อย่าหนี

1083 Words

"อย่าหนีโซล!" "ไบร์ท กะ..ก็ บะ..เบาหน่อย เรา จุก" เสียงหวานเอ่ยกระท่อนกระแท่นพร้อมเอี้ยวใบหน้าเหยเกกลับไปมองคนที่ยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ขณะที่ร่างแกร่งเอาแต่โถมตัวตนเข้าใส่จุดบอบบางของเธอไม่ยั้งด้วยความดิบเถื่อน แขนที่ค้ำอยู่บนเตียงนอนสั่นระริกด้วยความล้าจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ทำให้ศีรษะพุ่งเข้าชนหัวเตียงหลายครั้งในตอนที่เขากระแทกเอวสอบเขาใส่ ซึ่งนอกจากความรุนแรงที่ถูกขับเคลื่อนด้วยโทสะแล้ว โซลก็สัมผัสถึงความรู้สึกอื่นจากการกระทำนี้ไม่ได้เลยสักอย่าง ทั้งๆ ที่เซ็กซ์ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของเธอแท้ๆ แต่กลับไม่ได้รับความปรานีจากเขาเลยสักนิด "พะ...พอแล้ว อ๊า...ไบร์ทหยุดเถอะ" "ซี้ด~ ถ้าทำให้ฉันมีอารมณ์ไม่ได้ก็หุบปากแล้วหันหน้าไป อย่าสะเหล่อเอาหน้าไร้ยางอายของเธอมารกลูกตาฉัน" หมับ! "อ๊ะ! ฮึก!" ร่างเล็กที่อยู่ในท่าคลานเข่าเสียหลักทันที เมื่อจู่ๆ ไบร์ทก็คว้าหมับเข้าที่ต้นคอเล็กแล้วกดให้ใบหน้าของโซลจมลงไปกับหมอนใบใหญ่ อากาศที่มีน้อยเกินกว่าจะหายใจเข้าปอด ทำให้โซลต้องตะเกียกตะกายหนีมือพิฆาตที่กำลังกดคอเธอแน่น ราวกับจะเอาชีวิต เขาจงใจฆ่าเธอให้ตายอย่างทรมานใช่ไหม ถึงได้กระทำกับร่างกายเธอทุกส่วนราวกับว่าเธอไม่มีเลือดเนื้อ ไม่มีความรู้สึก "อึก อื้อ" เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มทนไม่ไหว ไบร์ทก็ปล่อยลำคอเล็กให้เป็นอิสระ มือหนาเปลี่ยนมาล็อกอยู่ที่สะโพกมน อีกข้างก็ฟาดลงแก้มก้นขาวเนียนแรงๆ จนแดงเถือก เพียะ! เพียะ! "อึก!" คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่ถูกฟาด เธอได้แต่กัดฟันแน่นทนรับการกระทำของไบร์ทที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุดลงง่ายๆ แม้จะขอร้องเขากี่ครั้งแล้วก็ตาม ตับ!ตับ!ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อประสานกับเสียงฝ่ามือของเขาดังก้องห้อง ท่ามกลางความสะใจของคนคุมเกมส์ ซึ่งต้องการให้เธอเจ็บปวดกับทุกการกระทำอันดิบเถื่อนของตัวเองให้มากที่สุด ให้มันสาสมกับที่เธอทำให้เขากลายเป็นคนหน้าโง่ในสายตาคนอื่น ตอนนั้นเธอสะใจมากเท่าไหร่ ตอนนี้เขาจะเอาคืนจากร่างกายเธอให้มากกว่าพันเท่า "อ่ะ โอ๊ย!" โซลเปล่งเสียงระบายความเจ็บปวดออกมาด้วยเริ่มทนไม่ไหว ใบหน้าวสวยส่ายไปมาอย่างทุรนทุราย ตรงนั้นมันเจ็บเหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำได้ เธอร้องไห้จนหมอนใบใหญ่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นจำนวนมาก แต่ไบร์ทก็ยังทำต่อไม่หยุด เขากระแทกกระทั้นแก่นกายขนาดใหญ่เคลื่อนไหวเข้าออกในรูร่องบวมแดงซ้ำๆ จนมันฉีกขาดซ้ำแล้วซ้ำอีก ไบร์ทไม่สนว่าเลือดของเธอไหลออกมามากแค่ไหน ที่ผ่านมาเขาเอามาเยอะ ก็ไม่เห็นว่าจะมีผู้หญิงคนไหนตายเพราะถูกเขาXXXสักคน อีกอย่างเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครมาหลายเดือน วันนี้ได้โอกาสปลดปล่อยก็จะเอาให้มันสุดๆ "บะ...