บทที่2
1341 Words
ร่างสวยของโรสรินนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งโดยมีสายตาเป็นห่วงของปัทมาคอยลอบมองมาก่อนเธอจะหันหน้าไปกระซิบคุยกับแฟนหนุ่ม
"ทำไมเพื่อนพี่ต้องพายายบ้านั่นมาด้วย"
"พี่จะไปรู้เหรอ อย่าคิดมากเลยน่า มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"ธีระยังคงมองโลกในแง่ดี แตกต่างจากปัทมาที่ชักสีหน้าใส่คู่หมั้นหนุ่มด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองภายในใจ
"ฮัลโหล รอพวกพี่สองคนนานไหมครับน้องลูกปัดคนสวย"เสียงตะโกนแข่งกับเสียงเพลงดังนำทัพมาก่อนร่างสูงใหญ่ของคาสโนวาทั้งสองจะปรากฏกายขึ้นอยู่ตรงหน้าของบุคคลทั้งสาม
"พี่ณดล พี่อคิน สวัสดีค่ะ"ปัทมายิ้มออกมาทักทายชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวยทั้งสองที่พึ่งจะมาใหม่ซึ่งทั้งคู่ยังไม่ได้สังเกตดูเห็นว่ามีร่างสวยของใครบางคนกำลังนั่งจิบไวน์อย่างสบายใจอยู่ในขณะนี้
"แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับ น้องลูกปัด นี่ครับของขวัญวันเกิดจากพี่ณดลสุดหล่อ"
"ขอบคุณค่ะ"
"แล้วนี่ ของขวัญจากพี่อคินคนรวย มีความสุขมาก ๆ นะครับน้องลูกปัดคนสวย"
พลัวะ พลัวะ
"โอ๊ย ไอ้เหี้ยธีระ"สองหนุ่มร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บเมื่อโดนฝ่ามือหนัก ของพ่อจงอางหวงไข่ฟาดลงบนศีรษะเต็มกำลังอย่างหนักหน่วง
"หยอดแฟนกูทุกวันเลยนะมึงสองคน"
"โถ่ กูสองคนแค่หยอกนิดหยอกหน่อยแค่นั้นเองมึงอย่า..."
"คุณโรส นั้นคุณโรสรินใช่ไหม"ไม่ทันที่ณดลจะเอ่ยกับธีระจบ เสียงตะโกนด้วยความตกใจจากปากของอคินก็ดังขึ้น ดึงดูดสายตาของณดลให้มองไปยังร่างสวยของใครบางคนซึ่งกำลังนั่งจิบไวน์อยู่อย่างสบายใจ
"สวัสดีค่ะคุณณดล คุณอคิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"โรสรินกล่าวสวัสดีทักทายผู้ชายทั้งสองคนตรงหน้าและไม่ลืมที่จะแจกรอยยิ้มพิฆาตใจชายไปให้ทำเอาคาสโนวาทั้งสองหนุ่มสายตาพร่าเมื่อได้เห็นมัน
"สะ...สวัสดีครับคุณโรส ไม่เจอกันนานเลยสบายดีนะครับ"
"ค่ะ โรสสบายดีคุณณดลกับคุณอคินสบายดีนะคะ"
"พวกผมสองคนสบายดีครับ"โรสสรินยิ้มออกมาก่อนจะหันหน้าไปหาเพื่อนสาว
"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันมา"
"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม"
"ไม่ล่ะ ฉันไปคนเดียวได้ เดี๋ยวมา"โรสรินแจกยิ้มสดใสให้ก่อนจะเดินออกไป
"คุณโรสมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ทำไมมึงถึงไม่บอกกู"อคินเปิดปากถามธีระออกมาหลังจากโรสรินเดินออกไปได้เพียงไม่นาน
"ตอนที่กูมา ก็เห็นคุณโรสนั่งอยู่แล้ว ถ้ามึงอยากรู้ก็ไปถามเมียกูโน้น กูไม่เกี่ยว"ธีระพยักหน้าไปหาปัทมาที่นั่งลงบนโซฟาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามทยอยนั่งตาม
"พวกพี่จะแปลกใจอะไรกันคะ โรสเป็นเพื่อนสนิทของลูกปัด เป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของลูกปัด ทำไมโรสจะมาร่วมงานวันเกิดของลูกปัดไม่ได้"เจ้าแม่แฟชั่นเอ่ยปากถามในขณะที่เธอกำลังใช้สายตากวาดมองใบหน้าของชายทั้งสาม
"หรือเป็นเพราะเรื่องของคุณภาคภูมิกับผู้หญิงคนนั้น"
"ลูกปัด ไม่เอาน่า"
"เฮอะ พวกพี่เป็นเพื่อนกันนี่ เพื่อนก็ต้องเข้าข้างเพื่อนกันอยู่แล้วสินะ"ปัทมากระดกไวน์ในแก้วจนหมดในคราเดียว เรื่องในอดีตและความเสียใจของเพื่อนสนิทในครั้งนั้นมันไม่ต่างอะไรกับบาดแผลที่ยังเป็นอยู่ในใจของเธอในตอนนี้
