Ep.8: ไม่ได้กลัวคุณ

1374 Words

ไฟในแผนกประสานงานนำเข้า – ส่งออกยังเปิดสว่างเกือบทุกดวง เวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของใครบางคนขึ้น 22:47 บรรยากาศที่เคยวุ่นวายเหมือนตลาดแตกเมื่อตอนหัวค่ำตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยล้าปนหงุดหงิดเสียงคีย์บอร์ดยังดังเป็นระยะแต่ความเร็วเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ บางโต๊ะมีคนฟุบกับโต๊ะบางคนยืดตัวบิดขี้เกียจเสียงดังกร๊อบมุมหนึ่งของแผนก ต้นรัก มะปราง และเพลงพิณยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์แต่สภาพตอนนี้ต่างจากตอนเริ่มงานลิบลับมะปรางเอนหลังพิงเก้าอี้เหมือนวิญญาณกำลังจะออกจากร่างดวงตาของเธอปรือครึ่งหนึ่ง “ปราง…” เธอพึมพำเสียงแหบ “รู้สึกว่าตัวเลขมันเริ่มลอยได้แล้ว” เพลงพิณยังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แต่สายตาดูเหมือนกำลังต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงของเปลือกตา “ตัวเลขไม่ลอย” เธอพูดออกมาเสียงราบเรียบ “…แกแค่ง่วงจนเบลอ” “ไม่ใช่…” มะปรางหันไปมองเพื่อนช้า ๆ “เลขเจ็ดมันยิ้มใส่ฉันอยู่” เธอชี้ไปที่หน้าจอ เพลงพิณหยุดมือจากเมาส์ทันที “ปราง” “หือ!?” “แกควรหยุดกินกาแฟก่อน” ต้นรักที่นั่งอีกฝั่งเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเธอจ้องตัวเลขมาหลายชั่วโมงแล้ว สมองเริ่มมึนเล็ก ๆ มะปรางหันมาหาเธอทันที “รัก… แกเห็นเลขเจ็ดยิ้มไหม” “…รักเห็นเลขห้าเต้นอยู่” ต้นรักนิ่งไปวินาทีหนึ่งก่อนจะตอบอย่างจริงจัง ทั้งสามเงียบไปสามวินาที เพลงพิณค่อย ๆ หันมามองเพื่อนสองคน “โอเค” เธอสรุปเสียงเรียบ “ตอนนี้พวกเราเพี้ยนกันหมดแล้ว” มะปรางยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง “ปรางขอพักสมองสามสิบวินาที” พูดจบเธอก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที ผ่านไปประมาณสิบวินาทีเสียงกรนเบา ๆ ดังขึ้น เพลงพิณมองแล้วถอนหายใจ “เร็วไปไหม??” ต้นรักหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มโอที เพลงพิณยื่นมือไปเขย่าไหล่มะปราง “ตื่น” “หือ!? ปลุกทำไม ปรางเพิ่งหลับไปสามวิเอง” มะปรางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ด้วยท่าทางงัวเงีย “แต่แกกรนแล้ว” “โกหก!!” “จริง!!” “ชีวิตเด็กฝึกงานมันโหดเกินไป” มะปรางถอนหายใจยาว เธอเอนหัวพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะพูดขึ้น “รู้ไหมว่าปรางเพิ่งคิดอะไรออก” “อะไร??” เพลงพิณพูดทั้งที่สายตายังคงจ้องหน้าจอไม่ละไปไหน มะปรางยกนิ้วขึ้นอย่างจริงจัง “ถ้าเราไม่ผ่านแผนนี้…” เธอเว้นจังหวะ “…พรุ่งนี้เราจะต้องประชุมกับท่านประธานอีก” ทั้งโต๊ะเงียบลงทันทีเพลงพิณหยุดเมาส์ต้นรักหยุดพิมพ์มะปรางเด้งตัวขึ้นนั่งตรงทันที “โอเค!! ปรางหายง่วงแล้ว!!” “โอเค ๆ ทำงานต่อ” เพลงพิณหลุดหัวเราะทันทีต้นรักยิ้มออกมาอีกครั้งบรรยากาศรอบโต๊ะเริ่มผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยมะปรางเปิดไฟล์ตัวเลขอีกครั้ง “เพราะถ้าต้องไปเจอสายตาท่านประธานแบบนั้นอีก… ปรางอาจหัวใจวายจริง ๆ” เธอบ่นพึมพำเบา ๆ ต้นรักกลับมาพิมพ์ตัวเลขต่อ เสียงคีย์บอร์ดดังเบา ๆ เพลงพิณพูดขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “แต่ต้องยอมรับนะ” “ยอมรับอะไร??” มะปรางถาม “เขาหล่อจริง” “ใช่ไหม!!” มะปรางเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาฉายประกายวิปวับอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน ท่านประธานหล่อผู้ช่วยทั้งสองก็หล่อแต่พวกเขาหล่อกันคนละแบบ ต้นรักหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงอยู่กำลังเดินมาที่แผนกนี้ ทางเดินด้านนอกแผนกประสานงานนำเข้า – ส่งออก ประตูลิฟต์เปิดออก ธามเดินออกมาก่อนไททันกับคีรินเดินตามหลัง “ดึกแล้วนะครับ ยังจะมาชั้นนี้อีก” คีรินถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “แค่ผ่านมา” ธามตอบสั้น ๆ ไททันเหลือบมองเขาเล็กน้อย เพราะเส้นทางที่ธามเลือกเดิน ไม่ใช่ทางออกจากบริษัท ไม่ใช่ทางลงลิฟท์แต่เป็นทางไปแผนกประสานงานนำเข้า – ส่งออก ธามยังคงเดินต่อเหมือนไม่มีอะไร ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “แผนที่ประชุมวันนี้ยังไม่ดีพอ” คีรินยิ้มบาง ๆ “เลยจะมาดูเพิ่ม??” ธามไม่ตอบแต่หยุดเดินตรงหน้าทางเข้าแผนก แล้วก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านใน “…หล่อแบบมาเฟียในซีรีส์จริง ๆ นะ” มะปรางยังพูดต่อโดยไม่รู้เลยว่าใครกำลังยืนอยู่ด้านนอก “ถ้าเขาไม่เป็นประธานบริษัทนะ ปรางว่าต้องเป็นหัวหน้าแก๊งอะไรสักอย่างแน่” ไททันหยุดเดินทันทีคิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาดุขึ้นทันทีคีรินยกคิ้วอย่างสนุกส่วนธามสีหน้ายังคงนิ่งก่อนจะเดินเข้าไปในแผนก เพลงพิณเป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือที่จับเมาส์แข็งค้างมะปรางยังพูดต่อ “แล้วสายตาเขานะ…” เธอหันไปมองเพื่อน “แบบจ้องทีเดียวหัวใจหยุดเต้น...” เสียงเธอหยุดกะทันหันเพราะตอนนี้ ต้นรักกับเพลงพิณกำลังมองไปข้างหลังเธอ มะปรางค่อย ๆ หันกลับไปแล้วก็แทบหยุดหายใจ ผู้ชายสามคนยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะ และคนตรงกลางคือ ธาม