รถของธามจอดนิ่งหน้าคอนโด ตั้งแต่ขึ้นรถต้นรักก็แทบไม่ได้อยู่ห่างเขาเลยประตูเพิ่งปิดแขนของธามก็โอบเอวเธอเข้ามาชิดทันทีแนบแน่นพอดีเหมือนเป็นตำแหน่งที่เขาไม่คิดจะปล่อย
“เฮีย” เธอพึมพำเบา ๆ
“นั่งดี ๆ” เสียงเรียบแต่แขนยังอยู่ตลอดทางที่รถเคลื่อนทุกครั้งที่ต้นรักขยับมือที่เอวจะกระชับขึ้นนิดหนึ่งไม่แรงแต่ชัดเหมือนเตือนและย้ำว่าเขา “ไม่ปล่อย”
“รักนั่งเองได้”
“รู้” คำตอบที่เอ่ยออกมานั้นสั้นและยังไม่คลายอารมณ์ที่บ่งบอกถึงความเอาแต่ใจ ต้นรักเงียบไปแก้มค่อย ๆ ขึ้นสีแต่ก็หยุดขยับเองปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้นพอรถจอดเธอเหมือนจะได้หายใจ
“ถึงแล้ว”
“อืม” แต่เขายังไม่คลายแขนข้างนอกมะปรางกับเพลงพิณลงไปยืนรอแล้วสายตาจับมาที่รถแบบไม่ปิดในรถยังเงียบอึดอัดและใกล้เกินไป
“เพื่อนรักรออยู่นะคะ” ต้นรักพูดเบา
“เห็น” คำตอบสั้น ๆ แบบเดิมแต่ไม่มีการขยับเธอเม้มปาก
“งั้นก็ปล่อยได้แล้ว” ธามมองเธอนิ่ง ใกล้สายตาคมกล้าไ
