Ep.1: คนที่อันตรายที่สุด

1400 Words

ประตูห้อง VIP ปิดสนิท เสียงดนตรีจากชั้นล่างลอดขึ้นมาเบา ๆ คล้ายโลกอีกใบที่อยู่ห่างออกไปแสงไฟสีอำพันสลัวคลุมทั้งห้องทำให้ทุกอย่างดูนุ่มลง แต่กลับทำให้เงาของผู้คนดูเข้มและลึกขึ้น โซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะกระจกมีขวดวิสกี้ราคาแพงกับแก้วคริสตัลวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ธามนั่งเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายท่าทางของเขาไม่ได้พยายามข่มใคร ไม่ได้ยกเสียง ไม่ได้แสดงอำนาจ แต่ทุกคนในห้องต่างรู้ดี คนที่อันตรายที่สุดที่นี่… คือเขา ด้านขวา ไททันยืนอยู่ใกล้ประตู สูทดำสนิท ถุงมือหนังยังอยู่บนมือ ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนรูปสลัก ส่วนอีกฝั่ง คีรินนั่งไขว่ห้างบนโซฟา มือหมุนแก้ววิสกี้เล่นอย่างผ่อนคลาย เหมือนกำลังดูละครสนุก ๆ ไม่นานประตูก็เปิดออก ชายวัยกลางคนร่างท้วมเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องสองคน “สวัสดีครับคุณธาม” ธามยกแก้วขึ้นเล็กน้อย “นั่งสิ” บทสนทนาเรื่องธุรกิจเริ่มขึ้นทันทีตัวเลข เส้นทางสินค้า และกำไรถูกพูดกันอย่างจริงจังเสียงคุยเบาแต่ตึงเครียด เวลาผ่านไปพักหนึ่งลูกค้าก็ยิ้มกว้าง “ดีลนี้ผมรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอนครับ” “ก็ดี” ธามจิบวิสกี้ช้า ๆ เสียงตอบของเขาเรียบจนเดาอะไรไม่ได้ ชายคนนั้นหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้อง VIP ก็เปิดออกอีกครั้ง ผู้หญิงสามคนเดินเข้ามาพวกเธอสวมชุดเดรสรัดรูปสั้นเผยสัดส่วนอย่างตั้งใจ กลิ่นน้ำหอมหวานลอยเข้ามาในห้อง “ของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับคุณธาม” ลูกค้าหัวเราะเบา ๆ พลางผายมือไปยังสามสาวที่ยืนอยู่ หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปนั่งข้างเขาอย่างมั่นใจ มือเรียวแตะไหล่เขาเบา ๆ อีกคนหนึ่งนั่งลงอีกฝั่งส่วนคนที่สามยืนใกล้ ๆ พร้อมรอยยิ้มยั่วเย้า “คืนนี้ดูคึกคักนะครับ” คีรินยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ให้ฉันดูแลคุณนะคะ” ธามไม่ได้ตอบอะไรหญิงสาวคนหนึ่งรินเหล้าให้ ธามรับแก้วมาแต่สายตาของเขาไม่ได้มองเธอเลยดวงตาคมยังคงจับจ้องลูกค้าฝั่งตรงข้าม “เรื่องของท่าเรือ เริ่มเมื่อไหร่??” “พรุ่งนี้ก็เริ่มได้เลยครับ” ลูกค้าตอบทันที หญิงสาวอีกคนเริ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น มือแตะต้นแขนเขาเบา ๆ เพียงวินาทีเดียวสายตาคมของธามก็กดลงมาที่มือของเธอ เย็นเฉียบ “อย่าแตะ” เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมา ไม่ดัง แต่ดุและหนักแน่นพอให้ทั้งห้องเงียบลง หญิงสาวรีบชักมือกลับทันที คีรินที่ดูอยู่หัวเราะเบา ๆ อย่างคนอารมณ์ดี “ผมเตือนแล้วนะ” “ฮ่า ๆ คุณธามคงยังไม่ชิน” ลูกค้าหัวเราะกลบเกลื่อน ธามไม่ได้ตอบ เขาเพียงเหลือบตามองผู้หญิงสองคนที่ยังนั่งข้างตัว สายตานั้นเย็นจนพวกเธอขยับไม่ถูกคีรินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วลง “เอาล่ะ ๆ” เขาลุกขึ้นจากโซฟา “อย่าไปนั่งตรงนั้นเลย เดี๋ยวโดนไล่เอา” หญิงสาวสองคนหันมามองเขาอย่างลังเล คีรินยิ้มมุมปาก “มานี่ดีกว่า” เขาตบที่ว่างข้างตัว “ผมอัธยาศัยดีกว่าเยอะ” หญิงสาวหัวเราะก่อนจะลุกขึ้น อีกคนมองธามแวบหนึ่งแต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจแม้แต่นิดทั้งคู่ก็ย้ายมานั่งข้างคีรินแทน หญิงสาวคนที่สามก็เดินเข้ามาสมทบ “โอ้โห!! มาเป็นแพ็กเกจเลยเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” คีรินหัวเราะด้วยความชอบใจ “ไม่ดีเหรอคะ” หนึ่งในสามสาวพูดพร้อมรอยยิ้มหวาน “ดีสิ งั้นคืนนี้ผมคงไม่เหงาแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งเอนตัวพิงแขนเขา อีกคนรินเหล้าให้คีรินยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะพูดลอย ๆ “เห็นไหม” เขาพยักหน้าไปทางธาม “ของดีทั้งนั้น นายไม่เอาก็เสียของนะ” ธามไม่ตอบเขายังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม