Ang weird. After kong magsabi ng “Okay,” parang bumagal ang paligid. Hindi literal, ha, pero 'yung feeling na parang naging extra sentimental, halos magpalakpakan, at ako lang 'tong hindi sure kung ano nga ba ang nasang-ayunan ko.
Si mommy? Literal na napaiyak.
“Oh, baby,” sabay yakap sa akin. “Alam kong medyo biglaan, pero proud ako sa'yo. Ang tapang mo. You don’t know how happy this makes me.”
“Ma…” bulong ko at niyakap na lang ito pabalik. Minsan talaga ang oa ni mommy. “Hindi pa ako kasal, promise.”
Tumawa siya ng mahina. “I know. Pero at least hindi mo kami pinahiya. Alam mo naman si Tita Reina mo, sensitive."
Hindi ko alam na ganun na pala sila ka-close. May past pa naman sila. Pero past naman na 'yon. Kinakalimutan na.
At ito ang mga anak na lang ang pinagsama.
Napatingin ako
