กลรักคนเลว SAVAGE BRIGHT

เปย์เด็ก

โซลกลับมาที่บ้านเพื่อมาเอาเสื้อผ้าและของใช้กลับไปให้น้าปลายที่ต้องนอนเฝ้าน้อง ก่อนหน้านั้นน้าปลายยังบอกอีกด้วยว่าต้มแกงเอาไว้ ดีที่โทรบอกเพื่อนบ้านไปปิดแก๊สได้ทัน ไม่อย่างนั้นบ้านทั้งหลังคงไฟไหม้เหลือแต่ตอ

ทีแรกโซลจะอยู่เฝ้าบอสตันเป็นเพื่อนน้าปลาย แต่ทางโรงพยาบาลให้อยู่เฝ้าแค่คนเดียวเท่านั้น

ส่วนไบร์ท นอกจากเขาจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ก่อนแล้ว ยังอาสาขับรถพาโซลกลับไปที่บ้านอีก ทำให้โซลรู้แจ้งแดงแจ๋ว่าทำไมลาเต้ถึงอยากคบกับไบร์ทนักหนา ที่แท้หมอนี่โคตรจะแสนดี เป็นใครก็คงอยากได้เป็นแฟนกันทั้งนั้น

"ที่บ้านอยู่กันสามคนเหรอ" ไบร์ทเอ่ยถามขณะที่เดินลงจากรถ เมื่อเห็นว่าไฟในตัวบ้านไม่ได้เปิดสักดวง มีเพียงไฟโซลาเซลล์ที่อยู่ตามรั้วหน้าบ้านและตามสวนหย่อมเท่านั้น

"อยู่สี่คนน่ะ มีโรมน้องชายอีกคน แต่น้องไปค่ายอาสา ปกติน้าปลาย โรม บอสตันจะอยู่ที่นี่ ส่วนฉันก็จะกลับมาเฉพาะวันหยุดที่ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ น้าปลายเป็นแม่เลี้ยงฉันน่ะ แต่เป็นแม่เลี้ยงใจดีนะ เลี้ยงฉันแทนแม่แท้ๆ มาตั้งแต่ฉันได้ห้าขวบแหนะ"

"แล้วพ่อเธอล่ะ" ถามขณะที่เดินตามเธอเข้าไปในบ้านด้วยความสนใจ เขาที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่างไม่ค่อยเข้าใจที่สลับพ่อสลับแม่แบบนี้นักหรอก

"พ่อ...หึ ทิ้งเราไปอยู่กับเมียใหม่แล้วน่ะ พวกเราก็เลยต้องตกอยู่ในสภาพนี้ไง" โซลหันไปยิ้มให้เขา แม้เรื่องราวที่เล่าจะสร้างความเจ็บปวดให้เธอไปบ้าง แต่มันก็ไม่ได้เจ็บมากถึงขั้นพูดถึงเลยไม่ได้ซะทีเดียว

"เอาน่า อย่าเศร้าเลย เขาบ้านกันเถอะ"

ไบร์ทเอื้อมมือขึ้นมาลูบหัวโซลเบาๆ คล้ายอยากปลอบใจ ซึ่งมันก็ได้ผล เพราะเธอสัมผัสถึงความรู้สึกห่วงใยและความอบอุ่น ที่เขาต้องการถ่ายทอดออกมาทางฝ่ามือนั้นได้จริงๆ

"ขอบใจนะ ฉันไม่ได้เศร้าขนาดนั้นหรอก"

"ก็ดี แล้วคืนนี้เธอจะกลับมานอนที่บ้านหรือจะไปนอนออฟฟิศ"

"กลับไปนอนที่ออฟฟิศก็ได้ นายจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว" เธอว่าจากนั้นก็เดินเข้าไปห้องครัว หยิบน้ำเย็นๆ ออกมาให้ไบร์ทหนึ่งขวด

"ของเยอะไหม ให้ฉันไปช่วยถือไหม"

"ไม่เป็นไร นายนั่งรอฉันอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวมา"

"อืม"

ไบร์ทยกน้ำขึ้นดื่มจากนั้นก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก ส่วนโซลก็รีบขึ้นไปเก็บของของน้าปลาย พอเก็บของใช้ที่จำเป็นเสร็จก็รีบถือกระเป๋ากลับลงมาชั้นล่าง แต่กลับพบว่าไบร์ทนอนหลับอยู่บนโซฟา ท่าทางของเขาจะหลับลึกซะด้วย เพราะได้ยินเสียงกรนเบาๆ ดังออกมาเป็นระยะ

