Ep.10: ต้องเติมพลัง

1165 Words

หลังจบการประชุมสุดแสนกดดันกับท่านประธานมาดมาเฟียและผู้ช่วยหน้านิ่งในช่วงเช้า แผนกประสานงานทั้งแผนกเหมือนเพิ่งผ่านพายุลูกใหญ่ประตูห้องประชุมเพิ่งปิดลงไปไม่นานแต่พนักงานหลายคนยังนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ราวกับวิญญาณยังตามกลับมาไม่ทัน เสียงถอนหายใจดังเป็นระยะ บางคนฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที บางคนยกกาแฟขึ้นดื่มเหมือนเพิ่งรอดชีวิตจากเหตุการณ์ร้ายแรง ส่วนที่โต๊ะมุมเดิมของแผนก สามสาวต้นเหตุของแผนเมื่อคืน ตอนนี้สภาพแทบไม่ต่างจากทหารที่เพิ่งกลับจากสนามรบ มะปรางเดินมาถึงโต๊ะก่อน เธอทิ้งตัวลงนั่งทันทีเหมือนขาหมดแรง “ปรางรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดตายมาจากสนามรบ” เพลงพิณวางแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งตาม สีหน้ายังนิ่งเหมือนพยายามเก็บอาการ “สนามรบยังมีพักนะ” เธอพูดเรียบ ๆ “แต่งานนี้ไม่มีพัก ไม่มีเวลาหายใจเลยสักนิด” ต้นรักเดินมาถึงเป็นคนสุดท้าย เธอนั่งลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหมือนต้องการปล่อยความตึงเครียดที่สะสมตั้งแต่เช้าออกมา ทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังประมวลผลเหตุการณ์เมื่อครู่มะปรางค่อย ๆ ยกมือขึ้น “ขอถามอะไรหน่อย” “อะไร??” เพลงพิณหันมามองเพื่อนด้วยสายตาสงสัยปนอยากรู้ “ตอนท่านประธานมองมาเมื่อกี้…” มะปรางทำหน้าจริงจังเหมือนกำลังจะถามเรื่องสำคัญระดับชาติ เธอกลืนน้ำลาย “หัวใจปรางหยุดเต้นไปกี่วินาที” “ไม่น่าเกินสองวิ” เพลงพิณหลุดหัวเราะออกมาทันที ต้นรักยิ้มบาง ๆ “ปรางว่าห้าวิ” มะปรางเอามือทาบอกตัวเอง “เว่อร์!!” “จริง!!” เธอพยักหน้าหนักแน่น “สายตาท่านประธานเหมือนสแกนทะลุไปถึงจิตวิญญาณเลย” “อันนี้พิณเห็นด้วย” เพลงพิณพยักหน้าเห็นด้วย ต้นรักหลุดหัวเราะเบา ๆ มะปรางเอนหลังพิงเก้าอี้ “เมื่อคืนพวกเรายังนั่งเมาท์ว่าเขาหล่อ” เธอมองหน้าเพื่อนสองคน “ถ้าเขาได้ยินนะ…” “เขาได้ยินแล้ว” เพลงพิณยกมือขึ้นทันที โต๊ะเงียบกริบทันที มะปรางค่อย ๆ หันมามอง “อย่าย้ำสิ!!” ต้นรักหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง “โอ๊ยยย ปรางอยากลาออก” มะปรางเอามือปิดหน้า เพลงพิณตบไหล่เพื่อนเบา ๆ อย่างปลอบใจและให้กำลังใจ “ยังไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานเลย” เธอเสริมอย่างใจเย็น “ที่สำคัญ เราเป็นนักศึกษาฝึกงาน อย่าลืม” มะปรางถอนหายใจยาว “ยิ่งเศร้าเข้าไปอีก” เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันที “ปรางขอพักสมองสามนาที” “เมื่อกี้แกก็พักในห้องประชุมไปแล้ว” เพลงพิณเหลือบมอง มะปรางเงยหน้าขึ้นทันที “นั่นไม่ใช่พัก!!” เธอพูดเสียงจริงจัง “นั่นคือการเอาชีวิตรอดต่างหาก” คำพูดของมะปรางทำต้นรักหัวเราะออกมาเบา ๆ บรรยากาศที่ตึงเครียดมาตลอดเช้าค่อย ๆ คลายลงทีละนิดผ่านไปครู่หนึ่งมะปรางเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแววตากลับมามีประกายเหมือนคนคิดอะไรบางอย่างออก “ปรางมีข้อเสนอ!!” “ฟังดูอันตราย” เพลงพิณถอนหายใจทันที “ลองพูดมาก่อน” ต้นรักยิ้ม “พวกเราต้องเติมพลัง” มะปรางวางมือบนโต๊ะ “หมายถึง??” เพลงพิณเลิกคิ้ว “โรงอาหาร!! คาเฟ่!!” มะปรางชี้ลงไปด้านล่างตึกทันที เธอประกาศเสียงหนักแน่น “ของคาวก่อน แล้วตามด้วยของหวาน” “สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง” เพลงพิณพยักหน้า “แล้วต้องมีเค้กด้วย” มะปรางยกนิ้วเพิ่ม “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทำไมต้องเค้ก” ต้นรักหัวเราะ “เพราะชีวิตมันขมพอแล้ว” มะปรางตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เพลงพิณหลุดหัวเราะลั่นต้นรักก็หัวเราะตาม ความเครียดเมื่อเช้าเหมือนถูกละลายไปกับเสียงหัวเราะนั้น “ไป!! ปรางจะกินเค้กหลาย ๆ ชิ้นชดเชยความขม” มะปรางลุกขึ้น เพลงพิณลุกตาม “แกกินทุกครั้งที่เครียด” “ถูกต้อง!!” “งั้นไปกัน” ต้นรักหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋า สามสาวเดินออกจากแผนกในลิฟต์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนมะปรางจะพูดขึ้นอีก “ถ้าลงไปแล้วเจอท่านประธานล่ะ” “ห้ามพูดเรื่องความหล่อ” เพลงพิณหันมาทันที “โอเค” มะปรางพยักหน้าอย่างจริงจังก่อนหยุดคิดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ “งั้นปรางจะกินเค้กเงียบ ๆ แทน” ต้นรักหัวเราะออกมาอีกครั้ง ลิฟต์เปิดที่ชั้นล่างกลิ่นอาหารจากร้านต่าง ๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีเสียงผู้คนในโซนร้านอาหารคึกคักพอสมควรมะปรางสูดลมหายใจลึกเหมือนคนได้พลังชีวิตกลับมา “นี่แหละ… สวรรค์ของพนักงานบริษัท” เธอพูดอย่างมีความหวัง ทั้งสามเพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงร้านอาหารเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง “ต้นรัก!!” สามสาวหันกลับไปพร้อมกันหัวหน้าแผนกกำลังเดินเร็วเกือบวิ่งมาทางพวกเธอ สีหน้าดูตื่นอย่างเห็นได้ชัด มะปรางกระซิบทันที “ทำไมหน้าหัวหน้าเหมือนเห็นผี” เพลงพิณพยักหน้า “หรือแผนเราพัง” หัวหน้าหยุดตรงหน้าต้นรัก หายใจแรงเล็กน้อยเหมือนรีบมา “ต้นรัก” น้ำเสียงเขาจริงจัง “ท่านประธานเรียกพบ” คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามชะงักทันที “ใครนะคะ??” มะปรางกะพริบตา หัวหน้ามองเธอแวบหนึ่งก่อนหันกลับมาหาต้นรัก “ท่านประธานเรียกพบ” เพลงพิณอ้าปากค้าง มะปรางชี้ตัวเอง “เดี๋ยวนะ หมายถึงท่านประธานของเรา ใช่ไหม??” หัวหน้าพยักหน้า “ใช่!!” “รัก… แกไปทำอะไรมา” มะปรางจับแขนต้นรักด้วยความเป็นห่วง ต้นรักส่ายหัวเพราะเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองไปทำอะไรผิดมาถึงโดนเรียกตัวแบบนี้ “ไม่ได้ทำอะไร” “หรือเรื่องแผนเมื่อวาน” เพลงพิณพูดเบา ๆ “หรือเรื่องที่เรานั่งเมาท์ว่าเขาหล่อ” มะปรางกระซิบทันที “เงียบเลยแก” เพลงพิณหันมองทันที “ท่านรออยู่ที่ห้องทำงาน” หัวหน้าพูดต่อ สายตามองต้นรักจริงจัง “ไปตอนนี้เลย” “ค่ะ” ต้นรักนิ่งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ มะปรางรีบดึงแขนเธอไว้ “เดี๋ยว!!” ต้นรักหันกลับมา มะปรางทำหน้าจริงจังเหมือนกำลังส่งเพื่อนไปออกรบ “ถ้าแกไม่กลับมา…” “…พวกเราจะกินเค้กแทนแก” เพลงพิณรีบพูดต่อทันที “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวกลับมา” ต้นรักหลุดหัวเราะ “สู้ ๆ นะเพื่อน” มะปรางยกมือให้กำลังใจ “ถ้าโดนดุ โทรหาเรา” เพลงพิณพยักหน้า ต้นรักยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินกลับไปทางลิฟต์พร้อมหัวหน้า เหลือเพียงมะปรางกับเพลงพิณยืนมองเพื่อนเดินห่างออกไป ผ่านไปไม่กี่วินาทีมะปรางหันมามองเพื่อน “ปรางรู้สึกเหมือนเพื่อนกำลังจะไปเผชิญหน้ากับมาเฟียยังไงก็ไม่รู้… ใจหวิว ๆ” “…เหมือนกัน” เพลงพิณพยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองหันไปมองลิฟต์ที่เพิ่งปิดลง โดยไม่ได้นัดหมาย “หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่…”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more