ถ้าเธอไม่เปิดทางให้ภาคภูมิตามจีบเพื่อนรักอย่างโรสรินจนทั้งคู่ได้เป็นแฟนกัน มันก็คงจะไม่เกิดเรื่องที่น่าเศร้าตามมา
"น้องลูกปัด พี่ว่าเราอย่าไปพูดถึงเรื่องในอดีตมันเลยดีกว่านะ เรื่องระหว่างสองคนนั้นมันก็จบไปนานแล้ว และตอนนี้ไอ้ภาคภูมิมันก็มีแฟนใหม่ไปแล้วด้วย พี่ว่า"
"ก็คงมีแต่คุณภาคภูมิเท่านั้นแหละค่ะที่ตัดใจเร็ว ต่างจากโรสเพื่อนของลูกปัดที่ยังจมปลักอยู่ที่เดิม"
"อะไรที่เดิมกันเหรอคะ"เสียงหวานที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ทุกสายตาต้องหันไปมองยังต้นตอของเสียง
"คุณปาน"
"ไอ้ภาค"คาสโนวาเรียกชื่อของผู้มาใหม่ซึ่งยืนอยู่ห่างจากโต๊ะออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ ก่อนทั้งคู่จะเดินควงแขนเข้ามาใกล้ทำเอาหัวใจของทั้งสามชายหนุ่มแทบวาย
"มีอะไรกันหรือเปล่าคะ"
"ปะ...เปล่าครับ เชิญนั่งครับคุณปาน"สารถีอารมณ์ดีอย่าณดลรีบเชิญสาวสวยพ่วงด้วยตำแหน่งแฟนสาวของเพื่อนสนิทให้นั่งลงประจำตำแหน่งโซฟาที่ว่าง
"สุขสันต์วันเกิดครับน้องลูกปัด"
"ขอบคุณค่ะ"แม้ไม่อยากจะรับแต่คำว่ามารยาทมันค้ำคอทำให้ปัทมาต้องยื่นมือออกไปรับกล่องของขวัญแม้ลึก ๆ ภายในจะรู้สึกไม่ชอบใจชายหญิงผู้มาใหม่เลยก็ตาม
"ขอโทษนะคะคุณลูกปัดที่พวกเราสองคนมาสาย บังเอิญว่าปานแต่งตัวนานไปหน่อย หวังว่าคุณลูกปัดจะไม่ถือสาอะไรนะคะ"
"ลูกปัดไม่ถือสาอะไรหรอกค่ะ คุณปานสบายใจได้"สาวสวยทั้งสองทักทาย แต่ทุกคนย่อมรู้ดีว่าสองคนนี้ไม่ลงรอยกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
ผู้หญิงคนใหม่ที่ทำให้เพื่อนรักของเธอต้องเจ็บใจกินน้ำใบบัวบกไปหลายเดือนจะมีใครชอบใจบ้าง
ถ้าหากตอนนั้นโรสรินฮึดขึ้นมาสู้คนสักนิด ผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้คบกับจอมทัพมาจนถึงทุกวันนี้
"น้องลูกปัดจะไม่ลุกขึ้นมาวีนในวันเกิดของตัวเองใช่ไหมวะไอ้ธีระ"ณดลหันมากระซิบเมื่อเห็นทีท่าระหว่างสองสาวเริ่มจะไม่ดี
"ถ้าอยากรู้ก็ไม่ลองไปถามดูล่ะ"
"ไม่ล่ะ กูบังไม่อยากตายก่อนวัยอันควร เมียมึงร้ายอย่างกับเสือแม่ลูกอ่อน"
"อันนี้กูเห็นด้วย"อคินเสริมทัพทุกคนเคยเห็นฤทธิ์ของคุณลูกปัดขี้วีนมาแล้วว่ามันร้ายกาจขนาดไหน
"พวกมึงสามคนเป็นอะไร กระซิบกระซาบอะไรกัน"
"เปล่า"สามหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธไปมา ท่ามกลางสายตาแห่งความสงสัยของภาคภูมิ
"แปลก พวกมึงมีเรื่องอะไรปิดบังกูหรือเปล่า"
"ไม่มี พวกกูจะมีเรื่องอะไรมาปิดบังมึงได้ล่ะ จริงไหม"ณดลซึ่งดูร้อนตัวกว่าใครหันไปหากองกำลังเสริมจากเพื่อนทั้งสอง
"อย่าคิดมาก พวกกูจะไปมีเรื่องอะไรปิดบังมึงได้"
"ใช่ ๆ พวกกูไม่มีเรื่องอะไรปิดบังมึงหรอก"ทั้งสามยกแก้วเหล้าที่พนักงานเอามาเสิร์ฟขึ้นดื่มเพื่อดับความกระหาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรได้มากเท่าไหร่ มิหนำซ้ำมันยิ่งเพิ่มความร้อนระอุภายในใจมากขึ้นไปอีกเมื่อสายตาของธีระมองไปสะดุดเข้ากับร่างสวยคุณตาของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้
รูปหน้าเรียวสวยมีเสน่ห์ รอยยิ้มอันแสนหวานกระชากใจดึงดูดสายตาของเหล่าผู้ชายให้หันไปสนใจ โรสรินกำลังเดินตรงมาทางนี้ เธอกำลังเดินก้าวขาตรงมาด้วยความมั่นใจก่อนร่างสวยของเธอจะหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังเบิกตาค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า
"ขอโทษนะคะที่มาช้า"
"โรส"
"ภาค"
- Writer
