กลรักคนเลว SAVAGE BRIGHT

อาสาพาไปส่ง

ร่างบอบบางแต่หุ่นดีอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ขาสั้น โชว์เรียวขาขาวสวย เธอสวมรองเท้าผ้าใบเสริมส้นสีขาวถุงเท้ายาวเล็กน้อยสีเขียวเข้ม มองดูแล้วน่ารักเหมือนเด็กสาวเกาหลีเกาใจ

ไบร์ทถึงกับถอดแว่นกันแดดแบรนด์ดังออก เพื่อที่จะได้เห็นหน้าเธอชัดๆ ผมลอนยาวสีน้ำตาลเข้มสะบัดไปตามความเคลื่อนไหวของเธอ มันดูนุ่มน่าสัมผัส รับกับใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวที่เข้ากับจมูกโด่งทรงหยดน้ำ ที่มองแล้วยังไงก็รู้ว่าไม่ได้ทำศัลยกรรมมา และริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาสีแดงระเรื่อข้างใน ส่วนข้างนอกแวววาวน่าจับจูบ

น่ารักจังวุ้ย!

ปกติไบร์ทไม่ได้มีเวลามาพิรี้พิไรดูสาวนักหรอก ส่วนมากจับขึ้นเตียงเลย

แต่กับคนนี้ ไม่รู้ทำไมเห็นเธอทีไรสมองมันตื้อพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง ทั้งๆ ที่เขาไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำ วันนั้นเขาไม่กล้าถามชื่อเพราะกลัวว่าเธอจะโกรธ หากเขาจำชื่อเธอไม่ได้ ในขณะที่จำชื่อสาวๆ ที่อยู่กลุ่มเพื่อนพี่น้องได้หมดทุกคน

ตอนนี้เธอชะเง้อคอมองข้ามรถของเขาไปคล้ายกำลังรอรถอยู่ ไบร์ทจึงขับรถไปจอดเทียบฟุตบาทแล้วเลื่อนกระจกรถลงทักทายทันที

"เธอ! จะไปไหน"

ใบหน้าสวยเอียงมองไบร์ทเล็กน้อยพร้อมกับจับปอยผมที่กำลังถูกลมพัดขึ้นทัดใบหู เผยให้เห็นลำคอขาวๆ ของเธอ ที่ทำให้ไบร์ทเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นอีกระดับคล้ายกำลังตกใจที่เจอเขา

คนหล่อก็แบบนี้ ไบร์ทชินแล้ว สาวๆ มักจะตื่นเต้นเสมอเวลาที่เขาทักทายพวกเธอ

"ไบร์ทเหรอ"

"ไม่เหมือนเหรอ"

"ไม่ใช่ เราแค่ไม่มั่นใจน่ะ" ปกติเจอเขาแต่ในที่มืด ไม่เคยเจอตอนกลางวันสว่างจ้าแบบนี้เลยสักครั้ง

"อือ เราไบร์ทเอง คนหล่อที่สุดของย่านนี้เอง"

"คิก..." โซลขำจนอกสั่น ผู้ชายบ้าอะไรหลงตัวเองคงเส้นคงวา

"แล้วนี่รอรถอยู่เหรอจ๊ะ" เห็นเธอชะเง้อคอจนจะยาวเท่ายีราฟแล้ว ไบร์ทคิดว่าน่าจะใช่อย่างที่คิดแน่ๆ

"ใช่ ฉันจะกลับบ้านแต่ไม่ใช่ที่ออฟฟิศนะ" คืนนั้นที่เราเจอกันที่ผับเพื่อนของเธอหนีกลับก่อน ไบร์ทจึงอาสามาส่งเธอที่นั่น "แต่วันนี้วันเสาร์รถเมล์เลยไม่ค่อยมีน่ะ" เธอว่าต่อ

"ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นมา ทางเดียวกันเดี๋ยวฉันไปส่ง" คนตัวโตใจสปอร์ตเอ่ยบอกพร้อมกับเก็บของที่เบาะข้างคนขับ โยนไปไว้เบาะหลังรถ

