Ep.17: ดูแลเฉพาะบุคคล

1280 Words

รถจอดนิ่งอยู่หน้าคอนโด ไฟหน้าสาดกระทบพื้นถนนเป็นแสงยาวเงียบ ต้นรักปลดเข็มขัดช้า ๆ มือยังไม่ยอมเปิดประตูเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ “ถึงแล้ว” น้ำเสียงราบเรียบของธามดังขึ้น “ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ แต่ยังไม่ลง ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ใกล้เกินไป ชัดเกินไปต้นรักเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้า “ขอบคุณนะคะ… สำหรับวันนี้” ธามไม่ได้ตอบทันทีสายตาเขามองเธอ นิ่ง ลึกที่ต้นรักอ่านไม่ออกว่ามันคืออะไร “อืม” คำตอบสั้น แต่สายตาไม่สั้นตามต้นรักหลบสายตา หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีเหตุผลที่เธออธิบายได้ “กลับดี ๆ นะคะ” มุมปากของธามขยับขึ้นเล็กน้อย “อื้ม” คำสั้น ๆ แต่เหมือนแก้คำพูดของเธอไปทั้งประโยคต้นรักรีบเปิดประตูลงจากรถทันทีเหมือนถ้าช้ากว่านี้อีกวินาที เธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้ “ต้นรัก” เธอชะงักก่อนจะหันกลับไปมองธามยังนั่งอยู่ที่เดิม มือหนาวางบนตักของตัวเองสายตามองตรงมาที่เธอ “ของที่ซื้อไป ใช้ให้หมด ห้ามเก็บ ห้ามทิ้ง” ต้นรักนิ่งไป แก้มร้อนขึ้นทันที “ค่ะ” เสียงตอบกลับมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน ประตูรถปิดลงเธอไม่กล้าหันกลับไปมองแต่ก็รู้สึกได้ว่าสายตานั้นยังมองตามมาจนกระทั่งเธอเดินเข้าคอนโด ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เสียงมะปรางดังลั่นทันทีต้นรักสะดุ้งแทบถอยหลัง ยังไม่ทันตั้งตัวเพลงพิณเงยหน้าจากโซฟา สายตาหรี่ลง “ไอ้รัก!!!” “มานี่” มะปรางกวักมือเรียก ต้นรักเดินเข้าไปหาเพื่อนช้า ๆ “มีอะไร??” “มีอะไร??” มะปรางทวน ยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏตรงมุมปาก “แกนั่นแหละ มีอะไร” เพลงพิณลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ สายตาสแกนตั้งแต่หัวจรดเท้า “หน้าแดง” “ไม่ใช่!!” “เสียงสั่น” “เปล่า!!” “หลบตา” ต้นรักเงียบไปทันทีเพราะทุกอย่างที่เพื่อนพูดมานั่นจริงทุกอย่าง มะปรางกับเพลงพิณมองหน้ากันก่อนจะหันกลับมามองเธอพร้อมกัน “ออกไปข้างนอกกับท่านประธานมา ใช่ไหม??” ต้นรักกัดริมฝีปากล่างไม่ตอบซึ่งมันคือคำตอบที่ชัดเจนพอแล้ว “โอ๊ยยย ไม่ธรรมดาแล้วนะ ฝึกงานไม่กี่วันก็พากันไปนอกสถานที่แล้ว” มะปรางลากเสียง “แล้วนี่อะไร??” เพลงพิณชี้ไปที่ถุงของมากมายหลายใบในมือของต้นรัก “มะ... ไม่มีอะไร!!” ต้นรักรีบซ่อนถุงหลายใบที่ถืออยู่ในมือไว้ด้านหลังทันที “โกหก!!/โกหก!!” สองสาวประสานเสียงกันทันที มะปรางขยับเข้ามาใกล้ เพลงพิณยืนปิดอีกด้านต้อนต้นรักไว้ในวงให้หนี “เล่ามา!! ทุกอย่าง ให้ละเอียดด้วย ห้ามปิดบัง!!” “คือ…” ต้นรักถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนติดกำแพงหัวใจยังเต้นแรงไม่หาย เธออ้าปากแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมา เธอไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนหรือควรเล่าดีไหมสุดท้ายเธอได้แค่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ กับความเงียบท่ามกลางสายตาของเพื่อนทั้งสองที่ไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่นอน ต้นรักยืนเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนยอมแพ้ “ก็ได้…” คำเดียวมะปรางแทบพุ่งเข้ามานั่งข้างเธอทันที “เล่า!!” น้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ส่วนเพลงพิณนั่งลงที่เดิมขยับหมอนมากอดหลวม