กลรักคนเลว SAVAGE BRIGHT

จูบแรก

21.45น.

โซลก้มลงมองนาฬิกาก็เห็นว่าใกล้เวลาให้ไบร์ทมารับแล้ว แต่เธอยังถ่ายคอนเทนต์กับเจ้าจอมยังไม่เสร็จ

"ช็อตต่อไปแกยัยโซล"

เจ้าจอมยิ้มหวาน แต่สายตากลับฉายแววสะใจขณะดันแก้วเหล้าที่มีปริมาณแอลกอฮอล์เข้มข้นส่งให้โซล ซึ่งสองสาวกำลังถ่ายคอนเทนต์วันช็อตวันเมคอัพกันอยู่

กติกาคือยกเหล้าดื่มหนึ่งแก้วและหยิบเครื่องสำอางมาแต่งหน้าหนึ่งชิ้น ดื่มจนกว่าจะแต่งหน้าเสร็จ ตอนนี้บนหน้าทั้งสองถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมาจนจะถึงขั้นตอนสุดท้าย และก็เริ่มจะเมาแล้วด้วย

"อีกแล้วเหรอ"

"ยก!"

"..." โซลสูดหายใจเข้าลึก หลับตากลั้นใจยกเครื่องดื่มในแก้วช็อตขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ความร้อนวาบบาดลึกแล่นลงคอจนเธอต้องกระแอมไอเบาๆ ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทันที

"กรี๊ด! เพื่อนฉันสปิริตแรงมาก" เจ้าจอมหัวเราะร่า รบเร้าให้กล้องจับภาพโซล

"จะทาแล้วเด้อ"

โซลที่เริ่มตาปรือและมึนหัวจากแอลกอฮอล์ ยื่นมือสั่นๆ ออกไปควานหาเครื่องสำอางบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบได้ลิปสติกสีแดงสด เธอพยายามใช้ความรู้สึกทาลงบนริมฝีปาก ส่วนเจ้าจอมที่เริ่มจะไม่ไหวก็รีบยกดื่มแล้วแย่งลิปสติกในมือโซลไปทางบ้าง ก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะลั่น เพราะมันเลอะไปหมด ซึ่งโซลก็รีบหยิบทิชชูเปียกไปเช็ดปากและเดินโซเซไปปิดกล้อง

"ทำไมมันเมาจังวะ" เจ้าจอมพลิกขวดโซจูขึ้นดู แอลกอฮอล์แค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์แต่กลับเมามาก พอโซลชี้ไปที่ขวดเปล่าก็ได้รู้คำตอบ

"สี่ขวดเลยนะ ไม่เมาได้ไง"

"เออวะ แต่ก็ขอบใจมากนะ"

"อือ ไม่เป็นไร"

"แล้วนี่จะนอนกับฉันเลยไหม" ปกติถ้ามีถ่ายคอนเทต์นดึกโซลก็จะนอนกับเจ้าจอมที่นี่

"ไม่อะ ไบร์ทมารับ"

"นี่ไปนอนกับมันเลยเหรอ แกรู้จักมันดีแล้วเหรอโซล จริงๆ ฉันก็ว่าจะพูดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ ไปไงมาไงทำไมมาคบกันได้" เจ้าจอมขึ้นเสียงอย่างลืมตัว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความเมา แต่อีกส่วนนั้นยากที่จะอธิบายได้

"ก็แค่คลิกก็จีบกัน ตกลงเป็นแฟนเลย ไม่ได้อะไรมากมาย" โซลอธิบายขณะที่มือก็เก็บของลงกระเป๋าไปด้วย

"มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ ไบร์ทมันไม่ใช่ธรรมดาแกก็รู้ มันเสือผู้หญิงเลยนะนั่น"

"เขาก็เป็นอย่างที่แกว่านั่นแหละ แต่เราต่างคนต่างให้โอกาสศึกษากันและกัน ส่วนที่ฉันไปนอนบ้านไบร์ทก็เป็นการศึกษากันและกันอีกอย่างน่ะ"

โซลพยายามอธิบายให้เจ้าจอมเข้าใจอย่างละมุนละม่อม ด้วยถ้าโรคของเพื่อนอาการกำเริบตอนนี้จะไม่สามารถกินยาได้ เพราะดื่มแอลกอฮอล์ไปเยอะ

"ฉันไม่เห็นว่าแกจะมีอะไรเหมาะกับไบร์ทเลยโซล"

"ต้องรวยแบบแกกับอัคงั้นเหรอ ถึงจะเรียกว่าเหมาะสม ถ้าอย่างนั้นวันหนึ่งใครสักคนระหว่างเธอกับอัคเกิดไม่รวยขึ้นมา ฐานะไม่เหมาะสม ก็ต้องเลิกกันน่ะสิ"

