กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย

บทที่6

ภัคพงศ์พาร่างสวยของโรสรินเดินมายังลานจอดรถ ดวงตากลมโตของเธอหรี่มองเมื่อเห็นชายหนุ่มพาเธอเดินไปยังรถคันหรูซึ่งมีชายชุดดำยืนรายล้อมอยู่ไม่ไกล แต่หญิงสาวไม่ได้เปิดปากถามอะไรออกไป โรสรินข้าวขาเดินเคียงข้างกายของชายหนุ่มขึ้นรถคันหรูโดยมีชายชุดดำคอยเปิดประตูให้เมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามา

ปึก

"ไปคอนโด"

"ครับนาย"เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ดังขึ้นภายในวินาทีต่อมา โรสรินหันหน้ามายิ้มหวานให้กับชายหนุ่มข้างกาย ฝ่ามือใหญ่ของเขาคอยโอบเอวของเธอไม่ห่างตั้งแต่ก้าวขาเดินออกมาจากไนต์คลับ

"หนาวหรือเปล่าครับ"

"ไม่ค่ะ อากาศกำลังดี"เธอยิ้มตาหวานเยิ้มเอนกายพิงเบาะหนังสุดหรู การแสดงท่าทางของเธออยู่ในสายตาของภัคพงศ์ทั้งหมด

ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ เธอไม่พยายามออดอ้อนออเซาะหรือทำให้เขารู้สึกรำคาญ แต่เธอเป็นผู้หญิงที่รู้จักการเอาใจรู้ว่าสิ่งไหนควรหรือไม่ควรทำ

"คุณชื่ออะไรเหรอครับ"

"ปกติแล้วคุณมักจะถามชื่อของผู้หญิงทุกคนเลยหรือคะ"เธอเอียงหน้าหันมาถาม

"เปล่าหรอกครับ ผมถามเฉพาะกับคนที่ผมสนใจจริง ๆ "ภัคพงศ์มองหน้าของเธออย่างไม่ละสายตา เขารู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงตรงหน้าจนอยากได้เธอมาเคียงข้างกาย

"ฉันชื่อ โรสรินค่ะ หรือจะเรียกสั้น ๆ ว่าโรสก็ได้"

"โรส ที่แปลว่าดอกกุหลาบอย่างนั้นเหรอครับ"

"ค่ะ ดอกกุหลาบที่ใครหลายต่อหลายคนบอกว่ามันสวย แต่ก้านของมันกับมีหนามแหลมคม"ราวกับต้องการขวัญอีกฝ่ายให้รู้สึกกลัว แต่สำหรับภัคพงศ์แล้วโรสรินเปรียบเหมือนดอกไม้ที่ทำให้เขารู้สึกสดชื่นในยามเมื่อได้เข้าใกล้ กลิ่นหอมอันเย้ายวนของคนข้างกายมันแทบจะทำให้เขาอดใจแทบไม่ไหวอีกต่อไป

ปัง

ริมฝีปากสีสดของทั้งคู่บดจูบกันตั้งแต่ก้าวขาพ้นประตูเข้ามา ความอดทนในก่อนหน้านี้หมดลงทันที นารีสาวโอบกอดลำคอหนา สองฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามร่างกายอย่างต้องการสัมผัสให้ถี่ถ้วน

ความต้องการของทั้งสองไม่ต่างอะไรจากฉนวนไฟฟ้า ศีรษะของทั้งสองเอียงตอบรับองศาแม้ว่าเครื่องปรับอากาศภายในห้องจะทำงานหนักแต่ก็คงไม่อาจดับความร้อนแรงในกายของทั้งสองได้

"อืม"เสียงครางในลำคอหนาเป็นอันพึงพอใจ ริมฝีปากสีสวยของโรสรินกระตุกยิ้ม เรียวแขนของเธอคลายออกจากลำคอหนา ฝ่ามือเล็กลากต่ำลงมาจนถึงกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มด้านหน้า เธอใช้ทักษะปลดกระดุมทีละเม็ดออกด้วยความชำนาญในขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองยังไม่ผละออกจากกัน

"อืม โรสครับ ผมทนไม่ไหว"

"อย่าพึ่งสิคะ นี่แค่พึ่งเริ่มเองนะคะ"เธอส่งสายตายั่วยิ่งทำให้เลือดภายในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน

"แต่ผมทรมาน ผมต้องการคุณเดี๋ยวนี้"

"อย่ารีบสิคะ"เธอแหงนหน้าขบเบา ๆ ที่ลูกกระเดือกบนของเขาอย่างยั่วยวน

"โรสอยากสัมผัสคุณให้ลึกซึ้งกว่านี้"หญิงสาวแหงนหน้าเรียวสวยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเฉียบขาดของเขาอย่างกล้าหาญ

เธอจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ฝ่ามือเล็กลูบไล้แผงอกอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามลามมาจนถึงหน้าท้องเรียงรายไปด้วยลอนซิกแพคสวยงามต่ำลงไปถึงแก่นกายซึ่งกำลังผงาดใหญ่ภายใต้กางเกงเพื่อสนองความปรารถนาของเขาที่อดกลั้นมานาน

"อืม โรส"

"ว่าไงคะ ที่รัก"

"คุณกำลังทรมานผม"ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำร้องครวญครางออกมาราวกับว่าถูกหมาป่าไล่ล่าเพื่อคิดที่จะจัดการเขา

