แผนรักเจ้านายมาเฟีย

Ep.16: ไม่รอด

ความเงียบยังคงอยู่ระหว่างทั้งสองคนต้นรักก้มมองมือของตัวเองเหมือนพยายามไม่คิดอะไรทั้งที่ความจริง… คิดไปไกลแล้ว

“ไม่มาแล้ว” เสียงธามดังขึ้น เรียบ แต่ชัดเจทุกคำ ต้นรักเงยหน้าขึ้นทันที

“คะ??” ธามลุกขึ้นหยิบสูทของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน

“ยกเลิก” คำตอบสั้น ๆ ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ต้นรักได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าธามสมองเหมือนประมวลผลไม่ทัน

“งั้นเรากลับบริษัทเลยไหมคะ” เธอถามตามสัญชาตญาณ ธามมองเธอด้วยสายตานิ่ง ก่อนจะตอบออกมาเสียงทุ้ม

“ยัง” คำเดียวแต่ทำให้ต้นรักชะงัก

“ไปเดินเล่นก่อน” น้ำเสียงเขาไม่ได้ถามเหมือนตัดสินใจแล้วต้นรักเงียบไปในหัวเต็มไปด้วยคำถามแต่สุดท้ายก็ได้แค่พยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ”

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านอาหารเข้าสู่โซนร้านค้าที่มีผู้คนเดินไปมาไม่มากขึ้นแต่สำหรับต้นรักทุกอย่างกลับเบลอไปหมดเพราะคนข้าง ๆ ชัดเกินไปธามเดินนำเล็กน้อยจังหวะก้าวมั่นคงไม่ได้หันมามองแต่ก็ไม่ได้ทิ้งระยะ เหมือนรู้ว่าเธอเดินตามอยู่และจะไม่ปล่อยให้หายไปไหนทางเดินเชื่อมไปยังโซนร้านค้ากระจกใสสะท้อนแสงไฟระยิบระยับร้านแบรนด์เนมเรียงรายต้นรักชะลอฝีเท้านิดหนึ่ง

“เอ่อ… เราจะมาทำอะไรคะ” เธอถามเบา ๆ ด้วยความสงสัย ธามหยุดหันมามองสายตานิ่งแต่มีบางอย่างต่างออกไป

“ซื้อของ” คำตอบสั้น ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ

“คะ??” ต้นรักขมวดคิ้วเล็กน้อยยังไม่ทันได้ถามต่อ ธามก็เดินนำเข้าไปในร้านแล้วหันมามองเธอ

“ตามมา” น้ำเสียงเรียบแต่ไม่มีทางปฏิเสธต้นรักยืนค้างอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะเดินตามเข้าไปหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในร้านพนักงานโค้งต้อนรับทันที ธามเดินตรงเข้าไปอย่างคุ้นเคยสายตากวาดมองสินค้าเพียงครู่เดียวก่อนจะหันมาที่เธอ

“ลองดู”

“ให้ฉัน??” ต้นรักชะงักพลางชี้มาที่ตัวเอง

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่สำหรับเธอมันไม่เล็กเลยสักนิดเธอมองไปรอบ ๆ แล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

“ไม่ดีมั้งค่ะ” เสียงเบาเหมือนพยายามปฏิเสธ ธามมองเธอนิ่งก่อนจะพูดเรียบ ๆ

“ผมบอกให้เลือก” ไม่มีน้ำเสียงกดดันแต่ก็ไม่มีช่องให้เถียงต้นรักเงียบไปเธอรู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้ถามเขาแค่… ต้องการให้เธอเลือกเท่านั้นเองมือเธอค่อย ๆ ยื่นไปแตะของชิ้นหนึ่งทั้งที่ในใจยังวุ่นวายไม่ใช่เพราะของตรงหน้าแต่เป็นเพราะคนที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ สายตานั้นยังคงนิ่งและชัดเจนเหมือนเดิมเหมือนคนที่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญเลยแม้แต่นิดเดียวและต้นรักเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังถูกพาเข้าไปอยู่ในจังหวะของเขาอย่างช้า ๆ โดยที่เธอเองก็ยังหาทางถอยไม่เจอ

หลังจากนั้นมันไม่ได้จบแค่ร้านเดียว ธามเดินออกจากร้านแรกโดยที่ต้นรักยังตั้งสติไม่ทันในมือเธอมีถุงของหนึ่งใบ ส่วนด้านหลัง คีรินรับไปถือเพิ่มอีกสอง ไททันอีกหนึ่ง เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรแต่สายตาไม่ได้เงียบเลย

