Ep.13: ใกล้แค่ไหน??

1505 Words

ต้นรักก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า สายตาไล่ตามตัวเลขในแฟ้มอย่างตั้งใจตัวอักษรแน่นข้อมูลถี่แทบไม่มีช่องให้พลาด เธอพยายามไล่เรียงจับจุดแต่ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป “หยุด” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้กว่าที่คิด ต้นรักชะงักปลายปากกาค้างกลางประโยคยังไม่ทันเงยหน้าเธอก็รู้ทันทีว่าเขาเข้ามาแล้วใกล้มากเงาของเขาทาบลงมาบนโต๊ะกลบพื้นที่ของเธอไปครึ่งหนึ่ง “ตรงนี้” นิ้วของธามแตะลงบนเอกสารข้างมือเธอใกล้จนแทบชนต้นรักกลืนน้ำลายสายตาเลื่อนไปตามตำแหน่งนั้น “คุณอ่านข้ามไป” น้ำเสียงเรียบไม่มีอารมณ์แต่หัวใจเธอสะดุด “คะ??” “บรรทัดนี้” นิ้วเขาเลื่อนช้า ๆ ตามตัวอักษร ช้า จงใจเหมือนบังคับให้เธอมองตาม “มันคือเงื่อนไขหลัก” เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงนั้นจะต่ำลงชิดขึ้น “ถ้าพลาดตรงนี้” ลมหายใจเขาเฉียดลงมาแผ่ว ๆ “งานจะพังทั้งชุด” ต้นรักเม้มปากแน่นรีบก้มอ่านใหม่ทันทีลมหายใจเริ่มถี่โดยไม่รู้ตัว “ขอโทษค่ะ ฉัน...” “ไม่ต้องขอโทษ” เขาตัดทันทีด้วยคำสั้น ๆ แต่ชัดเจนและหนักแน่น “แก้ให้ถูกก็พอ” คำพูดนั้นตกลงมาเหมือนน้ำหนักที่วางทับใจเธอต้นรักพยักหน้าเบา ๆ มือจับปากกาแน่นขึ้นเธอเริ่มเขียนใหม่ บรรยากาศภายในห้องเงียบ มีแค่เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษ กับลมหายใจที่เธอพยายามกดให้ปกติ แต่ เขาไม่ไปไหน ยังยืนซ้อนอยู่หลังเธอ ใกล้เกินไป ต้นรักรับรู้ทุกอย่างแม้ไม่ต้องหันไปมองทั้งแรงกดดันทั้งสายตาที่เหมือนกำลังจ้องอยู่ตลอดเวลา “เร็วไป” เสียงเขาดังขึ้นอีกครั้งใกล้กว่าเดิมต้นรักชะงัก แล้วเธอรู้สึกได้ว่าเขาโน้มลงเพียงเล็กน้อยแต่พอให้ไหล่เธอแข็งทันที “คุณรีบเขียนโดยยังไม่เข้าใจ” ลมหายใจเขาเฉียดข้างหูใกล้จนเธอเผลอกลั้นหายใจ “อ่านให้จบก่อน” เสียงนั้นต่ำลง “…แล้วค่อยสรุป” เหมือนเขาพูดกับเธอคนเดียว ต้นรักพยักหน้าแม้เขาจะไม่เห็นเธอวางปากกาแล้วเริ่มอ่านใหม่ช้าลงและละเอียดขึ้นเวลาผ่านไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง “อธิบายให้ผมฟัง” ต้นรักชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นทันทีเธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแต่ยังไม่กล้าหันไป “สรุปส่วนนี้” เขายังอยู่ที่เดิมไม่ขยับเหมือนตั้งใจให้เธออยู่ใต้ระยะนั้นต้นรักสูดหายใจลึก “เป็นเงื่อนไขหลักของดีลค่ะ” เสียงเธอนิ่งขึ้นนิดหนึ่ง “ถ้าตัวเลขไม่ถึง…” เธอหยุดก่อนจะพูดต่อ “อีกฝ่ายสามารถยกเลิกได้ตลอดเวลา” บรรยากาศเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ วินาทีนั้นยาวกว่าปกติ ยาวจนต้นรักเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดถูกหรือไม่ หัวใจเต้นแรง ลมหายใจแผ่วก่อนที่ “อืม” เสียงตอบสั้น ๆ ดังขึ้นใกล้กว่าที่ควรจะเป็น มันใกล้… จนเธอรู้สึกได้ว่าถ้าเขาโน้มลงมาอีกนิดคงไม่มีช่องว่างพอให้อากาศลอดผ่าน ต้นรักชะงักยังไม่ทันได้ขยับเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้น “มองผม” คำสั่งสั้น ๆ แต่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใกล้เกินไป... ระยะห่างหายไปแทบหมด ปลายจมูกเฉียดกันสายตาประสาน นิ่ง ลึกและกดเธอไว้กับที่ ต้นรักหยุดหายใจสมองว่างเปล่าเธอควรถอยควรทำแบบนั้นแต่ร่างกายกลับไม่ขยับ ธามมองเธออยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากแววตาเธอเหมือนกำลังรอ วินาทีนั้นบางอย่างขาดลงเขาโน้มเข้ามาจนริมฝีปากแตะกันเบา ๆ ช้าแต่แจ่มชัด ต้นรักนิ่งงันหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาสัมผัสนั้นไม่ได้เร่งเร้า ไม่ได้รุนแรงแต่มันดูตั้งใจ เขาขยับใกล้อีกนิดริมฝีปากสัมผัสกันแน่นขึ้นอีกนิดแต่หนักแน่นพอให้เธอรับรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาด ลมหายใจของเขาอุ่นแนบชิด มือของต้นรักกำปากกาแน่นก่อนจะค่อย ๆ คลายลง ดวงตาเธอเบิกกว้างค้างไว้นานในความรู้สึก เขาผละริมฝีปากออกช้า ๆ เหมือนเดิมระยะห่างกลับมาแต่บางอย่าง… ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว “คะ… คุณ!!” ต้นรักเลื่อนสายตามองหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสั่นและเบาเกินกว่าจะเป็นคำพูด ธามมองหน้าเธอนิ่งสายตาลุ่มลึกชัดขึ้นและไม่หลบก่อนที่เขาจะพูด “ตั้งใจทำงาน” น้ำเสียงกลับมาราบเรียบเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้มันไม่สามารถหลอกเธอได้อีกแล้ว ต้นรักก้มหน้าลงพยายามมองเอกสารแต่ตัวอักษรไม่อยู่ในสายตาเพราะสิ่งที่ชัดกว่าคือ สัมผัสเมื่อครู่ ด้านหลังธามมองเธออีกครู่หนึ่งก่อนจะผละออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ความจริงคือเขาเพิ่งข้ามเส้นไปแล้ว ช่วงพักกลางวันในห้องอาหารของบริษัทคึกคักเหมือนปกติ เสียงคนคุยกันจอแจ กลิ่นอาหารลอยคลุ้ง แต่ตรงโต๊ะมุมหนึ่ง บรรยากาศกลับตึงผิดปกติ ต้นรักนั่งก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ เงียบ…จนผิดสังเกต “หยุดกิน!!” เสียงมะปรางดังขึ้นทันที ทำให้ช้อนในมือเธอค้างกลางอากาศ “หือ!?” ต้นรักเงยหน้าขึ้นงง ๆ แล้วก็ต้องชะงักเพราะมะปรางกับเพลงพิณกำลังจ้องเธอสายตาเดียวกันเป๊ะ สายตาแบบ… สารภาพมาเดี๋ยวนี้ “มีอะไรเหรอ??” เธอพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้งที่ข้างในเริ่มไม่ปกติแล้ว “มี” เพลงพิณตอบสั้น ๆ “แล้วเยอะด้วย” “มากกกก” มะปรางพยักหน้าแรง ต้นรักกะพริบตาปริบ ๆ เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาทันที “คือ??” “เมื่อเช้าตอนทำงานกับท่านประธานเป็นยังไงบ้าง” คำถามนั้นเหมือนโยนระเบิดลงกลางโต๊ะต้นรักชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบตอบ “ก็ปกตินะ” คำตอบที่ต้นรักเอ่ยออกมา เร็วเกินไป เร็วแบบมีพิรุธ “ปกติ??” เพลงพิณเลิกคิ้วทันที “ปกติแบบหน้าแดงถึงหูเนี่ยนะ??” “แล้วนี่คืออะไร” มะปรางโน้มเข้ามาใกล้ นิ้วจิ้มแก้มอมชมพูของต้นรักเบา ๆ “แก้มยังไม่หายแดงเลยค่ะคุณเพื่อน” ต้นรักสะดุ้ง รีบยกมือแตะแก้มตัวเองร้อน… ร้อนจริง “ก็… ห้องมันร้อน” เธอแก้ตัวเสียงเบา “แอร์บริษัทเปิด 20 องศา” เพลงพิณสวนทันที เงียบ... “โอเค” มะปรางวางช้อนเสียงดัง แกร๊ก กับสายตาและท่าทางเตรียมคาดคั้นเต็มที่ “เล่ามา!!” “ไม่มีอะไรจริง ๆ นะ” “ต้นรัก” น้ำเสียงของเพื่อนกดต่ำลงทันที “อย่าให้เพื่อนต้องงัดปาก” ต้นรักลอบกลืนน้ำลาย พยายามก้มหน้ากินข้าวต่อ แต่ไม่ทัน “เขาเข้าไปใกล้ ใช่ไหม??” มือเธอหยุดทันที เงียบ... “ใกล้มากด้วย ใช่ไหม??” มะปรางเสริม “แล้วสอนงานแบบใกล้ชิดด้วย ใช่ไหม??” ต้นรักเม้มปากแน่น ไม่ตอบแต่สีหน้ามันตอบหมดแล้ว “โอ๊ยยยยย/โอ๊ยยยยย” สองคนร้องพร้อมกัน “ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้น!! พวกแกนี่จินตนาการล้ำเลิศจริง ๆ” ต้นรักรีบเงยหน้าขึ้นเถียง เร็ว ลน ยิ่งน่าสงสัย “งั้นตอบมา” เพลงพิณเอนตัวมาใกล้ “เขาแตะตัวเธอไหม” “ไม่” ตอบทันที แต่สายตาหลบมะปรางหรี่ตามองทันที “โกหกไม่เนียนเลยค่ะเพื่อนรัก” “ก็แค่…” ต้นรักเผลอหลุดออกมา แต่แล้วก็หยุดทันที สองคนนั้นนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาช้า ๆ พร้อมกัน “แค่… อะไร??” “มะ… ไม่มีอะไร” “ต้นรัก” เสียงเรียกชื่อเบา ๆ แต่กดดันจนหนีไม่พ้น เธอเม้มปากแน่น สุดท้ายก็ยอมพูด “แค่…เขาเข้ามาใกล้ตอนสอนงาน” “ใกล้แค่ไหน??” “ก็ใกล้” “ใกล้ขนาดไหน??” เงียบ... แต่ภาพเมื่อเช้าแล่นเข้ามาในหัวโดยไม่ขออนุญาต ใกล้จนลมหายใจชนกัน ใกล้จน… “พอแล้ว!! ไม่มีอะไรทั้งนั้น” ต้นรักรีบตัดบททันทีเสียงดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเหมือนกลัว… ว่าถ้าปล่อยให้ถามต่อ ความจริงจะหลุดออกมาหมดสองคนนั้นมองหน้ากันแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้งรอยยิ้มเดิมแต่คราวนี้รู้ทันหมดแล้ว “โอเค…ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร” เพลงพิณพยักหน้าเหมือนเชื่อแต่น้ำเสียงไม่เชื่อเลยสักนิด “แต่ถ้ามีอะไรขึ้นมาอีก” มะปรางยิ้มมุมปากด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากหน้าตา “อย่าลืมมาเล่าแบบละเอียดนะคะ” ต้นรักหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบทันที “ไม่มี!!” เธอย้ำแต่เสียงนั้นเบาและไม่มั่นใจเลยสักนิดเพราะลึก ๆ แล้วเธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจเหมือนกันว่าครั้งหน้ามันจะหยุดอยู่แค่ ‘ใกล้’ จริงหรือเปล่า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more