หลังจากกินข้าวอิ่มต้นรักเพิ่งวางช้อนลงได้ไม่นานธามก็อุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง
“เฮีย ทำไมอุ้มรักอีกแล้ว” เธอถอนหายใจเบา ๆ ทั้งเขินทั้งเกรงใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนมือเธอโอบรอบคอเขา ปล่อยให้เขาพาเดินออกจากโต๊ะ
“อยากอุ้ม”
“รักเดินเองได้”
“แน่ใจ?? ถ้าเฮียปล่อยให้รักเดิน กว่าจะถึงคงอีกนาน ให้เฮียอุ้มดีกว่า” ต้นรักไม่ได้โต้เถียงหรือคัดค้านอะไรอีก เพราะไม่ว่าจะเถียงยังไงเธอก็ไม่มีทางชนะคนเอาแต่ใจและจอมบงการแบบเขา
ธามอุ้มเธอไปยังห้องนั่งเล่นก้าวนิ่ง มั่นคงเหมือนเดิมแต่ทันทีที่พ้นมุมประตูต้นรักก็ชะงักคีรินนั่งเอนอยู่บนโซฟาพอเห็นภาพตรงหน้าคิ้วก็เลิกขึ้นทันทีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ปรากฏ
“โอ้โห!!” น้ำเสียงลากยาวอย่างมีความหมายสายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“อุ้มออกสื่อขนาดนี้แล้วเหรอครับนาย” ต้นรักหน้าแดงทันทีรีบก้มหน้าซุกอกหนีสายตาล้อเลียนของคีริน เธออยากจะหายไปจากตรงนี้ตอนนี้เลยแต่ยังไม่ทันได้ตั้งหลักสา