ไบร์ท พอ ได้ แล้ว" "หุบปาก ซี้ด..." ไบร์ทสวนกลับเจ้าของน้ำเสียงผะแผ่วอย่างหงุดหงิด เธอพูดอยู่ได้ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ถ้าเขาไม่แตก ยิ่งตอนนี้ตัวตนของเขากำลังถูกครอบงำด้วยความเสียวซ่าน ที่แล่นลิ้วเข้าเล่นงานทั่วสรรพรางกาย ยิ่งหยุดไม่ได้ ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊ะ! โอ๊ย!" "แม่ง!" ไบร์ทสบถหยาบ เสียวหัวจนขนลุกซู่ รีบเร่งจังหวะเอวสอบถี่ขึ้นอีก ยิ่งรูร่องคับแคบของเธอตอดขมิบบีบรัดตัวตนของเขามากเท่าไหร่ ไบร์ทยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่งมากเท่านั้น "ฮึก...ฮือ..." ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง โซลที่ทนไม่ไหวพยายามดิ้นรนตะเกียกตะกายหนี แต่ก่อนที่แก่นกายของเขาจะหลุดออกจากจุดเชื่อมต่อ มือหนาก็ตะบบเอวคอดล็อกเอาไว้แน่น รั้งสะโพกมนไม่ให้หนีห่างความป่าเถื่อน ตอกอัดท่อนลำเอ็นเข้าไปในตัวเธอลึกสุดความยาวและสุดแรง "อย่าหนี!" ปึก! ปึก! ปึก! "กรี๊ดดดด " เธอกรีดร้องจนสุดเสียง มือเล็กกระชากดึงผ้าปูที่นอนจนหลุดรุ่ยคามือ เตียงนอนยับย่นเมื่อถูกเขาเปลี่ยนจากที่ซุกหัวนอนกลายเป็นสนามรักชั่วคราวที่แสนรุนแรง เธอเจ็บจนทนไม่ไหว แต่ไม่มีทีท่าว่าไบร์ทจะหยุดลงเลยสักวินาที "ชี้ด...อ๊า..." ไบร์ทไม่ได้แคร์ว่าเธอจะร้องไห้แทบเป็นสายเลือด คำที่หลุดออกมาจากปากหนามีเพียงเสียงคำรามระบายความเสียว ที่เปล่งออกมาอย่างเกินกลั้น นัยน์ตาคู่คมก็จับจ้องอยู่บนเรือนร่างขาวเนียนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตลอดสองเดือนที่คบกันเขาไม่เคยคิดจะล่วงเกินและให้เกียรติเธอมากกว่าทุกคนที่ผ่านมา แต่แล้วเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์ของเธอกลับทำให้เขาไม่คิดทะนุถนอมเธออีกต่อไป ด้านมืดในสมองของเขาย้ำเตือนทุกการกระทำ ว่าโซลไม่ควรได้รับความอ่อนโยนจากเขา ความรุนแรงนี้มันเหมาะกับเธอที่สุดแล้ว "อึก อื้อ" ความเจ็บปนจุกทำให้ลมหายใจของโซลขาดห้วง มือเล็กเลื่อนลงกุมที่หน้าท้องเมื่อผนังมดลูกถูกกระแทกซ้ำๆ คนข้างหลังกำลังเร่งจังหวะตอกอัดตัวตนเร็วขึ้น ก่อนที่เขาจะผ่อนจังหวะแล้วเสียบแท่งร้อนแช่ในช่องทางรักของเธอ กระทั่งปลดปล่อยออกมาในที่สุด "อาาาา!!" ไบร์ทคำรามดุจเจ้าป่า ร่างกายของเขาเกร็งเขม็งไปทุกส่วน ขยับแก่นกายที่เสียบแช่ในร่องร่องอีกสองสามทีก่อนจะหยุดการกระทำลง ฟุบ! ความเหนื่อยล้าและเจ็บระบมทำให้โซลทิ้งสะโพกทรุดฮวบลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง น่าจะเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงที่ไบร์ทรังแกเธอแบบไม่ให้หยุดพัก ตอนนี้ตรงกลางกายสาวทั้งแสบทั้งปวด ขาทั้งสองสั่นเทิ้ม อีกทั้งร่างกายก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ จริงๆ ร่างกายของเธอร้าวระบมไปหมดทุกส่วน ได้แต่นอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่แรงยกแขนขึ้นด้วยซ้ำ มันหนักหน่วงสำหรับคนไร้ประสบการณ์อย่างเธอจริงๆ ทว่า พรึ่บ!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more