แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ ตกกระทบปลายเตียงอย่างแผ่วเบาต้นรักขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วทันทีความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้คือความปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว
“อื้อ…” เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายหนักอึ้งเหมือนผ่านอะไรบางอย่างมาหนักหน่วงเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้นเพดานห้องที่ไม่ใช่ห้องเธอเตียงกว้างผ้าห่มนุ่มและกลิ่นคุ้นเคยของใครบางคนหัวใจเธอสะดุดเบา ๆ ก่อนความทรงจำเมื่อคืนจะค่อย ๆ ไหลกลับมาทีละนิดทีละช่วงทำให้แก้มเธอร้อนขึ้นทันที
“เฮีย…” เสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วเบาและแหบพร่าแทบไม่เป็นคำ ต้นรักรีบยกมือขึ้นปิดหน้าทั้งเขิน ทั้งอายแต่ยังไม่ทันได้จมกับความคิดตัวเองนานแขนแข็งแรงก็ขยับกระชับเข้ามาโอบเอวเธอจากด้านหลังดึงเธอเข้าไปชิดแนบสนิท
“ตื่นแล้วเหรอ??” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ใกล้หู เสียงนั้นงัวเงียเล็กน้อยแต่ยังชัดเจนต้นรักสะดุ้งเบา ๆ ลมหายใจสะดุดอีกคร