เหมือนทุกอย่างรอบตัวไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาคีรินยิ้มกวน ๆ “ผู้ชายคนนั้นน่ะ” เขาพูดกับสาว ๆ “หวงตัวจะตาย หึหึ” “จริงเหรอคะ” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก “จริงสิ” คีรินยกไหล่ “ถ้าเขาไม่อยากให้ใครแตะ ต่อให้คนทั้งผับมาก็ไม่มีใครแตะได้” ธามเหลือบตามองเขาสายตาเย็นจัดคีรินยักคิ้วตอบอย่างไม่กลัวบรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่ลูกค้าจะไอเบา ๆ เหมือนเตือนว่าตัวเองยังอยู่ตรงนั้น “เอ่อ… ถ้าอย่างนั้น” เขาพูดพลางปิดแฟ้มเอกสารลง “เรื่องงานเราก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว” ธามพยักหน้าเล็กน้อยลูกค้าลุกขึ้นยืนทันที “ผมคงต้องขอตัวก่อน เดี๋ยวต้องไปจัดการเรื่องเอกสารต่อ” ธามยกแก้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ “เดินทางดี ๆ” ชายคนนั้นยิ้ม รีบพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณธาม” เขาหันไปเรียกลูกน้องทั้งสามคนเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ประตูห้อง VIP ปิดสนิทอีกครั้ง หลังจากลูกค้าออกไปในห้องเหลือเพียง ธาม ไททัน คีริน และหญิงสาวสามคน เสียงดนตรีจากชั้นล่างยังคงดังลอดขึ้นมาเบา ๆ คีรินเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบาย แขนสองข้างถูกหญิงสาวเกาะเอาไว้เหมือนรู้หน้าที่อีกคนหนึ่งนั่งใกล้จนเข่าชนกันเขาหัวเราะเบา ๆ “คืนนี้คุ้มจริง ๆ” หญิงสาวคนหนึ่งยกแก้วขึ้นชนกับเขา “คุณคีรินพูดเหมือนเราเป็นของแถมเลยนะคะ” คีรินยักไหล่ “ก็แถมจริงนี่” ทั้งสามหัวเราะคิกคัก ต่างจากอีกฝั่งของห้องอย่างสิ้นเชิง ธามวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะช้า ๆ เสียงแก้วกระทบกระจกดังขึ้นเบา ๆ แต่พอจะทำให้คนในห้องหันมามอง เขาลุกขึ้นยืนการเคลื่อนไหวเรียบง่ายแต่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีไททันขยับตัวจากหน้าประตูโดยไม่ต้องมีคำสั่ง “กลับแล้วเหรอ” คีรินถามพลางเอนหัวพิงโซฟา ธามหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่ขึ้นมาสวม “อื้ม” เสียงของเขาสั้นและนิ่งคีรินหัวเราะ “นายไม่คิดจะอยู่ต่อหน่อยเหรอครับ” เขาพยักหน้าไปทางสาว ๆ ที่กำลังนั่งแนบตัว “บรรยากาศกำลังดีเลยนะ” ธามเหลือบตามองเพียงแวบเดียวสายตานั้นเย็นจนหญิงสาวสองคนชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะละสายตาออกไปเหมือนไม่ได้สนใจอะไร “เอาไว้ให้มึงเถอะ” คีรินยิ้มกว้าง “ผมก็คิดแบบนั้นอยู่แล้ว” “คุณธามไม่สนใจผู้หญิงจริง ๆ เหรอคะ” หญิงสาวคนหนึ่งมองธามด้วยสายตาหวานเยิ้ม ธามไม่ได้ตอบเหมือนไม่ได้ยินคำถามนั้นเลยด้วยซ้ำเขาเดินผ่านโต๊ะไปทางประตู ไททันเปิดประตูให้ทันทีก่อนจะเดินตามออกไป ประตูห้อง VIP ปิดลงช้า ๆ เหลือเพียงเสียงหัวเราะของคีรินกับหญิงสาวคีรินถอนหายใจยาว “เห็นไหมล่ะ” เขาพูดกับสาว ๆ “ผมบอกแล้ว ผู้ชายคนนั้นน่ะ… หวงตัวจะตาย” “แล้วเขาเคยมีแฟนไหมคะ” หญิงสาวคนหนึ่งถามอย่างสงสัย คีรินหัวเราะ “หึหึ ไม่รู้สิ” เขายกแก้วขึ้นจิบ “แต่ถ้าวันไหนมีขึ้นมา…” สายตาของเขาเป็นประกายขำ ๆ “ผมว่าน่ากลัวกว่ามาเฟียอีก” สามสาวหัวเราะพร้อมกัน คีรินลุกขึ้นยืนแล้วคว้ากุญแจรถจากโต๊ะ “เอาล่ะ” เขามองพวกเธอทีละคนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า “คืนนี้ใครอยากไปต่อกับผมบ้าง” หญิงสาวทั้งสามมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ “ถามเหมือนไม่รู้คำตอบเลยนะคะ” หนึ่งในนั้นเกี่ยวแขนเขาทันทีอีกคนจับแขนอีกข้างส่วนคนที่สามเดินตามมาติด ๆ คีรินหัวเราะเสียงต่ำ “ดี” “งั้นไปต่อกันที่คอนโดผม” ทั้งสี่เดินออกจากห้อง VIP ไปพร้อมเสียงหัวเราะ ข้างล่างของผับยังคงเต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงเพลง และผู้คนแต่ด้านนอกรถสีดำคันหรูของธามได้แล่นออกจากหน้าผับล่วงไปแล้ว เงียบ มืด และเย็นชาเหมือนเจ้าของมันไม่มีผิด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more