สายตาของโซลเลี่ยงที่จะหยุดมองคนหลับสนิทไม่ได้ ไบร์ทเป็นคนที่หล่อมากคนหนึ่ง แต่อาจจะออกไปทรงแบดบอยเพราะเจาะหูหลายรูเหลือเกิน แถมยังเจาะริมฝีปากด้วย แต่รูปร่างหน้าตาของเขานั้นเพอร์เฟค ราวกับถูกเทพเจ้าปั้นแต่งมาออกมาอย่างดีนั้น ทรงอย่างแบดของเขาไม่ได้ทำให้ความหล่อดรอปลงไปแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าคมคายขาวหมดจดรูขุมขนแทบไม่มีโผล่มาให้เห็น เขาดูเป็นคนไร้พิษภัยทั้งตอนหลับและตอนตื่น มีเสน่ห์ดึงดูดเพศต่างข้ามเอามากๆ โซลไม่มั่นใจว่าเขามีเชื่อสายจีนไหมแต่ตาของไบร์ทออกตี๋นิดๆ แถมยังผิวขาวมากจนน่าอิจฉา จมูกโด่งคมสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูป ที่แม้ว่าเขาเป็นคนสูบบุหรี่แต่กลับมีสีแดงระเรื่ออย่างสุขภาพดี ไม่รู้ว่าแอบทาลิปสติกหรือเป็นเพราะอมยิ้มที่เขากำลังอมอยู่กันแน่ แต่มันส่งเสริมให้เครื่องหน้าของเขาดูครบครัน น่ามองมากขึ้น

ที่สำคัญ เขาดูเป็นคนดีมากๆ

โซลเหลือบไปมองนาฬิกาบนฝาผนัง เวลาตอนนี้บอกว่าพึ่งจะหนึ่งทุ่มนิดๆ ยังพอมีเวลา จึงส่งข้อความไลน์บอกน้าปลายว่าจะไปถึงช้านิดหน่อย ตัดสินใจนั่งรอให้ไบร์ทตื่นเองแทนการปลุก เพราะท่าทางเขาคงง่วงมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่หลับไปทั้งๆ ที่อมยิ้มยังคาปากอยู่หรอก

ตอนนี้ไม่รู้อะไรจะแย่กว่ากัน ระหว่างไบร์ทติดบุหรี่กับตื่นขึ้นมาแล้วปวดฟัน เพราะฟันผุ

หลายวันต่อ

@ โรงพยาบาล

"ก๊อก! ก๊อก! วันนี้เป็นยังไงบ้างครับคนเก่ง"

"พี่ไบร์ทมาแล้ว เย่~"

"ระวังลูก เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก"

ทันทีที่ไบร์ทเปิดประห้องพักฟื้นพิเศษเข้ามา เด็กชายวัยห้าขวบที่กำลังนอนดูชินจังจอมแก่นแทบกระโจนลงจากเตียง ดีที่น้าปลายคว้าตัวลูกชายเอาไว้ได้ก่อน ไม่งั้นบอสตันคงได้เสียบสายน้ำเกลือใหม่

"ก็บอสตันดีใจนี่ฮะ อยู่กับแม่ฉองคนเง้าเหงา พี่ไบร์ทมาบอสตันจะได้มีเพื่อนเล่นเกม"

บอสตันยิ้มแฉ่ง ไบร์ทเองก็รีบเอาถุงอาหารที่ซื้อมาฝากไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัว แล้วเดินเข้ามาหาเจ้าเด็กแสบที่อาการไข้แทบจะหายเป็นปกติแล้ว หลังจากที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลมาเป็นอาทิตย์ ซึ่งไบร์ทแวะมาเยี่ยมน้องชายของโซลทุกวันเพราะอยากให้ทุกคนอุ่นใจ ว่าเขาดูแลเรื่องค่ารักษาพยาบาลให้จริงๆ ไม่ต้องมีอะไรให้กังวล

"วันนี้มาแต่หัววันเลยนะลูก"

"ครับ แวะมาหาเด็กดีก่อน ดึกๆ ค่อยเข้าไปเคลียร์งานที่ผับ" ใบหน้าหล่อคมหันไปเอ่ยกับน้าปลาย จากนั้นก็หันมาคุยกับบอสตันที่นั่งหลังตรงมองเขาอย่างสื่อความหมาย

จะชวนเล่นเกมอีกแล้ว เขาเดาได้ไม่ยาก

"ไหน หายยัง ขอพี่ดูซิ" มือหนาวางวางลงบนหน้าผากเล็กของเด็กน้อยวัยห้าขวบ คนที่ไม่สบายหลายวันยิ้มแฉ่งให้เขาวัดไข้ด้วยความเต็มใจ

"หายแล้วฮะ พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว"

"จริงด้วย...ตัวไม่ร้อนแล้วนี่"

"ก็บอกแล้ว ว่าบอสตันหายแล้ว" เด็กน้อยที่พึ่งหายไข้พูดเร็วป๋อ พร้อมทำท่าเบ่งกล้ามให้ไบร์ทดู

"เก่งมากครับ"

"แต่หมอยังให้ดูอาการอีกสองสามวัน เห็นบอกว่าต้องรับยาให้ครบ น้าเลยคิดว่าจะขอออกก่อน..."

"น้าปลายอย่าทำแบบนั้นเลยครับ ผมว่าอยู่รักษาที่นี่จนหายสนิทเถอะ"

"แต่ว่าค่าใช้จ่ายตอนนี้..."

"ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องห่วง น้าปลายรับไว้เถอะนะครับ ผมยินดี"

คนตัวโตเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จริงอยู่ว่าบิลค่ารักษาตอนนี้เกือบสองแสนแล้ว แต่ก็ไม่มีผลอะไรกับเงินในธนาคารเขาหรอก เพราะเขารวย จะว่าอย่างนั้นก็ได้

อาทิตย์นี้ก็แค่เปลี่ยนจากเปย์สาวมาเป็นเปย์เด็กน้อยที่เป็นอนาคตของชาติแทนก็เท่านั้น