ... ยิ่งหนี

รถยังไม่เคลื่อนออกจากหน้าคอนโด ไฟหน้าดับลงแล้วแต่ธามยังนั่งนิ่งอยู่ที่เบาะหลังด้วยท่าทางสบาย ๆ สายตาไม่ได้มองถนนแต่มองไปทางทางเข้าตึกที่ร่างเล็กเพิ่งเดินหายเข้าไปเงียบนานกว่าปกติเหมือนกำลังปล่อยบางอย่างให้จบลงหรือเริ่มต้น

“มองจนจะทะลุตึกแล้ว หึหึ” น้ำเสียงของคีรินดังขึ้นจากด้านหน้าน้ำเสียงติดล้อเลียนบาง ๆ ธามไม่ตอบสายตายังนิ่งเหมือนเดิมไททันที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมองผ่านกระจกหลังก่อนจะพูดเรียบ ๆ

“วันนี้รุกไปนะ” ประโยคสั้นแต่หนักพอให้บรรยากาศขยับธามเอนหลังพิงเบาะเปลือกตาลดลงเล็กน้อย

“ก็แค่พาไปกินข้าว” น้ำเสียงราบเรียบเหมือนมันไม่มีอะไรพิเศษ

“ก็แค่พาไปกินข้าวแล้วเกือบเหมาห้างให้แค่นั้นเอง เนอะ” คีรินหัวเราะเบา ๆ แววตายังไม่เลิกแซวคราวนี้ธามเหลือบมองผ่านกระจกหลังสายตาคมดุดันแต่ชัดพอจะทำให้คีรินต้องยกมือยอมแพ้

“โอเค ไม่พูดแล้วก็ได้” เขาพูดกลั้วหัวเราะแต่รอยยิ้มยังไม่หายก่อนจะมองไปข้างหน้าอีกครั้งแล้วพูดต่อ

“แต่นายกำลังทำเธอสับสน… แล้วก็กลัว” บรรยากาศภายในรถเงียบลงทันทีเหลือเพียงบรรยากาศเย็นแต่กดดัน

“รู้” ธามนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนตอบ คำเดียว สั้น แต่ไม่ใช่ไม่ใส่ใจ เขารู้ตั้งแต่ตอนที่เธอหลบตารู้ตั้งแต่ตอนที่มือเธอชะงักตอนจะเปิดประตู รู้แม้กระทั่งตอนที่เธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไร ไททันเอนศีรษะพิงเบาะมองเขาผ่านกระจก

“แล้วจะเอายังไงต่อ” คำถามตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม ทำธามเงียบไปครู่หนึ่งสายตามองไปข้างหน้าแต่ไม่ได้โฟกัสที่ถนนเหมือนกำลังคิดถึงภาพเดิมซ้ำ ๆ

“ไม่ต้องรีบ” คำตอบเรียบแต่ชัดเจน ไททันหันมามองทันที คีรินเลิกคิ้วนิด ๆ

“ไม่รีบ??” ธามพ่นลมหายใจเบา ๆ มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย “ยิ่งรีบ… ยิ่งหนี” เขาพูดช้า ๆ เหมือนผ่านการคิดมาอย่างดีแล้ว

“แต่ถ้าค่อย ๆ ดึง” สายตาของเขานิ่งขึ้น “ยังไงก็หนีไม่พ้น” ประโยคนั้นราบเรียบแต่หนักแน่น เหมือนเป็นข้อสรุปไม่ใช่แค่ความคิด คีรินหลุดหัวเราะเบา ๆ

“มั่นใจเกินไปแล้วครับ” ธามไม่ตอบเพียงแค่เอื้อมมือไปแตะพนักเบาะด้านหน้า สัญญาณสั้น ๆ

“กลับ” เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นกลบความเงียบในรถแต่ไม่กลบความชัดของความตั้งใจเขา คีรินพิงเบาะสายตามองไปข้างหน้าก่อนจะพูดช้า ๆ

“ถ้าพลาด” เขาหยุดนิดหนึ่ง “เธอจะถอย… แล้วจะไม่กลับมาอีก” คราวนี้ธามกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย เส้นเอ็นขึ้นจาง ๆ แต่สีหน้ายังนิ่ง

“ไม่พลาด” น้ำเสียงต่ำหนัก ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียวไททันยิ้มมุมปากแววตาล้อเลียนยังอยู่แต่ลึกลงไปกลับจริงจัง

เหมือนกำลังรอดูว่าคนแบบธามจะคุมเกมนี้ได้จริงแค่ไหนรถเคลื่อนออกจากหน้าคอนโดช้า ๆ ไฟถนนไหลผ่านกระจกเป็นเส้นยาวต่อเนื่องเหมือนฉากที่กำลังเปลี่ยนแต่สำหรับธามนี่ไม่ใช่ตอนจบของวันมันคือจุดเริ่มต้นของเกมที่เขาไม่มีทางยอมแพ้

เช้าวันใหม่ในออฟฟิศ แสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานประธานบริษัท บรรยากาศภายในเงียบสงบและเรียบร้อย

ต้นรักยืนอยู่หน้าประตูมือหนึ่งถือแฟ้มงาน อีกมือถือถุงเล็ก ๆ กับแก้วกาแฟ กลิ่นหอมของเนยอ่อน ๆ ลอยจาง ๆ ขึ้นมาจากขนมปังด้านใน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว เธอก้มมองมันเล็กน้อย เม้มปากเหมือนยังลังเลก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ

“เข้ามา” เสียงทุ้มเรียบดังมาจากด้านใน ต้นรักสูดหายใจลึกแล้วเปิดประตูเข้าไปธามนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาจ้องอยู่ที่เอกสารตรงหน้าเหมือนทุกครั้งที่เห็นแต่กลับเป็นหัวใจของเธอที่ไม่เหมือนเดิมเลย

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ” น้ำเสียงของเธอที่เอ่ยออกมานั่นเบา แต่ดังพอที่จะทำให้ธามเงยหน้าขึ้นจากเอกสารขึ้นมามองด้วยสายตาคมนิ่ง ทำเอามือที่ถือของแน่นขึ้นเล็กน้อย

“มีอะไร??” ต้นรักเดินเข้าไปใกล้ วางแฟ้มลงก่อนจะยื่นทั้งแก้วกาแฟและถุงขนมปังไปตรงหน้า

“คือ… ฉันซื้อมาให้ค่ะ” ธามมองสิ่งของในมือเธอสายตาไล่จากกาแฟไปที่ถุงเล็ก ๆ แล้วกลับมาที่หน้าเธอ

“ทำไม??” คำถามสั้นแต่ทำให้เธอชะงัก

“กะ... ก็เมื่อวานคุณ” เธอหยุดพูดก่อนแก้มเริ่มเห่อร้อนขึ้น “…ซื้อของให้เยอะมาก เลยอยากขอบคุณค่ะ” เสียงเธอเบาลงตอนท้ายธามนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะยื่นมือมารับปลายนิ้วแตะกันแผ่วเบาต้นรักรีบชักมือกลับทันทีหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลธามเปิดดูถุงขนมปังเล็กน้อยกลิ่นหอมเนยลอยขึ้นบาง ๆ

“ขนมปัง??” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงคำถาม

“ค่ะ ทานแค่กาแฟอย่างเดียวตอนเช้าไม่ดีกับกระเพาะ” เธอตอบโดยไม่กล้าสบตา ธามมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“ขอบคุณ” คำพูดสั้นแต่ครั้งนี้… เขาวางขนมปังไว้ข้างแก้วกาแฟอย่างตั้งใจเหมือนให้ความสำคัญมากกว่าปกติเล็กน้อย ต้นรักพยักหน้ารับ

“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัว...”

“เดี๋ยว” เสียงนั้นทำให้เธอหยุดทันทีหันกลับไปช้า ๆ ธามเอนหลังถือแก้วกาแฟในมือสายตายังจับจ้องเธอ

“ขนมกับกาแฟนี่…” เขาหยุดนิดหนึ่ง “…ตั้งใจเลือก??” คำถามนั้นทำให้ต้นรักนิ่ง สับสน แล้วก็ออกอาการเขินขึ้นมาอีกครั้ง

“ค่ะ” เสียงตอบรับเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธามยกแก้วขึ้นจิบก่อนจะวางลงสายตายังไม่ละไปจากเธอ

“…ตั้งใจเลือก??” คำถามนั้นทำให้ต้นรักนิ่งไปชั่วขณะ สับสนแล้วก็เขินขึ้นมาอีกครั้ง

“ค่ะ” เสียงตอบรับเบาจนแทบไม่ได้ยินธามยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ สายตายังไม่ละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียวบรรยากาศเงียบลงแต่ไม่ใช่ความเงียบธรรมดามันเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ระหว่างคนสองคน

“งั้น” เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วเคาะข้างแก้วกาแฟเบา ๆ

“ครั้งหน้าก็ซื้อมาอีก” ต้นรักเงยหน้าขึ้นทันทีแววตาสะดุดเหมือนคิดว่าตัวเองฟังผิด

“คะ??” ธามขยับมุมปากนิดเดียวไม่ใช่รอยยิ้มชัดเจนแต่ก็ไม่ใช่ความนิ่งแบบเดิม

“ในเมื่อบอกว่าไม่ดีต่อกระเพาะ” น้ำเสียงเรียบเหมือนให้เหตุผลธรรมดาแต่สายตา… ไม่ธรรมดาเลยสักนิด “…ก็ควรดูแลให้ต่อเนื่อง” ประโยคนั้นทำให้หัวใจต้นรักกระตุกอย่างแรง เธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวพยายามประมวลว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่

“หรือ…” ธามเอนหลังเล็กน้อยสายตาคมยังจับเธอไม่ปล่อย “จะดูแลแค่วันเดียว” ต้นรักอ้าปากเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงอะไรออกมา แก้มเริ่มร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง เธอหลบตาแทบไม่ทัน

“ปะ… เปล่าค่ะ” เสียงเธอสั่นนิด ๆ

“งั้นก็ดี” ธามตอบทันทีเหมือนรอฟังแค่นั้นก่อนจะหยิบขนมขึ้นมาถือไว้มองมันครู่หนึ่งแล้วพูดต่อเบา ๆ

“ผมจะรอ” คำสั้น ๆ แต่หนักพอจะทำให้ต้นรักนิ่งไปทั้งตัวหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเธอไม่กล้าถามกลับไม่กล้าสบตาและยิ่งไม่กล้าคิดต่อ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว…” เสียงเธอเบาลงพยายามดึงสติตัวเองกลับมาที่ความเป็นจริง “ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“อืม” ธามไม่ตอบทันทีเพียงแค่มองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย ต้นรักรีบหันหลังเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกล ทั้งที่ในใจเธออยากจะเปิดประตูออกจากห้องนี้ไปแทบจะทันที

“ต้นรัก” เธอชะงักหัวใจหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับไปช้า ๆ ธามมองเธอสายตานิ่งแต่ลึกกว่านั้น

“…กาแฟวันนี้” เขายกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย “อร่อยดี” คำพูดธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้แก้มของเธอร้อนขึ้นทันที ต้นรักพยักหน้าเบา ๆ แทบไม่กล้าพูดอะไรต่อก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้า