"โรสทรมานคุณตรงไหนกันคะ"เธอเอียงศีรษะถามในขณะที่ฝ่ามือร้อนของเธอนั้นยังคงเคล้นคลึงสัมผัสแท่งใหญ่ผ่านกางเกงตัวหนา

ยิ่งได้ยินเสียงครวญครางออกมาจากปากของชายหนุ่มตรงหน้ามากเท่าไหร่ เธอยิ่งออกแรงเพิ่มเคล้นคลึงความใหญ่โตของเขามากเท่านั้น

ยิ่งมันขยายใหญ่ยิ่งทำให้เธอรู้ว่าของผู้ชายตรงหน้าเกินไซซ์มาตรฐานชายไทย

ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเก้า โรสรินคิดอยู่ในใจ

ท่าทางอดกลั้นของเขานั้นยิ่งทำให้โรสรินสนุกไปกันใหญ่ เธอไม่ได้เก่งกาจแต่มักลักจำในหนังมาใช้เพื่อสร้างความเสียวซ่านให้กับอีกฝ่าย

"อืม โรส"ลมหายใจของชายหนุ่มหอบถี่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกับผู้หญิงคนไหน แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มดั่งกับมีกองไฟสุมอยู่ด้านใน

เพียงแค่เธอใช้ฝ่ามือคลึงเคล้นท่อนเอ็นใหญ่ของเขาก็พร้อมที่จะปริแตกคามือของเธอทันที

"อย่าเล่นกับไฟโรส ผมจะทนไม่ไหว"

"แต่คุณต้องทนให้ได้ค่ะที่รัก"เธอพูดจบก็จัดการปลดเข็มขัดและกางเกงราคาแพงของชายหนุ่มออกจากร่างกายซึ่งร่างสูงใหญ่คอยอำนวยให้ความสะดวกกับอีกฝ่ายเต็มที

"คราวนี้ถึงเวลาของจริงแล้วนะคะ"

"อ๊าส์ โรส คุณมัน"

แผล็บ แผล็บ แผล็บ

ริมฝีปากสีสดจัดการดูดกลืนแก่นกาย ใบหน้าของภัคพงศ์บิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวซ่าน เขารู้สึกทรมานจนลืมจังหวะการหายใจ แม้จะเคยมีผู้หญิงทำแบบนี้ให้แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาถึงใจเท่ากับเธอ

ดวงตาคมกริบฉ่ำหวานก้มมองต่ำ ยิ่งเห็นปลายลิ้นเล็กของเธอดูดเลียลำกายยิ่งทำให้เขาเสียวแทบขาดใจ ผู้หญิงคนนี้จัดว่าอยู่ในหมวดอันตรายต่ออัตราการเต้นหัวใจของเขามากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

เธอสวย มีกลิ่นหอม เย้ายวนและร้อนแรงจนทำให้เขาคลั่งและต้องการจะครอบครอง

หัวใจของมาเฟียใหญ่ในคราบหนุ่มนักธุรกิจสั่นไหว เธอใช้มือเรียวสวยทั้งสองข้างกอบกุมแก่นกายของเขาเอาไว้ราวกับว่ามันคือสิ่งของล้ำค่า เธอเงยหน้าช้อนดวงตากลมโตมองในขณะที่ริมฝีปากของเธอยังประคองแก่นกายของเขาเอาไว้ และภาพนั้นก็ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของชายหนุ่มได้ขาดลง

พรึ่บ

"ขอโทษนะครับที่ผมไม่สามารถอดทนไหว"

"ก็ไม่ต้องอดทนสิคะ"ว่าแล้วก็ใช้ปลายนิ้วสวยเช็ดคราบน้ำลายตรงบริเวณมุมปากด้วยท่าทีทำให้หัวใจชายละลาย

"ถึงตาผมบ้างแล้วนะ"

"ว้าย"ร่างของเธอถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว เขาอุ้มเธอไปวางไว้บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก เสื้อสายเดี่ยวลูกไม้ตัวสวยที่ไม่ได้ช่วยปิดบังเต้าใหญ่ถูกชายหนุ่มกระชากออกไปจนมันขาดติดมือก่อนจะหันมาจัดการกับกางเกงยีนสีเข้มที่เธอสวมใส่

"คราวหน้าคราวหลังช่วยอย่าใส่ชุดอะไรที่มันถอดยากจะได้ไหมครับ"

"ทำไมล่ะคะ ไม่สวยเหรอ"

"เปล่าครับ มันเสียเวลาถอดผมไม่อยากฉีกเสื้อผ้าของคุณทิ้ง"ว่าจบแล้วก็เขวี้ยงสิ่งที่เรียกว่ากางเกงของเธอทิ้งไปตามด้วยเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่บนร่างกายเหลือทิ้งไว้แค่เพียงชั้นในลายลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่ที่ปิดบังส่วนกลางกายสาวของเธอเอาไว้

ร่างกายสูงใหญ่ของเขาเปลือยเปล่าต่อหน้าของหญิงสาว เธอนอนแน่นิ่งปล่อยให้เต้าอวบใหญ่และความเป็นสาวเป็นสิ่งดึงดูดให้ความสนใจต่อชายตรงหน้า

"ใหญ่เป็นบ้า"

"จัดการมันสิคะ มันกำลังเรียกร้องลิ้นอุ่น ๆ ของคุณอยู่"