Ep.4: บังเอิญ

1348 Words

ช่วงบ่ายใกล้เลิกงาน เพลงพิณกับมะปรางยังติดประชุมปฐมนิเทศต่อ ต้นรักเลยอาสาเอาเอกสารไปส่งให้พี่ ๆ แผนกบัญชีที่ชั้นบนแทน “ไปคนเดียวไหวเหรอ??” เพลงพิณถาม “ไหวสิ แค่เอาแฟ้มไปวางเอง” ต้นรักยิ้มกว้าง “รักไม่ใช่คนหลงทางง่ายขนาดนั้นนะ” “ถ้าเจอ ‘สูทดำถุงมือหนัง’ อีก ก็อย่าไปเถียงเขาล่ะ” มะปรางทำหน้าล้อ ต้นรักทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อน ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ทางเดินช่วงบ่ายเงียบกว่าตอนเช้ามาก ไฟบางส่วนถูกปรับเป็นโหมดประหยัดพลังงาน ทำให้บรรยากาศสลัวกว่าปกติ เสียงรองเท้าของต้นรักดัง กึก กึก ไปตามพื้นหินอ่อน เธอมองป้ายบอกชั้นอีกครั้ง แผนกบัญชี – ชั้น 18 ลิฟต์ตัวใกล้สุดมีป้ายสแตนเลสเล็ก ๆ ติดอยู่ด้านข้าง สำหรับผู้บริหารเท่านั้น ต้นรักขมวดคิ้ว “ก็แค่ขึ้นไปชั้นสิบแปดเองนี่นา…” เธอกดปุ่มเรียกโดยไม่คิดมาก ประตูเปิดทันทีราวกับรออยู่แล้ว ภายในว่างเปล่า เธอก้าวเข้าไป กดเลข 18 แล้วก้มจัดแฟ้มเอกสารในมือ 15 16 แต่จู่ ๆ ลิฟต์ก็ชะลอและเปิดที่ชั้น 17 ทั้งที่เธอไม่ได้กด รองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งก้าวเข้ามาก่อน ตามด้วยสูทดำสนิทและถุงมือหนังสีดำ อากาศในลิฟต์กดดันขึ้นทันที “อ้าว!!” ต้นรักเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบของเขากวาดมองปุ่มลิฟต์ ก่อนจะหยุดที่เลข 18 “คุณใช้ลิฟต์นี้ทำไม” น้ำเสียงเรียบ เย็น และชัดเจนว่าไม่พอใจ “มันเปิดพอดีค่ะ…” เธอตอบตามตรง “คุณไม่ได้อ่านป้าย??” ต้นรักเหลือบมองด้านข้างกระจก แล้วเพิ่งเห็นข้อความเล็ก ๆ นั้นชัดเจนลิฟต์สำหรับผู้บริหารเท่านั้น “มะ…ไม่ได้ตั้งใจค่ะ” ไททันกดปุ่มหยุด ลิฟต์ชะลอและค้างนิ่งกลางชั้นหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “กฎบริษัทมีไว้ให้อ่าน ไม่ใช่มีไว้ประดับผนัง” เขาพูดเสียงต่ำ “โดยเฉพาะคุณ” “ทำไมต้องโดยเฉพาะฉันคะ” ต้นรักชะงัก “เพราะคุณดูเหมือนคนที่จะเดินเข้าไปในที่ที่ไม่ควรเข้า…โดยไม่รู้ตัว” สายตาเขาแข็งขึ้นเล็กน้อย ความเงียบกดทับพื้นที่แคบ ๆ ในลิฟต์และในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงอีกคนยืนอยู่ด้านนอกสูทสีเข้มตัดเย็บเนี้ยบพอดีตัว ท่าทางนิ่งสงบแต่แววตาลึกและเยือกเย็นกว่าใคร ธาม เขาไม่พูด ไม่ถาม ไม่แทรกบทสนทนา เพียงแค่มอง สายตานั้นหยุดที่ต้นรัก ประเมินทุกอย่างในเสี้ยววินาทีเดียว ตั้งแต่แฟ้มเอกสารในมือเธอ ระยะห่างระหว่างเธอกับไททัน ไปจนถึงป้ายลิฟต์ด้านข้าง บรรยากาศเปลี่ยนระดับทันทีไททันขยับตัวเล็กน้อย “นายครับ” ธามพยักหน้าเพียงนิด ก่อนก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ ความเงียบของเขากลับกดดันยิ่งกว่าคำตำหนิใด ๆ ต้นรักรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุทุกความคิด แต่เธอก็ยังไม่หลบสายตาไททันหันกลับมาหาเธออีกครั้ง “ครั้งนี้ผมถือว่าเป็นความไม่รู้ แต่จะไม่มีครั้งที่สอง” เขากดให้ลิฟต์เคลื่อนต่อ 17 18 ก่อนประตูจะเปิด ไททันพูดทิ้งท้าย “จำไว้ บางพื้นที่ของตึกนี้ ไม่ได้อันตรายเพราะมันผิดกฎหมาย” ต้นรักกลืนน้ำลาย “แต่มันอันตราย…เพราะมีคนจ้องจะใช้มันทำร้ายคนอื่น” ประตูเปิดออกเธอก้าวออกไปช้า ๆ แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท ต้นรักเผลอหันกลับไปอีกครั้ง ไททันยืนตรง สีหน้าเรียบเฉย ส่วนธามยังคงมองเธอนิ่ง ๆ ไม่มีคำเตือน ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความโกรธ มีเพียงสายตาที่เหมือนจดจำบางอย่างไว้แล้ว และวินาทีนั้นเองต้นรักไม่รู้เลยว่าเธอเพิ่งก้าวเข้าไปอยู่ในความสนใจของคนที่อันตรายที่สุดในตึกนี้โดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรสักคำ ประตูลิฟต์ปิดลงต้นรักยืนมองบานประตูนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกเพื่อผ่อนคลายหัวใจที่เต้นแรงก่อนหน้านี้ “ใจเต้นแรงอะไรขนาดนี้…” เธอพึมพำกับตัวเอง เธอส่ายหัวเบา ๆ เหมือนจะไล่ภาพสายตาคู่นั้นออกไป ก่อนจะรีบเดินไปทางแผนกบัญชี ภายในแผนกบัญชีบรรยากาศต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เสียงคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะ เอกสารถูกจัดเรียงเป็นระเบียบ พี่ ๆ ในแผนกเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร “อ้าว!! น้องฝึกงานใช่ไหมคะ” “ค่ะ เอาเอกสารมาส่งค่ะ” ต้นรักวางแฟ้มลง พลางตอบคำถามเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างสุภาพ ทุกอย่างดูปกติ เหมือนเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ แต่เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งหนึ่งของประตูลิฟต์ที่เพิ่งปิดลงบรรยากาศไม่ปกติเลยสักนิดภายในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนลง ตัวเลขลดระดับลงช้า ๆ ธามยังคงมองบานประตูที่ปิดสนิท ราวกับภาพหญิงสาวคนนั้นยังสะท้อนอยู่ตรงหน้า ไททันเป็นฝ่ายพูดก่อน “เด็กฝึกงาน” ไม่มีคำตอบ “ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ” ไททันเงียบลงอีกครั้ง ธามยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ไม่รู้…ไม่ได้แปลว่าไม่อันตราย” “จะให้ผมจับตาดูไหม” ไททันหันมองคนข้าง ๆ ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพดวงตาใส ๆ ที่ไม่หลบสายตาเขาฉายชัดในความคิด ไม่มีความกลัว ไม่มีการประจบ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่อันตราย… ตรงความไม่รู้สึกนั่นแหละ “ไม่ต้อง” เขาตอบสั้น ๆ ไททันเลิกคิ้วนิดเดียวอย่างแปลกใจ “ถ้ามีอะไรกูจะรู้เอง” ธามพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง ลิฟต์หยุดที่ชั้นล่างสุดประตูเปิดออกสองร่างสูงก้าวออกไปพร้อมกันแต่ก่อนที่ธามจะเดินพ้นโถง เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที “และอย่าห้ามให้เธอใช้ลิฟต์ตัวนั้นอีก” คำพูดของธามทำไททันสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่งก่อนจะปรับให้เป็นปกติ “ครับ” ต้นรักกำลังหัวเราะเบา ๆ กับมุกเล็ก ๆ ของพี่ในแผนกบัญชี เสียงเธอสดใส แตกต่างจากบรรยากาศในลิฟต์เมื่อครู่โดยสิ้นเชิง “ระวังนะน้อง ถ้าคิดเลขพลาด เดี๋ยวตัวเลขมันกัดเอา” พี่คนหนึ่งแกล้งทำหน้าดุ ต้นรักหัวเราะ ดวงตาเป็นประกาย “ถ้ามันกัดจริง หนูขอลาพักรักษาใจเลยนะคะ” “โอ้โห!! ยังมีเล่นมุกกลับอีก เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา” เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดเธอยกมือไหว้ขอบคุณเบา ๆ “วันนี้พี่ ๆ ช่วยไว้เยอะเลยค่ะ ไม่งั้นหนูคงงงทั้งวัน” “ไม่เป็นไร ๆ มีอะไรก็มาถามได้ตลอด” โลกของเธอตอนนั้นเรียบง่าย แค่ตั้งใจทำงาน ยิ้มบ้าง เขินบ้างตามประสาเด็กฝึกงานวันแรกเธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีที่เธอหันกลับไปสบตาเขาในลิฟต์ชื่อของเธอถูกจดจำไว้แล้ว บนชั้นบนสุด ไททันยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน วางแฟ้มลงตรงหน้าเจ้านาย “ประวัติยักศึกษาฝึกงานทั้งสามคนครับ” ธามเปิดแฟ้มด้วยท่าทางไม่รีบร้อน “คนที่ใช้ลิฟต์เมื่อกี้” “ชื่อต้นรักครับ เกียรตินิยม ไม่มีประวัติผิดปกติ ครอบครัวธรรมดา พ่อทำธุรกิจเล็ก ๆ แม่เป็นครู” “ไม่มีความเชื่อมโยงกับใครในบริษัท??” “ไม่มีครับ” “เด็กแบบนั้น ไม่น่ากล้าสบตากูตรง ๆ” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมกวาดผ่านตัวอักษร ก่อนจะปิดแฟ้ม ไททันเลิกคิ้วเล็กน้อย “อาจเพราะเธอไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร” “หรืออาจเพราะเธอไม่กลัว” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความสนใจบางอย่าง “จะให้ผมกันเธอออกจากพื้นที่ผู้บริหารไหมครับ” “ไม่ต้อง” ธามส่ายหน้าเบา ๆ “แล้วถ้าเธอเผลอมาอีก??” “ครั้งต่อไปไม่ใช่เธอเผลอ” มุมปากธามขยับเล็กน้อย ไททันมองนิ่ง ๆ “หมายความว่า??” “กูจะเรียกเธอมาเอง”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more