"ทางเดียวกัน? บ้านนายอยู่แถวชานเมืองเหรอ"

ไม่เลย บ้านเขาอยู่ซอยข้างหน้านี่เอง แต่ถ้าบอกเธอไปแบบนั้นเธอจะยอมให้เขาไปสั่งไหมล่ะ

"อื้อ รีบขึ้นมาเลยแถวนี้จอดนานไม่ได้"

โซลลังเลด้วยความรู้สึกเกรงใจ แต่สุดท้ายก็ยอมเปิดประตูแล้วขึ้นรถไปอย่างไม่เรื่องมาก ซึ่งเขาก็รีบเคลื่อนรถขับออกไปตั้งแต่เธอยังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยซ้ำ

"บอกทางฉันด้วยนะ เดี๋ยวหลง"

"อ้าว แล้วไหนบอกบ้านอยู่ทางเดียวกัน" เธอหันไปมองหน้าคนตัวสูงตาแป๋ว "นายโกหกเราใช่ไหม"

"ก็ถ้าบอกว่าอยู่คนละทาง เธอจะให้ฉันไปส่งป่ะล่ะ" ผู้หญิงจำพวกที่ไม่ได้คิดจะจีบเขา พวกเธอเกรงใจจะตาย

โซลนั่งเงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยออกเบาๆ

"ก็ไม่ให้ไปดิ แล้วนายใจดีกับผู้หญิงทุกคนเลยเหรอไบร์ท เป็นเจ้าขององค์กรการกุศลเพื่อสตรีหรือไง"

"ไม่ได้อยู่องค์กรการกุศล แต่ผู้หญิงเป็นเพศที่ควรได้รับการดูแล เพราะงั้นฉันดูแลได้หมดถ้าเป็นเพศแม่"

"แต่หญิงบางคนไม่ได้คิดว่านายใจดีหรอกนะ แต่พวกเธอคิดว่านายมีใจหรือไม่ก็สนใจพวกเธอต่างหาก" โซลว่าต่อด้วยความรู้สึกที่ออกมาจากใจจริง ถึงแม้เธอจะเพิ่งได้คุยกับไบร์ทแบบจริงจังเป็นครั้งที่สอง แต่ครั้งแรก ที่ผับคืนนั้นเขาก็ใจดีกับเธอตั้งหลายเรื่อง

"อย่าบอกนะว่าเธอ...คิดว่าฉันสนใจเธอ"

นั่นทำให้โซลตาเบิกโต รีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน

"เปล่าๆ คือฉันไม่ได้มีอะไรน่าสนใจขนาดนั้น และไม่ได้คิดว่านายสนใจฉันแบบนั้นอยู่แล้ว แต่กับคนอื่น..." เธอหมายถึงคนอื่นจริงๆ

"แต่จริงๆ ...ฉันก็สนใจเธอนะ"

"ฮะ!"

"ตกใจอะไรของเธอ หน้าเอ๋อมาก" เขาหันไปยิ้มให้เธอ ถึงได้รู้ว่าสีหน้าโซลตอนนี้ดูตะลึงมาก บอกตามตรงว่าโซลทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ สเปกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ต้องสนใจเป็นธรรมดา เธอจะตกใจทำไม

"ก็นายบอกว่าสนใจฉัน ก็ต้องตกใจดิ"

"พูดจริง ฉันเนี่ยสนใจเธอตั้งแต่คืนนั้นที่เราเจอกันที่ผับ รู้ไหมว่าฉันนอนไม่หลับเลยเพราะนึกถึงแต่เธอ นี่ถ้าไม่ยุ่งจนเกินไปฉันคงไปถามไอ้อัคนีแล้วว่าเธอเป็นใคร ลูกเต้าเหล่าใคร บ้านอยู่ที่ไหน มีแฟนรึยัง แต่ฉันเสือกยุ่งมากเลยยังไม่ได้ถาม"

