"อรุณสวัสดิ์ครับคนสวยของผม"ใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางซุกเข้าหาแผงอกแกร่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมามอง ความแข็งแรงของท่อนแขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างเพรียวบางของโรสรินเอาไว้อย่างหวงแหนราวกับว่ากลัวเธอจะหายไป
"ตื่นนานแล้วเหรอคะ"
"พึ่งตื่นก่อนหน้าคุณไม่กี่นาทีเองครับ"เขากระชับอ้อมกอดเธอเอาไว้ ใช้จมูกโด่งกดมความหอมของเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ
"โรสหลับไปนานแค่ไหนคะ"เธอจำได้ว่าก่อนภาพจะตัดไปเธอกับเขายังนั่งกอดกันอยู่ในรถระหว่างการเดินทางกลับมาจากทะเล
"หนึ่งวันกับหนึ่งคืนเต็ม ๆ เลยครับ ผมเห็นว่าคุณกำลังนอนหลับสบายก็เลยไม่อยากปลุก หิวหรือยังครับ "
"นิดหน่อยค่ะ"
"เสื้อผ้าของคุณอยู่ในตู้นะครับ ผมจัดเรียงเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นอาบน้ำเถอะครับเดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปหาอะไรทาน"
"ได้ค่ะ"เธอส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป
ภัคพงศ์เลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนั้น และดูเหมือนว่าโรสรินเองก็พยายามไม่นึ