โซลรู้ว่าไม่ควรพูดไป แต่เธอยอมรับว่าคำพูดที่ออกไปทางเย้ยหยันของเจ้าจอมบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ มันทำให้เธอเริ่มสะลิ้งแตก

สุดท้ายเจ้าจอมก็นเป็นฝ่ายพนักหน้าเหมือนเข้าใจ

"เอาเถอะ แกก็ดูแลตัวเองดีๆ หน่อยละกัน มีอะไรไม่โอเคก็ต้องบอกฉันนะเว้ย ยังไงเราก็เพื่อนกัน"

เจ้าจอมทำหน้าหงอยแล้วเดินเข้ามากอดโซล ซึ่งอีกฝ่ายแปลกใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็โล่งอกที่เจ้าจอมไม่เอาแต่ใจ บังคับให้เธออยู่ที่นี่ ซึ่งถ้าถึงขนาดนั้นเธอก็คงต้องแฉเรื่องอัคนี

"ถ้าไม่โอเคฉันบอกแกแน่นอน แต่ตอนนี้ไปก่อนนะ ต้องไปกำจัดกลิ่นแอลกอฮอล์อีก"

"อื้อ เจอกันพรุ่งนี้"

เจ้าจอมเข้าไปกอดลาโซลอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกจากกัน โดยที่โซลไม่รู้เลยว่าทันทีที่หันหลังให้ สายตาที่เจ้าจอมเคยมองเธอด้วยความอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวอย่างไร้สาเหตุ

โซลส่งข้อความไลน์ไปหาไบร์ท บอกว่าเธอเลิกงานแล้ว และสิ่งที่เขาตอบกลับมาก็คือ

'ครับบี๋ อยู่หน้าตึกแล้วครับ'

ดูสิ่งที่ไบร์ทตอบกลับมาสิ จะแสนดีอะไรขนาดนี้

ใบหน้าสวยแย้มยิ้มจนแก้มแทบปริในความใส่ใจของแฟนหนุ่ม ปกติไบร์ทก็ดีกับเธอมากเกินคนทั่วไปอยู่แล้ว พอมาเป็นแฟนกันเขายิ่งดีกับเธอมากขึ้นไปอีก

โซลเก็บของย้ายไปไม่เยอะ ส่วนมากก็เป็นพวกเสื้อผ้าสี่ห้าชุดรวมชุดนอนและพวกของใช้ส่วนตัวที่จำเป็น เพราะกลัวว่าถ้าเอาไปเยอะ แต่ไปกันไม่ได้จะวุ่นวายขนกลับมาเปล่าๆ

พอลงมาข้างล่างก็เห็นว่าไบร์ทยืนคุยอยู่กับลุงรปภ. ด้วยท่าทางอารมณ์ดี เขาเห็นเธอก็ยกมือไหว้ลุงรปภ.แล้วเดินเข้ามาหา

มือหนารีบคว้ากระเป๋าของเธอไปถือไว้เอง เพราะเดี๋ยวเธอยกของหนักมดลูกจะหย่อนและกล้ามเธอจะขึ้น

"มาเค้ายกเอง เดี๋ยวบี๋กล้ามขึ้น"

คำพูดของไบร์ททำโซลทั้งยิ้มทั้งเขินจนหน้าแดงไปหมด แต่ก็เอาเถอะ ถึงจะดูขี้เล่นไปหน่อยแต่พอเป็นไบร์ทแล้ว เขาทำอะไรโลกใบนี้ก็สดใสไปหมดนั่นแหละ

"แล้วสักพักเค้าก็จะเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง เพราะเบ๊บแย่งไปทำหมดทุกอย่าง"

"เอาเถอะ ยังไงก็จะเลี้ยงบี๋ไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

ไบร์ทดึงมือโซลเข้าไปจับ แล้วทั้งสองคนก็เดินจูงมือกันไปขึ้นรถ โซลได้แต่ยิ้ม ไม่คิดปฏิเสธทั้งคำพูดและการกระทำของไบร์ทเลยสักอย่าง อาจจะฟังดูเหมือนเชื่อคนง่าย แต่คนอย่างเธอคงไม่มีอะไรให้ไบร์ทมาหลอกเพื่อหวังผลประโยชน์ เงินก็ไม่มี จะมีก็แต่หน้าตาที่สวยพอไปวัดไปวาได้หน่อย แต่ถ้าเขาจะหวังเรื่องอย่างว่า สำหรับคนเป็นแฟนกัน มันก็เรื่องปกติไม่ใช่หรือไง

"เมื่อกี้ เอ่อ...เบ๊บคุยอะไรลุงรปภ.เหรอ" เมื่อรถขับออกมาแล้วก็อดถามไม่ได้ เพราะไบร์ทดูสนิทสนมกับลุงรปภ.มากเป็นพิเศษ