“ไปต่อ” เสียงธามสั้น ๆ แล้วเขาก็เดินต่อทันทีต้นรักกะพริบตาปริบ ๆ

“ยะ… ยังจะซื้ออีกเหรอคะ” เธอถามเบา ๆ เหมือนยังไม่เชื่อสถานการณ์ตรงหน้าธามไม่ตอบแค่เปิดประตูร้านถัดไปแล้วมองกลับมาแค่นั้นก็เหมือนคำตอบแล้วต้นรักเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเข้าไปอีกครั้ง

ร้านที่สอง ร้านที่สาม ร้านที่สี่ เวลาเหมือนเดินเร็วขึ้นแต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เธอหยุดมองอะไร เขาจะมองตามและถ้าเธอแตะมันจะกลายเป็น ของเธอ ทันที

“อันนี้...” ต้นรักหยิบขึ้นมาดูแค่แป๊บเดียว

“เอา” ธามพูดเรียบ ๆ พนักงานก็รับไปจัดทันที

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันแค่...”

“ชอบไม่ใช่เหรอ” เขาตัดสั้น ๆ ต้นรักชะงักตอบไม่ทันเพราะมันก็ใช่เธอแค่ ยังไม่ทันตัดสินใจ แต่เขาตัดสินใจให้แล้ว ด้านหลัง คีรินยืนพิงเคาน์เตอร์มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“โห…” เขาพึมพำเบา ๆ “หนักนะวันนี้” ไททันไม่ตอบแต่สายตายังคงจับอยู่ที่ธามกับต้นรัก นิ่ง อ่านทุกอย่างออกแต่ไม่พูด ร้านถัดไปธามหยุดหยิบของขึ้นมาดูเองก่อนจะหันมาหาเธอ

“อันนี้เหมาะ” เขาพูดสั้น ๆ แล้วยื่นให้ต้นรักรับมาแบบงง ๆ

“คุณเลือกให้ฉันเหรอคะ” ธามมองเธอนิ่ง

“ไม่ดี??” คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้เธอส่ายหน้าทันที

“มะ… ไม่ใช่ค่ะ” ธามพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปบอกพนักงาน

“เอาอันนี้”

ต้นรักเริ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ การเดินเล่น และไม่ใช่ การซื้อของ ธรรมดาแต่มันคือ… การที่เขากำลังเลือกกำหนดและเติมเต็มบางอย่างให้เธอทีละนิดโดยที่เธอไม่มีโอกาสปฏิเสธจริง ๆ

ถุงของเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากหนึ่งเป็นหลายใบจนสุดท้ายไม่มีอะไรอยู่ในมือเธอเลยสักอย่างเพราะทั้งหมดไปอยู่ที่คีรินกับไททันแทนคีรินมองถุงในมือแล้วหัวเราะเบา ๆ

“นี่มัน…” เขาเงยหน้ามองธาม

“ไม่ใช่ระดับซื้อเล่นแล้วนะ” ธามไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะมองแต่แค่เสี้ยววินาทีสายตาเขาตวัดไปนิ่งและเย็นลงเล็กน้อยพอให้คีรินยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้

“โอเค ๆ ไม่พูดแล้วครับ” แต่รอยยิ้มยังอยู่ชัดเจนกว่าเดิม ต้นรักยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่างแต่ไม่กล้าพูดอะไรเธอก้มมองพื้นเล็กน้อยหัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะของแต่เป็นเพราะความหมายของมัน

“พอแล้ว” เสียงธามดังขึ้น ทำให้ทุกคนหยุด เขาหันมามองต้นรักสายตานิ่งแต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมมันอ่อนลงนิดหนึ่งแค่พอให้รู้สึกได้

“เหนื่อยไหม??” คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้ต้นรักเงยหน้าขึ้นทันที

“ไม่… ไม่ค่ะ” เธอตอบเร็วเกินไปธามมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนมุมปากจะขยับขึ้นเล็กน้อยเหมือนพอใจอะไรบางอย่าง ด้านหลัง คีรินหันไปกระซิบกับไททันเบา ๆ

“ไม่รอดว่ะ งานนี้” ไททันมองนิ่ง ๆ ก่อนจะตอบสั้น ๆ

“ตั้งแต่แรกแล้ว” สายตาทั้งคู่ยังคงมองไปที่คนสองคนตรงหน้าและครั้งนี้มันไม่ได้มีแค่ความขำแต่มีอย่างอื่นปนอยู่บางอย่างที่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนต้นรักยืนอยู่ตรงนั้นข้างเขาในจังหวะที่เขาเป็นคนกำหนดและเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองกำลัง ถูกพามา หรือ… กำลัง เดินเข้าไปหาเขาเอง