"..." โซลนิ่งค้าง ท่ามกลางหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เพราะนั่นมันหมายความว่า ภารกิจใหม่ที่เจ้าจอมสั่งให้เธอทำนั้น ได้เข้าใกล้ความสำเร็จเข้าไปทุกทีๆ แล้ว

"เอาจริงนะ คือตั้งแต่คืนนั้นที่เจอกัน ฉันก็เอาแต่นึกถึงเธอ"

เขาเหมือนพูดประโยคเดิมซ้ำๆ ท่ามกลางอาการตกใจของโซล ทว่าเธอไม่ได้ด่ากราดแล้วสั่งในเขาจอดรถ นั่นก็หมายความว่าเธอไม่ได้คิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิต ที่กำลังจะแทะโลมเธอด้วยความพูดหวานเยิ้ม มือเล็กของโซลกำสายเบลท์แน่น เธอทำหน้าเหมือนกลัว เขาเลยพูดต่อเพื่อจะได้ไม่ต้องมีอะไรค้างคา

"แต่นึกเท่าไหร่ฉันก็นึกไม่ออก ฉันนึกไม่ออกว่าเคยเจอเธอที่ไหน ฉันเลยนอนไม่หลับและเอาแต่นึกถึงเธอ"

ไบร์ทเริ่มเล่าทุกอย่างให้โซลฟัง ว่าเขาเคยเห็นคนตัวเล็กหลายครั้งมาก ซึ่งไม่ใช่แค่ในผับ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน และความค้างคาใจมันส่งผลให้เขานอนไม่หลับ เพราะผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิต เขาจำพวกเธอได้หมดทุกคน แต่กับเธอคนนี้ ครั้งนั้นที่เจอกัน เธอชื่ออะไรเขาก็ยังไม่รู้จักเลย

"ฉันชื่อโซล สรุปที่นายบอกว่าสนใจฉัน คือสนใจเพราะคาใจที่จำไม่ได้ว่าเคยเจอฉันที่ไหน" โซลผิดหวังเล็กน้อย เพราะภารกิจไม่สำเร็จอย่างที่คิด

"อือ วันนั้นที่เราเจอกันฉันเลยชวนเธอกินข้าว เผื่อจะนึกออก แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก จะให้ถามเธอไปตรงๆ ว่าชื่ออะไรเธอก็อาจจะโกรธหรือน้อยใจที่ฉันจำชื่อเธอไม่ได้ เลยได้แต่เก็บความอยากรู้เอาไว้ จนนอนไม่หลับหลายคืนแล้วเนี่ย"

"โอเคฉันเข้าใจแล้ว" เธอบอกไปอย่างนั้นทั้งที่มันไม่จริงเลย เธอไม่เข้าใจเขาหรอก ว่าจะซีเรียสอะไรขนาดนั้นแค่จำชื่อกันไม่ได้ อีกอย่างเธอกับเขาก็ไม่เคยคุยกัน หรือรู้จักกันเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ เธอจะโกรธเขาทำไม

"ว่าแต่ฉันเคยเจอเธอที่ไหนวะ จำไม่ได้เลยวะ แล้วแบบนี้ฉันก็หงุดหงิด"

"ช่างเถอะ นายไม่ต้องจำผู้หญิงทุกคนบนโลกได้หมดก็ได้ไบร์ท แต่สี่แยกข้างหน้าเลี้ยวซ้ายก็พอ บ้านฉันไปทางนั้น"

ไบร์ทยังงงกับคำพูดของโซล แต่ก็ยอมเลี้ยวซ้ายไปตามถนนที่เธอบอก ขณะนั้นก็ลอบมองเธออยู่บ่อยๆ เพราะกลัวว่าโซลนั้นจะโกรธแต่ปากแข็ง ที่บอกว่า 'ช่างเถอะ' ของผู้หญิงน่ะ ถ้าได้โกรธแล้วพวกเธอไม่บอกหรอกว่าโกรธ เราต้องสังเกตเอาเอง