Ep.7: ทำโอที
1267 Words
ประตูห้องประชุมเปิดออกช้า ๆ ผู้บริหารหลายคนเดินออกมาก่อน สีหน้าของแต่ละคนดูโล่งใจเหมือนเพิ่งผ่านสนามรบมาได้ บางคนถอนหายใจยาว บางคนรีบเปิดโทรศัพท์เช็กข้อความ บางคนเดินเร็วราวกับอยากหนีจากบรรยากาศในห้องนั้นให้ไกลที่สุด
ด้านหลังสุด ต้นรัก มะปราง และเพลงพิณเดินออกมาพร้อมกัน ทันทีที่ประตูปิดลงด้านหลัง มะปรางก็ปล่อยลมหายใจออกมาแรง ๆ
“โอ๊ยยยย รอดแล้ว” เธอยกมือทาบอกเหมือนหัวใจเพิ่งกลับมาเต้นตามปกติ “ปรางคิดว่าตัวเองจะโดนฆ่าคาห้องประชุมไปแล้วนะเนี่ย”
“บรรยากาศยิ่งกว่าตอนเข้าห้องปกครองอีก” เพลงพิณพยักหน้าเห็นด้วย ต้นรักส่ายหัวเบา ๆ
“ไม่อยากเชื่อว่าคน ๆ เดียวจะทำให้คนทั้งห้องเงียบได้ขนาดนั้น” ต้นรักยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหัวเล็กน้อย “โดยเฉพาะปราง”
“แกเงียบไปเลยนะ” มะปรางหันมามองต้นรักสายตาดุดันกึ่งแงงอนที่โดนเพื่อนล้อ ต้นรักยังคงถือแฟ้มเอกสารแนบอก เธอเพิ่งรู้สึกว่ามือของตัวเองเย็นเฉียบ
“รักแค่… ฟัง” ต้นรักตอบเบา ๆ มะปรางทำหน้าค้างไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะเบ้ปาก
“รักเนี่ยนะ แค่ฟัง” เพลงพิณรีบเสริมทันที “เมื่อกี้ตอนที่รักพูดแทรก พิณกลัวแทบตาย”
“จริง!!” มะปรางพยักหน้าแรงอย่างเห็นด้วยกับเพลงพิณ
“ตอนที่รักพูดว่า ‘ตัวเลขไม่ผิดค่ะ’ นะ ฉันนี่แทบหยุดหายใจ” ปรางเอามือกุมอกอีกครั้งเหมือนนึกย้อนเหตุการณ์ เพลงพิณหัวเราะเบา ๆ
“พิณนึกว่าจะโดนท่านประธานจ้องจนแข็งตายทั้งห้อง”
“รักแค่เห็นว่าตัวเลขมันไม่ผิดจริง ๆ” ต้นรักก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ มะปรางมองเพื่อนเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า
“ถึงจะไม่ผิดก็เถอะ…” เธอถอนหายใจ “แต่พูดแทรกท่านประธานกลางห้องประชุมเนี่ยนะ” มะปรางทำหน้าจริงจัง
“ไม่ใช่ทุกคนจะกล้าทำ”
“ใช่” เพลงพิณพยักหน้าเห็นด้วย “สายตาเขาน่ากลัวจะตาย” เพลงพิณลดเสียงลงตอนพูดเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน ต้นรักไม่ได้ตอบแต่ในหัวของเธอยังมีภาพหนึ่งติดอยู่ จังหวะสั้น ๆ ตอนที่สายตาคมคู่นั้นมองมาที่เธอ มันเร็วมากเร็วเกินกว่าจะมั่นใจว่าเขามองเธอจริง ๆ หรือเธอแค่คิดไปเอง
“แต่ก็ต้องยอมรับนะ…” มะปรางถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
“อะไร??” เพลงพิณเลิกคิ้ว
“ท่านประธานโคตรหล่อเลย” มะปรางกระซิบเหมือนกำลังพูดความลับ
“นี่แกเพิ่งบอกว่าท่าประธานน่ากลัวนะ” เพลงพิณหลุดหัวเราะทันที
“ก็หล่อแต่น่ากลัวไง!!” มะปรางตอบกลับทันที
“หล่อแบบ… เจ้านายมาเฟียในซีรีส์อ่ะ” เพลงพิณส่ายหัวขำ ๆ กับคำพูดของมะปราง
“เบา ๆ เดี๋ยวมีคนได้ยิน” ต้นรักเงยหน้ามองปลายทางเดินเงียบ ๆ เธอไม่รู้เลยว่าในห้องประชุมเมื่อครู่สายตาของผู้ชายที่ทั้งบริษัทเกรงใจได้หยุดอยู่ที่เธอจริง ๆ มากกว่าหนึ่งครั้ง
ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นแผนกประสานงานนำเข้า – ส่งออก ทันทีที่ประตูเปิดเสียงโทรศัพท์ เสียงคีย์บอร์ด และเสียงคนคุยงานก็ดังปะปนกันไปทั่วทั้งแผนก บรรยากาศวุ่นวายผิดปกติพนักงานหลายคนยืนคุยกันหน้าจอคอมบางคนเดินถือแฟ้มเอกสารไปมาด้วยสีหน้าตึงเครียดเสียงเรียกชื่อกันดังเป็นระยะ
“ไฟล์ตัวเลขไตรมาสก่อนอยู่ไหน??”
“ใครมีข้อมูลเส้นทางท่าเรือฝั่งตะวันออกบ้าง??”
“รีบหน่อย เดี๋ยวหัวหน้ามาถามอีก”
ต้นรัก มะปราง และเพลงพิณเดินออกจากลิฟต์แล้วชะงักเล็กน้อย มะปรางมองรอบ ๆ อย่างงุนงงสงสัย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย??”
“เหมือนกำลังเกิดไฟไหม้บริษัท” เพลงพิณก็ขมวดคิ้ว ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะเดินถึงโต๊ะ เสียงหัวหน้าทีมก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของแผนก
“ใครมีตัวเลขต้นทุนขนส่งเดือนก่อนบ้าง!!” ทุกคนหันไปมองทันที หัวหน้าทีมยืนอยู่กลางแผนก เสื้อสูทถูกปลดกระดุมออกเหมือนเพิ่งผ่านสถานการณ์กดดันมา เขาหันมาเห็นเด็กฝึกงานสามคนพอดี
“อ้าว!! มากันพอดีเลย”
“พี่เรียกพวกเราเหรอคะ??” เป็นมะปรางที่เอ่ยถามออกมา
“เรียกสิ” หัวหน้าทีมถอนหายใจแรง เขายื่นแฟ้มเอกสารหนา ๆ มาให้
“วันนี้ทุกคนต้องอยู่ทำโอทีจนกว่างานจะเสร็จ” คำพูดนั้นทำให้มะปรางกับเพลงพิณนิ่งไปทันที
“โอที??” มะปรางทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ หัวหน้าทีมพยักหน้า
“ใช่ โอที” เขาเอามือกดขมับเหมือนยังปวดหัวจากการประชุม “ท่านประธานสั่งให้ปรับแผนขนส่งใหม่ทั้งหมด”
“ทั้งหมดเลยเหรอคะ??” เพลงพิณเบิกตาเล็กน้อย
“ทั้งหมด” หัวหน้าทีมตอบทันที “เส้นทางขนส่ง ตารางเวลา ต้นทุน ทุกอย่าง” เขาชี้ไปที่เอกสารในมือพวกเธอ
“ที่เอาไปประชุมเมื่อกี้… โดนตีกลับหมด”
“โห…” มะปรางทำหน้าเหมือนฟ้าผ่า
“ท่านประธานตำหนิกลางห้องประชุม” หัวหน้าทีมพูดต่ออย่างเหนื่อยใจ “บอกว่าแผนมันยังไม่ดีพอ” คำว่า ประธาน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงนิดหนึ่ง มะปรางกระซิบกับเพื่อนทันที
“ท่านประธาน??” หัวหน้าทีมพยักหน้า
“ใช่” เขามองนาฬิกา “พรุ่งนี้เช้าเขาจะดูแผนใหม่”
“พรุ่งนี้เช้า!?” มะปรางแทบสำลักน้ำลายตัวเอง
“ใช่ พรุ่งนี้เช้า” หัวหน้าทีมตอบเหมือนคนหมดแรงจะตกใจแล้ว
“เพราะงั้นคืนนี้ทั้งแผนกต้องอยู่ทำใหม่” เขามองเด็กฝึกงานทั้งสาม “พวกเธอช่วยรวบรวมข้อมูลกับอัปเดตตัวเลข ตอนนี้ทุกมือมีค่า” พูดจบเขาก็หันไปตะโกนเรียกอีกโต๊ะทันที
“ใครได้ไฟล์เส้นทางใหม่แล้วส่งมา!!” ทันทีที่หัวหน้าทีมเดินห่างออกไป มะปรางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“ชีวิตเด็กฝึกงานนี่มัน…” เธอถอนหายใจยาว “…โหดจริง ๆ”
“ก็เพราะการประชุมเมื่อกี้นั่นแหละ” เพลงพิณวางกระเป๋าลงแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ พูดพลางเปิดไฟล์ข้อมูล
“บอสธามไม่ปล่อยผ่านอะไรง่าย ๆ หรอก” ต้นรักยืนดูเอกสารในมือเงียบ ๆ ข้างในเต็มไปด้วยตารางตัวเลขแผนผังเส้นทางขนส่งและโน้ตที่ถูกเขียนเพิ่มอย่างรีบร้อนมะปรางเหลือบมองแล้วถอนหายใจอีกครั้ง
“คืนนี้เราคงไม่ได้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืนแน่”
“ถ้าทำไม่ทัน…” เพลงพิณพยักหน้า ต้นรักหันไปมองห้องหัวหน้าทีมที่ยังคงวุ่นวาย
“…พรุ่งนี้คงโดนถามในที่ประชุมอีกแน่”
ต้นรักนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์เงียบ ๆ เธอเปิดไฟล์ข้อมูลตัวเลขจำนวนมาก ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ รอบตัวเสียงคีย์บอร์ดดังไม่หยุด เสียงโทรศัพท์ดังเป็นระยะ พนักงานเดินไปมาพร้อมเอกสารในมือ ทั้งแผนกเหมือนกำลังแข่งกับเวลามะปรางดึงเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้โต๊ะ
“โอเค ลุย” เธอหันมามองเพื่อนทั้งสอง “ใครรับส่วนไหน??”
“รักดูตัวเลขต้นทุนให้” ต้นรักเงยหน้าจากหน้าจอเล็กน้อย เพลงพิณพยักหน้า
“งั้นพิณจัดเส้นทางขนส่ง”
“ปรางรวบรวมข้อมูลกับทำตาราง” มะปรางยกมือ ทั้งสามมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนมะปรางจะพูดพร้อมรอยยิ้มเหนื่อย ๆ
“คืนนี้…” เธอมองไปทั่วแผนกที่ยังวุ่นวายไม่หยุด “…ยาวแน่” และไม่มีใครรู้เลยว่าแผนงานที่พวกเธอกำลังเร่งทำกันทั้งคืนสุดท้ายแล้วจะถูกส่งขึ้นไปให้คนที่นั่งอยู่บนสุดของบริษัทตรวจดูด้วยตัวเองผู้ชายที่ทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบสนิทได้
- Writer
