Habang nakaupo si Astrid ay nakatitig s'ya sa kape na umuusok sa harapan n'yang nakapatong sa ibabaw ng lamesa. Nakatulala s'ya at malalim ang iniisip n'ya sa mga oras na iyon at walang ibang dahilan iyon kung hindi ang nakita n'yang anyo ng binatang kinasusuklaman n'ya kanina lang. Tila nasa iisang sitwasyon sila ngayon nito sa parehong sinapit ng mga ama nila, ngunit hindi n'ya maipaliwanag ang tila awa at simpatiya na nararamdaman n'ya para rito. Ngayon lang s'ya tila nawawalan ng pag-asa kung paano 'ba n'ya mabibigyan ng hustisya ang pagkawala ng sarili n'yang ama. Pakiramdam kasi n'ya ay tila niningasan lang n'ya ang sugatan nitong puso at hindi n'ya alam kung para saan 'ba ang nararamdaman n'ya rito, kung awa o dala 'ba ng hindi n'ya lang maamin na pagmamahal para dito.
Natigil s'ya
