ตลาดนัดกลางคืนสว่างจ้า แสงนีออนสลับสีพาดผ่านเต็นท์ผ้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าดังแข่งกัน กลิ่นของทอดลอยปะปนกับควันหอม ๆ ผู้คนเดินเบียดกันแน่น ต้นรักเดินนำเร็วกว่าปกติสองแขนกอดอกแน่นเหมือนกันชน สายตาจับตรงไปข้างหน้า ไม่มองซ้าย ไม่มองขวาเหมือนคนกำลังหนี
“เดินช้าหน่อย!!” มะปรางร้องตาม “นี่แกจะมาซื้อของกินหรือวิ่งหนีตำรวจ!?”
“หิว” ต้นรักตอบสั้น ๆ ไม่หัน เพลงพิณมองจากด้านข้าง สายตานิ่งแต่จับเธอไม่ปล่อย
“ไม่ใช่หิวแล้วมั้ง อาการนี้คือหนีมากกว่า หึ” ต้นรักไปชะงักเสี้ยววินาทีก่อนเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม
“เอาไก่ทอดสามไม้ค่ะ!!” เธอสั่งทันที เหมือนต้องหาอะไรทำ เลยรีบรับถุงมาเร็ว มือบีบแน่น
“โอ๊ย ใจเย็นก่อน แกรีบเกินไปแล้วนะ” มะปรางหรี่ตามองแต่ต้นรักไม่ตอบ
“แล้วจะกินทันเหรอ มือยังสั่นอยู่เลย” เพลงพิณพูดเสียงราบเรียบแต่มันทำให้ต้นรักชะงักไปอีกครั้ง ก้มมองมือตัวเองที่สั่นจริง ๆ
“สั่นเพราะอะไร??” เสียงท