"พอดีวันนี้เด็กที่ผับทำลาบเป็ดกินกัน เบ๊บเลยเอาลาบเป็ดมาฝากลุงน่ะ"

ไบร์ทหันไปยิ้มให้โซลจากนั้นก็หันกลับไปสนใจถนนเบื้องหน้า ในขณะที่โซลยังอมยิ้มแล้วมองหน้าไบร์ทค้างอยู่อย่างนั้น ผู้ชายอะไรใช้คำว่าแสนดีได้เปลืองชะมัด

แบบนี้เรียกว่าโชคชะตาพาให้เธอมาเจอแฟนตัวซีเคร็ทได้ไหม

รู้สึกโชคดีจังเลย

ระหว่างที่รถติดไฟแดง ดวงตากลมโตมองสัญญาณไฟที่เหลืออีกร้อยกว่าวินาทีสลับกับคนตัวสูงที่กำลังเลือกเพลงสากลเพราะๆ

"ชอบเพลงนี้ปะ"

"อื้อ..." โซลหันไปพยักหน้าให้คนที่อยู่ตำแหน่งคนขับ ด้วยท่าทางที่กำลังอมอมยิ้มจูบาจุ๊บ ไบร์ทยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ก่อนจะดึงก้านอมยิ้มสีขาวออกจากปากเธอ ทว่าเขายังไม่ทันส่งอมยิ้มอันเดียวกันเข้าปาก โซลก็ตามคว้ามือหนาเอาไว้

"หืม..." ไบร์ทเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงขอคำอนุญาต ทว่าโซลกลับทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เมื่อจู่ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอก็เลื่อนเข้าประทับจูบเขาอย่างอ่อนโยน ไบร์ทตื่นเต้นตาเบิกโต หัวใจก็เต้นแรงด้วยว่าไม่คิดว่าเธอจะทำสิ่งนี้ เพราะเมื่อตอนเย็นขอแล้วเธอวิ่งหนี เขายังหน้าเสียหมดเลย แต่ตอนนี้ใจไอ้ไบร์ทกำลังจะเหลวเป็นน้ำ

แต่พอได้สติเขาก็ไม่ปล่อยให้โซลรุกอยู่ฝ่ายเดียว ริมฝีปากหยักกดทับลงบนกลีบปากนุ่มของโซลอย่างค่อยเป็นค่อยไป ให้สมกับเป็นจูบแรกของเขาและเธอ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนปะปนมาพร้อมกับกลิ่นของแอลกอฮอล์

เธอน่าตีตรงที่ไปดื่มมาแล้วไม่บอก แต่เขาก็ชอบถ้าหากเธอจะกรึ่มๆ แล้วอารมณ์พลุ่งพล่าน

ความลึกซึ้งและละมุนละไมจากไบร์ททำให้โซลเคลิ้มตาม มือเล็กๆ ของเธอค่อยๆ เลื่อนไปกำเสื้อเชิ้ตของไบร์ทไว้แน่น เผลอบดเบียดริมฝีปากแลกลิ้นตอบรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว ไบร์ทใช้วงแขนกอดรัดร่างบางเข้ามาแนบชิด ประคองท้ายทอยของเธอไว้ พร้อมปรับระดับความร้อนแรงของจูบขึ้นไปอีกระดับ ทำเอาโซลรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่างกาย แถมหัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด

เสียงตัวเลขไฟแดงนับถอยหลังลดลงเรื่อยๆ 3... 2... 1... จนกระทั่งสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว

ไบร์ทค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย แต่ยังคงใช้หน้าผากของเขาแตะแนบกับหน้าผากของโซลไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่รดรินใส่กันในระยะห่างเพียงปลายจมูก

"ที่ผับมีเหล้าอีกเป็นโกดัง วันหลังดื่มอีกนะ"

"วะ...ว่าไงนะ" ด้วยความมึนเมาทำให้โซลคิดช้า ส่วนไบร์ทนั้นรีบจูบลงที่หน้าผากคนคิดช้าหนักๆ หนึ่งที ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถทะยานออกไปตามท้องถนน ท่ามกลางใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจัด และไหนจะหัวใจของโซลก็ยังเต้นรัวไปหยุด เมื่อนึกถึงคำพูดของไบร์ทก่อนหน้า ซึ่งหมายความว่า ถ้าเธอเมาแล้วจะได้จูบเขาอีก

บ้าน่า...เธอก็แค่อยากแก้ตัว ที่เมื่อตอนเย็นวิ่งหนีเขาไปก็เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดจะจูบกันทุกวันสักหน่อย

แต่ตอนนี้หน้าเธอร้อนมากและหยุดยิ้มลงไปไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว