รับงาน
1204 Words
ตุ๊บ!
"อ๊ะ!"
"เฮ้ย!"
คิดว่ายังไงก็ต้องหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นแน่ๆ แต่โชคดีที่ถูกคว้าตัวเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังพุ่งเข้าจมูกพร้อมๆ กับใบหน้าของโซลที่กระแทกเข้ากับแผงอกแข็งๆ ของคนตัวสูง
ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เพราะเหมือนตัวเองพึ่งไปทำความผิดมาหมาดๆ และกำลังจะถูกจับได้ พอตั้งสติได้ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแผงอกที่เธอซุกใบหน้าเข้าหาเขาอยู่ ทันทีที่ทั้งสองได้สบตากัน โซลก็ยิ่งอยากหายตัวไปจากตรงนี้
"บะ ไบร์ท"
"อืม เธอโอเคไหม เมามากไหม เดินไหวหรือเปล่า"
"อ่ะ อื้อ โทษทีฉันไม่ทันระวังน่ะ"
เขาถามชุดใหญ่ส่วนโซลนั้นก็ลนลานผละออกจากอ้อมแขนของเขา ไบร์ทเห็นทีท่าตกใจของโซลก็รีบปล่อยแขนออกเช่นกัน ตอนนั้นเธอกำโทรศัพท์แน่น กลัวว่าเขาจะรู้ว่าในโทรศัพท์มีภาพลับของผู้หญิงที่เขาคั่วอยู่
"เธอมาทำอะไรตรงนี้"
"ฉันหลงทางน่ะ จะไปเข้าห้องน้ำ"
"หืม...หลงทางทั้งๆ ที่มาหลายครั้งแล้วเนี่ยนะ"
โชคดีที่หัวไวแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อ เป็นโซลที่ตกใจจนตาเบิกโต มือก็กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาวซีด เขารู้ได้ไงว่าเธอมาที่นี่บ่อย
ไบร์ทเอียงคอมองโซลอย่างพิจารณา เขาคุ้นหน้าเธอมากแต่ไม่รู้เคยเจอที่ไหน
"ว่าไง"
"วะ...วันนี้เมาน่ะ ฉะ...ฉันไปนะ" แต่ก่อนที่เขาจะสงสัยอะไรไม่มากกว่านี้ โซลก็รีบตัดบทแล้วเดินหนีออกไปในทันที อยู่ไม่ได้แล้ว อยู่ต่อเขาต้องซักฟอกหลายอย่างแน่ๆ
ทว่า...
เป็นโซลที่วิ่งกลับมาหาไบร์ทอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินไปทางที่เธอพึ่งเดินจากมา เพราะถ้าขืนปล่อยให้ไบร์ทเดินไปเจอลาเต้อยู่กับผู้ชายคนอื่นไบร์ทคงเสียใจมากที่เห็นภาพบาดตานั่น
"เดี๋ยวไบร์ท"
"ว่า" ไบร์ทหันกลับมาแล้วคีบบุหรี่กำลังจะจุดสูบออกจากริมฝีปาก ใบหน้าคมเอียงมองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด
"คือฉันจะขอ..."
"ไม่แจกเบอร์นะ คืนนี้หมดโควต้าแล้ว"
โอ๊ยรู้ว่าหล่อ แต่ช่วยหลงตัวเองให้หน่อยลงหน่อยได้ไหมพ่อคุณ โซลแอบหมั่นไส้อยู่ในใจ
"ให้ตายเถอะ นายนี่น้า... ฉันไม่ได้จะขอเบอร์ คือฉัน...ฉัน..." โซลมองคนหล่อตี๋ตรงหน้าแล้วคิดหาคำที่จะพูดออกมา แต่สมองมันตีบตันกระทันหัน ได้แต่ทำปากอ้ำๆ อึ้งๆ แต่พูดไม่ออก
จะให้บอกว่าเห็นเด็กนายกำลังมีอะไรกับผู้ชายตรงโน้น หรือไบร์ทแฟนนายมีชู้ บลาๆ มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องไปบอกเขา แต่พอเห็นโซลเอาแต่อ้ำอึ้งเขาก็ถามซ้ำอีก
"ว่าไง เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิดนะรู้ป่ะ"
โซลมองบุหรี่ในมือของไบร์ทสลับกับใบหน้าหล่อตี๋ของเขาแล้วรีบรวบรวมความกล้าเอ่ยบอกออกไป
"ฉันหาห้องน้ำไม่เจอน่ะ จะขอให้นายช่วยพาฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหม"
สักพักต่อมา
LINE
Joujom : โซลแกอยู่ที่ไหน
Joujom : โทรศัพท์ทับแกตายแล้วรึไงยะ
Soul : อยู่บนห้องไบร์ท
Joujom : ฮะ!
เพราะหลังจากบอกไบร์ทว่าเธอหลงทางหาห้องน้ำไม่เจอ ไบร์ทก็พาเธอขึ้นมาเข้าห้องน้ำที่ห้องพักของเขาเฉยเลย เหมือนสวรรค์มาโปรดชัดๆ ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรือผีผลักที่ทำให้เธอได้มาอยู่ตรงนี้ เพื่อที่จะได้ทำในสิ่งที่เจ้าจอมต้องการ ซึ่งแลกมาด้วยค่าจ้าง
Joujom : ไหนบอกว่าไม่ทำไง
Joujom : อะไรยังไงไหนพูด
Soul : ไม่ต้องถาม โอนตังค์มาก่อนได้ไหมฉันต้องใช้ตังค์
Joujom : รับปากมาว่าแกจะจีบอีไบร์ท
Soul : เออ รับงาน
ก่อนที่โซลจะกดถ่ายรูปห้องน้ำหรู ซึ่งมีของใช้ผู้ชายไปยืนยันกับเจ้าจอม ต่อให้ไม่มีชื่อไบร์ทติดอยู่ก็เถอะ
ตอนนี้ใครจะว่าเธอเลวก็ว่าไป เธอยอมรับ แต่น้องชายโทรมาเร่งเอาเงินแล้ว โซลไม่มีทางเลือกอื่นเลย
Joujom : เยี่ยม
Joujom : ส่งสลีปโอนเงิน
Joujom : จีบไบร์ทให้ติดแล้วฉันจะเพิ่มค่าจ้างให้แกด้วย
Soul : เออ รับงาน
จังหวะเดียวกันกับข้อความจำนวนเงินสองหมื่นบาทเด้งเข้าพอดี โซลก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถึงแม้ไม่ได้ยินดีที่จะทำแต่เธอก็ได้ทำมันลงไปแล้ว โซลจัดการโอนเงินต่อให้น้องชายทันที แถมยังโอนเผื่อให้เป็นค่าขนมน้องเพิ่มไปอีกหนึ่งพันบาทด้วย
"เธอ! ส้วมสูบลงท่อไปแล้วรึไง ทำไมขี้นานจัง"
"เสร็จแล้วๆ"
เสียงของไบร์ทดังอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เหมือนเป็นเสียงระฆังเรียกสติโซลอีกครั้งว่าทำอะไรอยู่ เธอจึงรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนที่เขาจะสงสัย จากนั้นก็รีบออกจากห้องน้ำไปในทันที
"ขอโทษนะ พอดีเราท้องเสียน่ะ" พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็พบว่าไบร์ทกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้องน้ำ ทำให้โซลทำทีกุมท้องเดินก้มหน้าออกมาจากห้องน้ำเงียบๆ
"นึกว่าวูบในห้องน้ำ ตายห่าขึ้นมาฉันกลัวผีนะจะบอกให้"
"ฉันคงไม่ได้วูบเพราะอึ๊หรอก แต่จะวูบเพราะเหม็นกลิ่นบุหรี่ของนายนี่แหละ" มือเล็กยกโบกปัดควันที่ลอยคลุ้ง พร้อมย่นจมูกกลั้นหายใจ เพราะไม่อยากให้ควันจากนิโคตินเข้าปอด
"โทษที มันอดสูบไม่ได้" ไบร์ทดับบุหรี่ตรงที่เขี่ยบุหรี่จากนั้นก็เดินไปเปิดเครื่องฟอกอากาศ เมื่อกี้เขาอยากสูบบุหรี่จัดลืมเปิดก่อนสูบ อีกอย่างเคยชินกับการที่อยู่บนห้องคนดียวด้วย
"ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้แพ้ แค่ไม่อยากรับควันมือสองเข้าปอด ว่าแต่นายเถอะติดเลยเหรอ"
"อืม จะเลิกแล้วล่ะ แต่ไม่อยากหักดิบ"
เขาว่าแล้วเดินกับมานั่งลงบนโซฟา ส่วนโซลนั้นเตรียมออกจากห้องของเขา แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามีอมยิ้มจูบาจุ๊บอยู่ในกระเป๋าจึงหยิบรสโคล่าออกมาให้เขาหนึ่งอัน
"อ่ะ ฉันให้"
"อมวันละโหลก็จะช่วยได้ไหม" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เขาก็ยอมรับอมยิ้มจากมือเล็กไป "ขอบคุณ"
"เลิกให้ได้นะ เพื่อสุขภาพของนายเอง"
"อือ" เขาพยักหน้าส่งๆ มือก็พลิกอมยิ้มไปมาเพื่อหาทางแกะเครื่องทำฟันผุตรงหน้า
"งั้นฉันลงไปก่อนนะ เพื่อนฉันไลน์มาตามแล้ว"
"เธอกินข้าวยัง"
ยังไม่ทันจะขยับตัวไบร์ทก็เงยหน้าขึ้นมองแล้วถามขึ้นซะก่อน ทำให้โซลชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้องแล้วหันมาสนใจไบร์ทต่อ
"หืม...ยังไม่กิน ทำไมเหรอ"
"ฉันหิวข้าว มากินข้าวเป็นเพื่อนกันหน่อยดิ"
- Writer
- chap_listContents
- likeADD