Ep.20: คุณทำอะไร

1756 Words

ธามมองต้นรักอยู่แบบนั้นครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจบางอย่างแขนแกร่งเลื่อนเข้ามาโอบเอวเธอแล้วดึงขึ้นอย่างง่ายดาย “คุณ!!” ต้นรักสะดุ้งยังไม่ทันตั้งตัวร่างของเธอก็ลอยขึ้นจากเก้าอี้และในวินาทีถัดมาเธอก็ถูกพาไปยังโซฟามุมห้องธามนั่งลงพร้อมกับวางเธอไว้บนตักของเขาอย่างไม่รีบร้อน “คุณทำอะไรคะ??” เสียงเธอสั่นเล็กน้อยใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในท่าไหนมือบางดันอกเขา พยายามจะลุก “ปล่อยนะ!!” ธามไม่ปล่อยแต่ก็ไม่ได้กอดเธอแน่นแค่โอบเอวไว้หลวม ๆ พอให้รู้ว่าเขายังอยากให้เธออยู่ตรงนี้ “อยู่นิ่ง ๆ” เสียงเขาไม่ดังแต่หนักแน่นต้นรักขมวดคิ้วดิ้นอีกนิด “ฉันนั่งเองได้” “ก็นั่งอยู่แล้ว” คำตอบเรียบ ๆ แต่ทำให้เธอเงียบไปเธอลองขยับอีกครั้งแต่แรงของเขามากกว่าและที่สำคัญ… เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าถูกบังคับจนต้องหนีสุดท้ายแรงต่อต้านค่อย ๆ หายไปมือที่เคยดันเขา… เปลี่ยนเป็นจับไหล่เขาแทนลมหายใจเริ่มแผ่วลงแต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าเดิมธามมองเธอเงียบ ๆ สายตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดมือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ช้า… สม่ำเสมอเหมือนปลอบมากกว่าครอบครองต้นรักนิ่งไปความรู้สึกตีกันในอกทั้งเขิน ทั้งสับสน… และบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ “ดื้อ” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดข้างหู ทำให้เธอสะดุ้งนิดหนึ่ง “ใครดื้อ!! ฉันไม่ได้ดื้อสักหน่อย” เธอเถียงเสียงเบาแต่ไม่ได้ขยับหนีอีก “คุณนั่นแหละ” ธามตอบกลับทันที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยต้นรักเม้มปากก่อนจะเผลอยิ้มออกมาแบบห้ามไม่อยู่ความเงียบเข้ามาแทนที่อีกครั้งแต่คราวนี้… ไม่อึดอัดเธอยังนั่งอยู่บนตักเขาใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายใกล้จนรับรู้ถึงความอุ่นผ่านสัมผัสธามก้มลงเล็กน้อยหน้าผากแทบชนกันสายตาคมมองเธออย่างไม่ปิดบัง “แบบนี้… ยังจะหนีอีกไหม” เสียงทุ้มต่ำลงดังขึ้น ต้นรักนิ่งไปก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ช้า ๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำตอบนั้นทำให้แขนของเขากระชับเธอเข้ามาอีกนิด ไม่แน่นแต่ชัดเจนธามเลื่อนมือขึ้นแตะแก้มเธอนิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านผิวเนียนอย่างแผ่วเบาก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากของเธอสายตาเข้มขึ้นอีกครั้งคราวนี้ไม่มีคำถามมีแค่การตัดสินใจเขาโน้มลงช้า ๆ ให้เวลาเธอเหมือนเดิมแต่ต้นรักไม่ถอยริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันอีกครั้งนุ่ม ลึก และชัดเจนกว่าเดิมไม่เร่งรีบแต่ทำให้เธอค่อย ๆ จมลงไปโดยไม่รู้ตัวมือของเธอเผลอกำเสื้อเขาแน่นเหมือนยึดบางอย่างไว้ทุกความคิดค่อย ๆ เลือนหายเหลือเพียงความรู้สึกตรงหน้าและผู้ชายคนนี้ที่ตอนนี้… เธอไม่ได้กลัวอีกแล้วแต่กำลังเริ่มต้องการมากกว่าที่ควรริมฝีปากค่อย ๆ ผละออกแต่ระยะห่างยังคงใกล้ต้นรักยังนั่งอยู่บนตักเขาขยับไม่ได้… และไม่อยากขยับธามมองเธอนิ่งสายตาลึกขึ้น “ต้นรัก” “คะ…” “เลิกเรียกผมแบบเดิม” คิ้วเธอขมวดทันทีแรงค้านผุดขึ้นมาอีกครั้ง “ทำไมคะ??” ธามแตะแก้มเธอเบา ๆ “ไม่ต้องเรียกคุณแล้ว” ต้นรักเม้มปากอยากเถียงแต่คำพูดหายไปเมื่อสบตาเขาก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียง “แล้วจะให้เรียกยังไงคะ?? ท่านประธาน บอสหรือเจ้า...” ยังไม่ทันที่ต้นรักจะพูดคำเรียกขานจบก็โดนเขาพูดขัดขึ้นก่อน “เฮีย... เฮียธาม” “เฮียธาม??” เธอนิ่งมองหน้าเขาด้วยสายตาสงสัยและไม่แน่ใจ และยังอยากจะค้านแต่ก็พูดไม่ออก “ไม่อยากเรียก??” ธามเลิกคิ้วขึ้นพลางมองใบหน้าที่แสดงความสับสนของต้นรัก “เปล่าค่ะ” เธอตอบทั้งที่ยังลังเลแต่ก็ยอมเรียกตามที่เขาบอกเสียงเบา “เฮีย” “อีกครั้ง” “ต้องเรียกอีกเหรอคะ” เธอพึมพำเหมือนต่อรองแต่ธามแค่กระชับแขนเล็กน้อยพอให้รู้คำตอบแรงค้านในใจ… ค่อย ๆ แผ่วลง “เฮีย” คราวนี้ชัดขึ้น “เก่งมาก” เขายกมือจับคางเธอ “เรียกอีก” ต้นรักหลับตาสั้น ๆ ก่อนจะมองเขา “เฮีย” คำนี้ครั้งที่สามแล้วที่เธอเรียกเขา ธามยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้งจูบที่นุ่ม… ช้า… และตั้งใจ เหมือนเป็นรางวัล ต้นรักผ่อนคลายลงมือจับเขาแน่นขึ้นลมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะธามผละออกช้า ๆ ก่อนที่มือจะเลื่อนลงจากแก้ม… สู่ลำคอปลายนิ้วไล้เบา ๆ “เฮีย” เสียงเธอแผ่วเหมือนเตือนแต่ไม่ห้ามเขาโน้มลงแตะริมฝีปากที่ซอกคอเธอเบา ๆ แล้วกดจูบอีกครั้งช้าและทั้งรอยจูบสีแดงจาง ๆ ไว้ ต้นรักกำเสื้อเขาแน่นหัวใจเต้นแรงแต่ไม่ผลักเขาออกธามผละออกมองเธอก่อนจะเอ่ยเบา ๆ “รางวัล” “เฮีย” ใบหน้าของเธอร้อนวูบทันทีมือเธอยกขึ้นแตะซอกคอ เธอเรียกเขาอีกครั้ง ไม่มีแรงค้านอีกแล้วมีแค่ความเขิน… และการยอมรับธามยิ้มบาง ๆ ดึงเธอเข้าไปใกล้อีกนิด “เรียกแบบนี้” เขากระซิบข้างหู “เฮียชอบ” หัวใจของต้นรักเต้นแรงขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้เธอไม่ได้คิดจะหนีแม้แต่นิดเดียว ต้นรักยังนั่งอยู่บนตักเขาแต่ความรู้สึกครั้งนี้ นิ่งและอุ่นกว่าทุกครั้งธามไม่ได้เร่งอะไรแค่ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ช้า… สม่ำเสมอเหมือนบอกว่า เธอพักได้ตรงนี้ “เหนื่อยไหม??” เสียงเขานุ่มลง “นิดหน่อยค่ะ” เขาไม่ถามต่อแค่กอดเธอไว้เงียบ ๆ ต้นรักเอนศีรษะพิงไหล่เขาโดยไม่ลังเล “เฮียคะ” “หืม!?” “เป็นแบบนี้กับทุกคนไหมคะ” “ไม่ แค่รักคนเดียว” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้นอย่างประหลาดมือเธอขยับไปจับเสื้อเขาเบา ๆ เหมือนยึดไว้ธามก้มลงแตะหน้าผากเธอเบา ๆ “อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว” “ดีค่ะ” ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่เต็มไปด้วยความสบายใจเขาลูบผมเธอช้า ๆ ส่วนต้นรักก็หลับตา พิงเขาไว้แบบนั้นไม่ต้องฝืนอะไรอีก “ถ้าเหนื่อยก็พัก” “ยังไม่เหนื่อยค่ะ” แต่เธอก็ไม่ลุกธามยิ้มบาง ๆ ก่อนจะแตะจูบเบา ๆ ที่ขมับเธอสั้น… แต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนต้นรักยิ้มแล้วค่อย ๆ โอบเอวเขาไว้หลวม ๆ “เริ่มอ้อนแล้วนะ” เขาแซวเบา ๆ “ไม่ได้อ้อนค่ะ” เสียงอู้อี้ข้างไหล่เขาธามหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกอดเธอไว้แบบนั้นนิ่ง ๆ อบอุ่นและไม่ปล่อยไปไหน ธามลูบผมเธอช้า ๆ ปลายนิ้วแผ่วเบาเหมือนกล่อมให้ใจเธอสงบลง ต้นรักยังพิงเขาอยู่แบบนั้น ดวงตาปิดลงครึ่งหนึ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น “ต้นรัก” “คะ??” เสียงเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเงียบไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ ใกล้ข้างหู “ต่อไป… ไม่ต้องแทนตัวเองว่าฉันแล้วนะ” เธอลืมตาขึ้นทันที ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วจะให้เรียกว่ายังไงคะ” ธามมองหน้าเธอนิ่ง สายตาอ่อนโยนแต่จริงจัง มือยังลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ ไม่หยุด “เรียกชื่อตัวเอง” ต้นรักชะงักไปเล็กน้อยสีหน้ามีทั้งงง ทั้งเขินปนกัน “ห๊ะ!?” “แทนตัวเองว่ารัก” เขาพูดชัด ๆ เธอเม้มปากทันทีแรงค้านเล็ก ๆ กลับมาอีกครั้ง “มัน… แปลกนะคะ” “ไม่แปลก” เขาตอบสั้น ๆ แต่มั่นใจ นิ้วเขาแตะแก้มเธอเบา ๆ ให้เธอมองเขา “เฮียอยากฟัง” คำว่าเฮียที่หลุดออกจากปากเขา ทำให้หัวใจเธอกระตุกอีกครั้งต้นรักหลบสายตานิดหนึ่ง แก้มเริ่มแดงขึ้น “ไม่ชิน…” “เดี๋ยวก็ชิน” น้ำเสียงเขาไม่กดดันแต่ก็ไม่มีช่องให้ปฏิเสธเธอเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังต่อสู้กับความเขินของตัวเองก่อนจะยอมพูดออกมาเบา ๆ ต้นรักเงียบไปครู่หนึ่งปลายนิ้วกำเสื้อเขาแน่นขึ้นนิดเดียว เหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่างลมหายใจเธอแผ่วลง ก่อนจะยอมเอ่ยออกมาเสียงเบา “รักอยากกลับแล้วค่ะ” คำพูดนั้นทำให้ธามนิ่งไปเล็กน้อยสายตาคมมองเธอลึกขึ้น เหมือนกำลังอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ต้นรักหลบตานิดหนึ่งแก้มยังคงแดงจาง ๆ ไม่รู้ว่าเพราะเขินหรือเพราะยังไม่อยากลุกจริง ๆ “อยากกลับหรืออยากหนีเฮีย” เขาถามเสียงต่ำแหบพร่าข้างหู “เปล่านะคะ” เธอตอบกลับทันทีแต่เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัดมือยังคงจับเสื้อเขาไว้ไม่ปล่อย ธามมองมือนั้นก่อนจะยิ้มบาง ๆ ไม่ได้แกล้งต่อ “งั้นกลับ” คำตอบง่าย ๆ แต่ทำให้ต้นรักเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย เหมือนไม่คิดว่าเขาจะยอมง่ายแบบนี้แขนของเขาค่อย ๆ คลายออกจากเอวเธอแต่ไม่ได้ผลัก แค่เปิดทางให้เธอตัดสินใจเองต้นรักลังเลอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวลงจากตักเขา แต่จังหวะที่เท้าแตะพื้นมือของเธอกลับยังจับชายเสื้อเขาไว้ธามเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเธอเงียบ ๆ “จะกลับไม่ใช่เหรอ” ต้นรักเม้มปาก แก้มแดงขึ้นอีกครั้งเหมือนโดนจับได้ “กะ …กลับค่ะ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอยังไม่ปล่อยมือ ธามหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมเธอช้า ๆ อย่างเคย “งั้นปล่อยก่อน” เธอสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบปล่อยมือทันทีแต่ก็ยิ่งทำให้ดูเขินกว่าเดิมธามยืนขึ้นตาม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่กลับมาอีกครั้งแต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้วเขาก้มลงเล็กน้อย แตะปลายนิ้วที่คางเธอให้เงยหน้าขึ้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more