ๆ สายตานิ่ง แต่จ้องต้นรักไม่วาง “ค่อย ๆ เล่า” ต้นรักกลืนน้ำลาย “รักออกไปข้างนอกเพราะเขาบอกว่ามีนัดกับคู่ค้า” “แล้ว??” มะปรางถามเร็วทันที “แล้วเขาพาไปรอที่ร้านอาหารในห้าง” “โอเค ๆ แล้วไงต่อ” มะปรางพยักหน้ารัวมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ เมื่อเห็นสายตาและท่าทางของเพื่อนก็ทำต้นรักชะงักไปนิดก่อนจะพูดออกมาไม่เต็มเสียง “ตอนกินข้าวเขาคอยตักอาหารและนำแนะตลอดเวลา” “กรี๊ดดดด!!!” มะปรางฟาดหมอนใส่โซฟาทันที ตัวแทบลุกขึ้นยืน “ตักให้เลยเหรอ!?” “อื้ม” ต้นรักหน้าแดง เพลงพิณยังนั่งนิ่ง แต่พูดขึ้นเรียบ ๆ “พฤติกรรมดูแลเฉพาะบุคคล” ต้นรักหันไปมองทันที “ไม่ใช่แบบนั้น…” เสียงเธอเบาลง มะปรางโบกมือ “ต่อ ๆ เล่าต่อสิ หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก” “แล้ว… คู่ค้าไม่มา เขาบอกว่าคู่ค้ายกเลิกนัด” ต้นรักรีบเล่าต่อมะปรางหยุดกะทันหัน ก่อนจะ “กรี๊ดดดด!!! แบบนี้เขาตั้งใจแล้ว ตั้งใจพาแกออกไปข้างนอกชัด ๆ” “ถ้ายกเลิกจริง ปกติต้องกลับบริษัทไม่ใช่พาไปต่อ” เพลงพิณพยักหน้าเบา ๆ ต้นรักนิ่งไป “เขาบอกว่าจะไปเดินเล่น รักก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เจ้านายสั่งก็ต้องทำตามขัดได้ที่ไหน” “โอ๊ยยยย” มะปรางกุมหัวตัวเอง “เขาพาไปโซนร้านค้า พอเข้าไปในร้านก็บอกให้เลือกตามสบาย” “แล้ว??” มะปรางโน้มเข้ามาใกล้ทันที ต้นรักเม้มปากแน่น “รักปฏิเสธนะ แต่เขาไม่ยอม” ต้นรักพูดออกมาเสียงเบา “…พอรักหยิบอะไร ดูอะไร เขาก็หยิบสิ่งนั้นส่งให้พนักงานไปคิดเงินจนได้ของมาเต็มมืออย่างที่เห็นที่แหละ” ต้นรักพูดพลางมองกองถุงมากมายหลายยี่ห้อบนพื้นด้วยความคิดสับสน “เพลงว่าแบบนี้มันไม่ธรรมดาแล้วนะ” เพลงพิณที่นั่งฟังมาตั้งแต่ต้นออกความเห็นเพราะเธอเองก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ “ตรงไหน??” “โอ๊ย!!! ไอ้รัก มีเจ้านายที่ไหนซื้อของลูกน้องแบบนี้บ้าง ปรางว่าเขาคิดกับแกมากกว่าเจ้านายและลูกน้องแล้ว” “ไม่น่าใช่… เขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากก็ได้” ต้นรักพูดเบา ๆ เหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเอง “ก็แค่… ซื้อของให้ ตามประสาคนมีเงินเหลือเฟือ” “มีเงินแล้วต้องซื้อให้ด้วยเหรอ?? ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยก็แค่เจ้านายกับลูกน้อง” มะปรางเงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนจะพ่นลมหายใจแรง ต้นรักชะงักพูดไม่ออกเพลงพิณมองเธอนิ่ง ๆ “แล้วเขาทำแบบนี้กับคนอื่นไหม” คำถามสั้น ๆ ของเพลงพิณแต่ทำให้ต้นรักนิ่งไปทันที ภาพทั้งวันผุดขึ้นมาในหัวสายตาเขาน้ำเสียงเขาทุกการกระทำที่มัน… ชัดเกินไป “ไม่รู้ รักจะรู้ได้ยังไง” เสียงตอบเบาจนแทบไม่ได้ยินมะปรางยกคิ้วทันที “นั่นแหละ” เพลงพิณพยักหน้าเล็กน้อย “มันถึงก็ไม่ใช่เรื่อง ‘ปกติ’ ไง” ต้นรักกำมือแน่นขึ้นหัวใจเต้นแรง “แต่เขาเป็นเจ้านายนะ” เธอพูดเหมือนยึดสิ่งนั้นไว้เป็นข้ออ้างสุดท้ายเพลงพิณไม่เถียงแค่ถามกลับเรียบ ๆ “แล้วเจ้านายต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ พาลูกน้องไปกินข้าว ไปช้อปปิ้งแล้วก็มาส่งถึงที่พัก” เงียบต้นรักตอบไม่ได้อีกครั้งมะปรางเอนตัวเข้ามาใกล้เสียงเบาลง แต่ชัดเจน “แกไม่ได้ไม่รู้หรอก” เธอยิ้มมุมปาก “แกแค่ไม่กล้ายอมรับ” ต้นรักก้มหน้าแก้มร้อนหัวใจเต้นแรง แรงจนเธอเริ่มกลัวมันเพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญและคนคนนั้นก็ไม่เคยทำอะไร ธรรมดา กับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more