ผลของการกระทำ
746 Words
"นะ...นาย จะ ทำ อะไรอีก"
โซลรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อผ่านไปไม่ถึงนาทีไบร์ทก็จับเธอพลิกตัวนอนหงายขึ้น ในขณะที่ขายังงับเข้าหากันไม่ได้เลย เพราะส่วนนั้นบอมช้ำไปหมด เขายังจะใจร้ายทำแบบนั้นกับเธอได้ลงคออีกเหรอ
"รู้อยู่แล้วจะถามทำไม"
นัยน์ตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเปื้อนเหงื่อของคนตัวเล็ก แต่มือนั้นกำลังสวมถุงยางอนามัยอันใหม่ลงบนแก่นกายแข็งขึงอย่างช่ำชอง
คิดเหรอว่ามันจะจบแค่รอบเดียว
"พอก่อนเถอะ เราไม่ไหวจริงๆ ว้าย!"
โซลขยับหนีแต่อีกฝ่ายกลับกระชากดึงขาของเธอแรงๆ จนร่างเล็กลอยวืดกลับมาอยู่ที่เดิม พร้อมกับถูกแยกเรียวขาออกอ้ากว้างกว่าเดิม
"ฉันถามความคิดเห็นเธอเหรอ" ไบร์ทไม่สนใจร่องสาวบวมแดง แต่จับส่วนหัวหยักถูไถหน้าช่องทางรักเตรียมพร้อมที่จะทำรอบต่อไป ไม่สนใจคำอ้อนวอนของโซลเลยสักคำ
"...มะ...ไม่ ไบร์ทเราไม่ทำอีกนะ ขอร้องล่ะ เราเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
"เธอมีสิทธิ์ต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่ ลืมไปแล้วหรือไงว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ ...ทำเพื่อใคร"
"ฮึก!" ร่างกายของโซลสะท้านไปกับเสียงเย็นเยือกของคนตัวโต ใบหน้าสวยสั่นส่ายร้องขอ แต่กลับได้คืนมาเพียงสีหน้าเรียบเฉยและไร้ความเห็นใจ
ปึก!
"กรี๊ดดดด"
ทุกถ้อยคำร้องขอของโซลถูกกลบไปด้วยเสียงกรีดร้องของตัวเอง เมื่อเขากระแทกแท่งเนื้อร้อนเข้ากลางกายเธอทีเดียวสุดลำ และเริ่มกิจกรรมบนเตียงอันป่าเถื่อนกับเธออีกครั้ง อย่างที่ไม่มีกำหนดว่าจะหยุดลงตอนไหน
เรียวขาสวยถูกจับพาดบนข้อพับแขน เอวสอบอัดกระแทกเข้าใส่ร่างเล็กอย่างดุเดือด แม้ว่าเธอจะร้องไห้จนสำลักก็ตาม
แต่ไบร์ทกลับมองคนใต้ร่างด้วยแววตาที่มีเพียงความเย็นชาและสมเพช
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
"ฮึก...พอ...เถอะ" เสียงแผ่วเบาสั่นสะท้านคลอหยาดน้ำตา เธอมองเขา เว้าวอนร้องขอให้ไบร์ทคนเดิมกลับมา ทว่ามันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ไบร์ทที่อยู่ตรงหน้าหลงเหลือไว้เพียงความน่ากลัว และพร้อมต้องการเอาคืนเธอให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยทำกับเขา
ไบร์ทยกยิ้มอย่างพึ่งพอใจ ในตอนที่คนตัวเล็กเอาแต่มองหน้าเขาแล้วร้องไห้ออกมาอยู่อย่างนั้น ทั้งๆ ที่คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับน้ำตาเฮงซวยพวกนี้เลยสักนิด แต่เธอนั่นและที่เป็นฝ่ายทำให้เรื่องทั้งหมดกลายเป็นแบบนี้
จากความรักสู่ความแค้น และมันมากพอที่จะทำลายชีวิตเธอและคนในครอบครัวให้ย่อยยับ หากเธอไม่ทำตามข้อตกลง
"หึ...เธอมองหน้าฉันแล้วจำใส่สมองเอาไว้นะโซล ว่าไบร์ทที่มันแสนดีขี้เล่นและอ่อนโยนกับเธอ..."
"ฮึก! ไบร์ท" มือเล็กพยายามดันหน้าท้องแกร่งให้ถอยออกไป เมื่อเขาทาบทับกายลงมาทั้งๆ ที่ยังยกขาของเธอให้สูงอยู่อย่างนั้น ซึ่งมันกำลังทำให้เธอทั้งจ็บ ทั้งจุก จนเริ่มลมหายใจขาดห้วง
"มันไม่มีอีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นมันตายห่าจากเธอไปแล้ว"
เขาเอยรอดไรฟัน ในขณะที่เอวสอบก็ยังทำหน้าที่ของมันด้วยความป่าเถื่อน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด ระคนเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมาจากคนตัวเล็ก ที่ต้องเป็นฝ่ายรองรับอารมณ์ใคร่ซึ่งปะปนไปกับอารมณ์โกรธที่มีมากจนเกินยับยั้งอารมณ์
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
"ฮึก...ไบร์ท..."
"เพราะเธอนั่นแหละ ... เธอนั่นแหละที่เป็นคนทำลายมัน"
โซลได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนรองรับความดิบเถื่อนของผู้ชายที่เธอเคยบอกว่าเขา คือคนที่แสนดีที่สุดในชีวิต ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากอ้อนวอนคำใดออกมาอีก ได้แต่ขอโทษอยู่ในใจซ้ำๆ
เพราะเธอผิดเอง ... ผิดที่กล้าเอาความรู้สึกของคนที่แสนดี คนที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอไปล้อเล่น เพียงเพราะเห็นแก่เงินห้าพัน และตอนนี้สิ่งที่ไบร์ทกำลังทำกับเธอมันก็สมควรแล้วที่เธอต้องได้รับ
นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า 'ผลของการกระทำ'
- Writer
- chap_listContents
- likeADD