Nang maisara ni Zhennie ang pinto ay deretso akong napaupo sa couch at muling napayuko. Pilit ko pa rin na pinapakalma ang aking sarili. Nandoon pa rin ang dulot ng takot na naramdaman ko kanina. Sigurado na ako, na iyon pa lang ang simula. Hindi ko alam kung kailan niya ulit ako babalikan.
"What happen?" muling niyang tanong sa akin.
Hindi pa rin ako makapagsalita dahil hindi ko alam kung paano iyon ipapaliwanag sa kanya ang nangyari.
"Alam kong may nangyari at nasisiguro kong hindi iyon normal," seryoso niyang tanong sa akin.
Nag angat ako nang tingin sa kanya at napabuntong-hininga.
"Oo, hindi iyon normal at walang kahit sino ang makakabasag agad sa glass wall, kahit pa mga bala dahil protektado iyon. Hindi pangkaraniwan ang bumasag no'n," seryoso kong sabi sa kanya.
Naging seryos