สีหน้าเขาเรียบนิ่งเหมือนแค่เดินผ่านมาพอดีแต่สายตาของไททันกำลังมองมะปรางด้วยแววเข้มดุ มะปรางนิ่งไปวินาทีหนึ่งก่อนจะหรี่ตากลับทันทีเธอมองเขากลับแบบไม่ยอมแพ้ไททันเลิกคิ้วนิดหนึ่งเหมือนจะบอกว่า ยังจะกล้ามองกลับอีกเหรอ บรรยากาศเริ่มแปลก ๆ เพลงพิณรีบลุกขึ้น “สวัสดีค่ะท่านประธาน” ต้นรักลุกตามทันทีมะปรางลุกช้ากว่าหนึ่งจังหวะ “สวัสดีค่ะ” “ยังไม่กลับกันอีก??” ธามกวาดสายตามองแผนกเงียบ ๆ “กำลังปรับแผนขนส่งใหม่ค่ะ” เพลงพิณตอบ ธามพยักหน้าเล็กน้อย คีรินก้าวออกมานิดหนึ่ง “โอทีดึกขนาดนี้ยังมีแรงวิจารณ์หน้าตาเจ้านาย” สามสาวแข็งค้างทันทีมะปรางกัดฟันเล็กน้อย “ก็ไม่ได้พูดผิดนี่คะ” เพลงพิณแทบสำลักคีรินเลิกคิ้วทันที “อ๋อ งั้นแปลว่า… ประธานบริษัทหล่อจริง??” “จริงค่ะ” “กล้าดี” คีรินหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางอารมณ์ดี “พูดความจริงไม่เห็นต้องกลัว” มะปรางยักไหล่ท่าทางไม่เกรงกลัว คีรินหรี่ตาอย่างสนุก “แล้วเมื่อกี้ที่บอกว่าเหมือนมาเฟียล่ะ” “ก็หล่อแบบมาเฟียค่ะ ไม่ได้บอกว่าเป็นมาเฟียจริง ๆ” มะปรางยิ้มบางมองสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ คีรินหัวเราะด้วยความชอบใจออกมาทันที ไททันยังคงมองเธอเงียบ ๆ มะปรางเหลือบมองกลับสายตาชัดเจนว่า ฉันไม่ได้กลัวคุณ ต้นรักรีบแทรก “พวกเรากำลังทำงานอยู่ค่ะ” ธามจึงเดินเข้ามาที่โต๊ะสายตาหยุดที่หน้าจอของต้นรัก “เปิดไฟล์ต้นทุน” ต้นรักรีบทำทันทีธามโน้มตัวดูหน้าจอก่อนจะพูดสั้น ๆ “สูตรตรงนี้ผิด” ต้นรักแก้ทันทีธามพยักหน้าเล็กน้อย “แบบนี้ถูก” จากนั้นเขาพูดเพียง “ทำต่อไป” พูดจบเขาก็หันเดินออกจากแผนกโดยที่ไททันเดินตามออกไป แต่ก่อนออกไปคีรินหันกลับมายิ้มให้มะปราง “เก่งนะ” “ชมใช่ไหมคะ??” มะปรางยิ้มหน้าทะเล้นใส่อีกฝ่าย เธอไม่ได้กลัวแต่ก็ยังเกร็งอยู่บ้างเพราะยังไม่สนิทกันแถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้บริหารระดับสูงอีกด้วย “ประมาณนั้น หึหึ” คีรินหัวเราะ เมื่อทั้งสามคนเดินออกไปมะปรางก็ทรุดลงนั่งทันที “โอ๊ยยยย” เธอเอามือกุมหน้า “ปรางเกือบมีเรื่องกับผู้บริหารบริษัท” เพลงพิณหัวเราะลั่น ต้นรักส่ายหัวขำ ๆ ทางเดินด้านนอกคีรินหันไปมองธาม “ผ่านมาพอดีเหรอ??” ธามตอบสั้น ๆ “อืม บังเอิญดีนะ” คีรินยิ้มรู้ทันก่อนจะพูดเบา ๆ แต่ก็พอทำให้คนที่เดินนำหน้าได้ยิน “ที่โต๊ะของเธอเปิดไฟอยู่” ธามไม่ตอบ แต่ในหัวของเขา ยังคงมีภาพผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กล้าพูดกลางห้องประชุมว่า “ตัวเลขไม่ผิดค่ะ” และนั่นคือเหตุผลจริง ๆ ที่เขาเดินมาที่แผนกนี้ในตอนเที่ยงคืน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more